Laatste update 23:47
578
2

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Puberen in het klein

Job - veertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt

Ochtend. We zitten aan tafel. Hij in zijn aangepaste stoel, ik ernaast. Job grijpt naar boekjes die op tafel liggen en negeert de elektrische tandenborstel met tandpasta erop in mijn hand. Wil ik zijn tanden kunnen poetsen, dan moet hij zijn mond open doen. Zo doen we dat namelijk, maar nu kennelijk niet. Meneer is recalcitrant. Ik neem zijn kin tussen twee vingers en draai zijn gezicht naar de tandenborstel. ‘Wat zijn we aan het doen? Kijk eens goed.’

Cc-foto: SOZIALHELDEN

Job slaat theatraal twee handen voor zijn ogen en zegt: ‘Ik zie niks.’ Pardon? Ik schiet in de lach.

De vraag ‘of Job al pubert’ krijg ik vaak. Irritant vaak, zelfs. Want Job is een buitenaards wezen vergeleken met leeftijdgenoten. Compleet afwijkend in zo’n beetje alles. Zelfs zijn hormonen trekken al jaren hun eigen plan. Hoezo zou hij dan alleen maar omdat hij veertien is plots volgens de kalender ‘pubergedrag’ gaan vertonen?

Maar goed, de scène aan tafel is opstandig. Net als – soms – zijn ochtendhumeur. ‘Job lacht vanaf het moment dat hij wakker wordt’, zei ik altijd. Dat is niet meer zo. Ons zonnetje kan boos wegdraaien als ik hem uit zijn hooglaag-bed wil halen; hij gromt erbij. Als ik hem vervolgens met zijn rolstoel in de lift rijd, drukt hij met opzet op ‘begane grond’ in plaats van ‘1’ waar de badkamer is en ik sta te wachten.

Pubert hij? Hij is in elk geval rebels. Maar wel in het klein. Zijn handicaps geven hem letterlijk weinig ruimte om je het bloed onder je nagels vandaan te halen zoals ik pubers op tv zie doen. Hij moet protesteren binnen de armleuningen van zijn aangepaste stoel, het hekwerk rond zijn bed en in een lift van een vierkante meter. Boos weglopen kan hij nou eenmaal niet.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (2)