1.327
2

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Scheren

Waarom moest hij het lichaam van een man krijgen?

Job – veertien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

cc-foto: Your Best Digs

Het leek me een mijlpaal. Een memorabel moment. Een overgangsrite. Ik zag ons voor me met ons drieën in de badkamer. Rob droeg een leren schort, hield scheermes en zeep in de aanslag als een ouderwetse barbier. Ons kind in het midden. Buiten was het uiteraard donker en ik denk dat het ook waaide. Rob zette het fonkelende lemmet op de kin van Job en haalde het voorzichtig naar beneden. Via de spiegel keek ik met betraande ogen naar mijn zoon die nu niet langer een kind was. Op de achtergrond klonken violen.

Ja, zo zou het gaan als we Job voor het eerst ontdeden van de haren op zijn kin. Ik maakte me er eerlijk gezegd wat zorgen om. Wat als Job niet goed stil bleef zitten en meteen een trauma opliep? Bloed op zijn kaak, sneeën in zijn bovenlip. Hij zou het niet begrijpen en nooit meer geschoren willen worden. Misschien deed ik daarom liever alsof ik die nieuwe haren niet zag. Of het was omdat ik wist dat Job in zijn hoofd altijd een kind zou blijven en ik de baardgroei daar niet mee kon rijmen. Waarom moest hij het lichaam van een man krijgen?

We spraken er niet over, Rob en ik. Hij wees alleen af en toe naar het blonde sikje en ik schudde dan van nee. Als ik Job in bed stopte, haalde ik er vluchtig een hand overheen. Lekker zacht.

En toen stuurde mijn man me gisteren opeens een foto. Hij was – vakantie – met Job naar de kapper geweest, ik zag een fris kort koppie. “De kapper heeft nog iets gedaan met de tondeuse”, appte Rob. “Zoom maar goed in.”
Ik hoefde niet in te zoomen, ik wist genoeg.
“Wat vond Job ervan?” appte ik terug.
“Het kriebelde.”


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reacties (2)