546
3

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Restaurant

Nog nooit vierden we onze trouwdag met een restaurantdiner in eigen huis

Job – zestien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

cc-foto: albyantoniazzi

Buiten lag sneeuw. Ik trok mijn laarzen aan en stapte in de auto. Twee minuten later noemde ik mijn naam aan de balie van het restaurant. Het meisje liep mee en zette de prachtig opgemaakte borden in mijn kofferbak. Thuis stond de wijn al te luchten.

Nog nooit vierden we onze trouwdag met een restaurantdiner in eigen huis. In 15 jaar beleefden we dan ook niet eerder een coronacrisis. Mijn man had Job een koptelefoon opgezet, zodat we geen iPad-geluiden hoefden aan te horen bij de hertencarpaccio. Job eet overigens nooit met ons mee. Zijn eten gaat door de blender en hij heeft een beperkte smaak. Rood vlees en pijnboompitten laten zich niet echt lekker pureren. Ons kind lag tevreden te spelen op de bank.

Dachten we aan onze huwelijksdag? Zeker wel. We trouwden met onze blote voeten in het zand. Bonaire 2006. Oma had baby Job op de arm. Hij schreeuwde gedurende de hele ceremonie. Niemand hoorde wat de trouwambtenaar ons allemaal toewenste. Haar woorden waaiden weg met de wind. Toen ze ons een bemoedigend knikje gaf, wisten we dat we ‘ja’ moesten zeggen.

Nu dan sneeuw. Het voorgerecht was op en ik keek uit het raam. Dat ging heel makkelijk, want de nieuwe gordijnen lagen bij de interieurwinkel – ze waren niet goed gemaakt en werden aangepast. Bij de overburen stopte een elektrische bezorgfiets met voedselcompartiment. In de deuropening nam de buurvrouw haar avondeten aan.

Niet veel later ging bij ons de bel. Het was de kok zelf, hij kwam het warme hoofdgerecht brengen.

Met zijn schort nog voor en sneeuwvlokken in zijn haar, verdween hij weer in zijn stationcar. Onze wijk was één groot restaurant geworden, waar de tafeltjes zo ver uit elkaar staan dat de gasten alleen per fiets of auto bereikt kunnen worden.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reacties (3)