2.504
104

Schrijver en journalist

Abdelkader Benali (1975) is schrijver en journalist. Hij werd geboren in Marokko, maar kwam op vierjarige leeftijd naar Rotterdam. Later verhuisde hij naar Amsterdam. Voor zijn tweede roman De langverwachte (2003) ontving hij de Libris Literatuur Prijs. Benali schrijft ook voor toneel en artikelen en recensies voor het Algemeen Dagblad, de Groene Amsterdammer, Esquire, de Volkskrant en Vrij Nederland.

Rabbae, staak het proces tegen Geert Wilders!

Rabbae wil de polarisatie in Nederland en de daaruit voortvloeiende negatieve houding ten opzichte van moslims doven. Een loffelijk streven maar mijns inziens tot mislukken gedoemd

Beste,
Vorige week verklaarde Mohammed Rabbae dat hij ook na een eventuele vrijspraak van Wilders tegen de PVV – leider zal blijven procederen. Rabbae voert dit proces namens het Landelijk Beraad Marokkanen, een organisatie die in naam en missie suggereert voor alle Marokkaanse Nederlanders te spreken. Dit is jammer, want het ontkent de diversiteit binnen de Marokkaanse gemeenschap, waar heel verschillend over dit proces wordt gedacht en waar niet iedereen overtuigd is van het nut van een rechterlijke vervolging. Daarom onderstaande brief, opgesteld door Abdelkader Benali en mij, waarin wij Mohammed Rabbae verzoeken om het proces te
staken. Voel je je hierdoor aangesproken, en ben je het eens met de strekking van het stuk, dan vragen Abdelkader en ik of je bereid bent om het op persoonlijke titel te ondertekenen.

“Mohammed Rabbae is een van de voormannen die hebben gestreden voor de emancipatie van migranten in Nederland. Zijn rol daarin is van onschatbare waarde. De derde generatie migranten kan iets leren van de onverzettelijkheid en scherpzinnigheid van deze Rabbae. Maar er is ook een andere kant van Mohammed Rabbae waar meer op af te dingen valt. Hij bevecht de ideeën van PVV-leider Geert Wilders via de rechtbank omdat het volgens hem een van de manieren is om het maatschappelijke debat over migratie en Islam te voeren. Hij wordt daarbij gesteund door het Landelijk Beraad Marokkanen. Met deze procesgang wil Rabbae de polarisatie in Nederland en de daaruit voortvloeiende negatieve houding ten opzichte van moslims doven. Een loffelijk streven maar mijns inziens tot mislukken gedoemd. Hoe vaak Mohammed Rabbae ook herhaalt dat hij op persoonlijke titel spreekt, dus niet als de vertegenwoordiger van de Marokkanen in Nederland of als lid van GroenLinks, toch wekt zijn opstelling en taalgebruik de suggestie dat hij het opneemt voor de grote groep Marokkanen. Hiermee wordt ook, of Rabbae het wil of niet, het eenzijdige beeld gewekt dat er maar een Marokkaanse stem is.

Het Landelijk Beraad Marokkanen kenden wij niet voordat deze procesgang bestond, haar functie is onduidelijk. Haar doelstellingen zijn op z’n minst problematisch – zij verdedigt de oude gedachte dat minderheden altijd slachtoffer zullen zijn van uitlatingen uit de main stream cultuur. Migranten moeten ten koste van alles gespaard worden. Waarom? Dit beleid van pappen en nathouden heeft de afgelopen dertig jaar voor migranten niets substantieels opgeleverd. Het heeft ze alleen maar kwetsbaarder gemaakt voor aanvallen van Wilders en cs. De emancipatie van migranten zal sneller verlopen als er niet de hele tijd door migrantenorganisaties – gevuld met goede idealisten en hardwerkende professionals, maar ook met schaamteloze opportunisten, veredelde taxichauffeurs en gehaaide baantjesjagers – voor ze wordt opgekomen.

De vrijheid van meningsuiting voor het gerecht brengen zal de maatschappelijke spanningen niet oplossen. Daarnaast voltrekt het maatschappelijk debat zich, veel meer dan in de tijd toen Rabbae politiek actief was, volop in de samenleving. Op schoolpleinen, in krantenfora, op websites als Maroc.nl, Maghreb.nl, op Facebook en in de reguliere media. Er is een krachtenveld van organisaties en individuen ontstaan die het idee dat er een Marokkaanse gemeenschap zou zijn die altijd maar met een stem spreekt krachtig weerlegt. Anders dan in de tijd van Rabbae zijn er veel hooggeschoolde, welbespraakte Nederlandse allochtonen met een niet-Westerse achtergrond die uitstekend onder woorden brengen wat ze niet zint aan de politieke stemmingmakerij van Geert Wilders. En anders dan Rabbae proberen zij juist elke vorm van juridisering te voorkomen, juist omdat ze weten dat het de discussie rond Islam, integratie en migratie geen steek verder helpt.

Dat Rabbae ondanks het ruim aanwezig zijn van stemmen in het maatschappelijk debat zijn Don Quichoterie in de rechtbank toch wil verder voeren geeft zijn solistische actie iets treurigs. Sowieso straalt zijn gevecht tegen de uitspraken van Wilders iets negatiefs uit. De samenleving zou meer gebaat zijn bij initiatieven van Marokkaanse voormannen die eens een keer iets verdedigen waarmee ze midden in de samenleving staan in plaats van elke keer reactief te reageren. Het voorspelbare karakter ervan ondermijnt zijn geloofwaardigheid terdege en de geloofwaardigheid van Rabbae heeft al een keer averij opgelopen.

Hij was tenslotte ook de politicus die voorstelde om de Duivelsverzen van Salman Rushdie te verbieden vanwege haar vermeende blasfemische karakter. Ook toen droop de gekwetstheid van trots, de paternalistische zucht om recht te doen en het negativisme er vanaf. Rabbae sprak toen ook voor een gemeente waarvan de leden de roman niet hadden gelezen, of er weet van hadden. HIj verdedigde hun standpunt zonder dat zij een standpunt hadden. Hetzelfde lijkt nu nog een keer te gebeuren. Volgens Marx voltrekken de zaken zich eerst als tragedie, voordat ze zich als komedie herhalen. We zijn inmiddels met alle verwikkelingen in alsmaar koddigere debat rond Wilders terechtgekomen op het terrein van de scherts. Rabbae kan deze scherstvertoning als de gentleman die hij is op een hoffelijke wijze tot een eind brengen door zijn aanklacht uit naam van de Marokkanen in Nederland te staken.”

Abdelkader Benali en Hassan Bahara

De brief ondertekenen kan hier


Laatste publicatie van Abdelkader Benali

  • Brief aan mijn dochter

    2016


Geef een reactie

Laatste reacties (104)