892
42

voormalig Kamerlid voor GroenLinks

Bruno Braakhuis was van juni 2010 tot en met september 2012 Tweede Kamerlid voor GroenLinks en was woordvoerder financiën en economische zaken. Daarvoor was hij hoofd maatschappelijk verantwoord ondernemen bij Van Lanschot Bankiers, tussen 2008 en 2010. Hij aanvaardde deze functie vlak voor de kredietcrisis. Voordien werkte hij in marketing & communicatie bij diverse ondernemingen (Hay Group, Compass Group, Nuon, Randstad Holding en Yacht). Braakhuis studeerde industrieel-productontwerpen aan de Haagse Hogeschool en rondde in 2001 een MBA af aan de Kingston University/HBS*AMS

Bruno Braakhuis wordt gedreven door maatschappelijke betrokkenheid, met nadruk op ontwikkeling van ethiek en duurzaamheid. Betrokkenheid in al zijn facetten is niet alleen zijn persoonlijke drijfveer en een karaktereigenschap, maar door zijn carrière heen ook een leidmotief. Zowel als ontwerper, als marketeer, als lid van de Tweede Kamer en nu ook vanuit een consultancy-rol, maakte en maakt hij steeds duidelijk dat in ieders rol en functie het mogelijk is om betrokken te blijven bij mens en samenleving.

Pleidooi voor wat minder professionaliteit

Ik ben ervan overtuigd dat mensen in hun kracht de beste bijdrage aan een organisatie leveren. Door zichzelf te mogen zijn.

Wat is dat toch, professioneel? Ik vind het lastig. In mijn werkervaring betekent professioneel vooral: zwijg, houdt emoties verborgen, gedraag je zakelijk, doe wat je moet doen volgens het contract…kortom, wees vooral niet jezelf. Eigenlijk best raar. Professioneel staat dan eigenlijk voor een soort gespletenheid. Je hebt een privéleven en een werkend leven. In je privéleven mag je jezelf zijn, maar in je werkend leven moet je ‘professioneel’ zijn. Je gevoel opzij zetten en doen wat je moet doen. Je mag dus eigenlijk niet meer jezelf zijn.

Ik vind dat moeilijk. Hoezo draagt werk mij op om niet langer mezelf te kunnen zijn? Alsof werk mij opdraagt een rol aan te nemen die ik niet ben. Alsof ik twee levens heb. Een werkend leven en een privéleven. Onverenigbaar, want in de eerste ben ik mijn eigen fantoom en in de tweede mezelf. Maar, mijn grootste kwaliteiten komen toch pas tot zijn recht als ik mezelf ben?

Geen idee hoe deze idee-fixe heeft postgevat. Dat ‘professionalisme’ synoniem geworden is met jezelf geweld aandoen, anders zijn dan wie je bent, om in elk geval niet uitgeschakeld te worden in de rat race.  Alsof wanneer je die wint je geen rat meer zou zijn. Echt wel.

Ik ben er van overtuigd dat mensen gevoel hebben. Dat ze het liefst zichzelf willen kunnen zijn in een veilige omgeving. En dat ze dan ook het best tot hun recht komen. Maar waarom kan dat dan niet een werkende omgeving zijn? Waarom doen we al die talenten tekort door te eisen energie te stoppen in een ‘professionele’ werkhouding die niet die van henzelf is?

Het is er blijkbaar ingeslopen. Maar het is ook onzin. Ik ben ervan overtuigd dat mensen in hun kracht de beste bijdrage aan een organisatie leveren. Door zichzelf te mogen zijn. In een omgeving die diversiteit en authenticiteit omarmt. Dat zijn de organisaties die de winnaars worden in de nieuwe economie. Omdat zij het beste in hun mensen naar boven halen.

Geef een reactie

Laatste reacties (42)