1.523
41

Oorlogsverslaggever De Pers

Arnold Karskens kreeg de afgelopen vijfentwintig jaar bekendheid als een van Nederlands beste en volhardendste oorlogsverslaggevers. Hij werkte voor Nederlandse en Vlaamse radio- en tv-zenders en is nu oorlogsverslaggever voor dagblad De Pers.
Karskens is auteur van onder andere: Pleisters op de ogen, over de geschiedenis van de Nederlandse oorlogsverslaggeving van Heiligerlee tot Kosovo. In oktober 2009 verscheen ‘Rebellen met een Reden’, verhalen over idealistische Nederlanders in de oorlog.
http://www.arnoldkarskens.com/

See how they run

Beschamende voorstelling op de Dam gisteravond bij de dodenherdenking.

Een 39-jarige gek schreeuwt iets en de menigte zet het op een rennen. Maar liefst 63 gewonden bleven achter op het slagveld. Vertrapt door eigen mensen. Het leert ons enige lessen…

-Eerste les: Het publiek dat afkomt op de dodenherdenking op de Dam deugt niet.  De honderden verenigen zich even voor acht uur om onze helden en slachtoffers uit de Tweede wereldoorlog te eren. Wat is dan ontoepasselijker dan als een stel dolle kalveren weg te rennen als iemand wat gilt. Stel je in vredesnaam voor dat het verzet en militairen tussen 40-45 dezelfde instelling hadden. Dan regeerden de Duitsers en Japanners over deze wereld. Kijk als er werd geschoten, messen werden getrokken, met knuppels werd gezwaaid dan had ik die houding niet afgekeurd. Je vege lijf redden is namelijk ieders recht. Maar een beetje stoer lopen doen door je te associëren met strijders en dan bij de eerste BOE het hoofd verliezen, omstanders opzij duwen en op hun lichaam te stappen is dieptreurig.

-Tweede les: Willem-Alexander is niet geschikt als  staatshoofd. Hij liep daar in een schitterend uniform van een viersterren-generaal, protocollair de hoogste in rang in de wijde omgeving. Van zo iemand verwacht je overzicht, kalmte, standvastigheid. Maar als een pijl zocht hij een goed heenkomen in zijn paleis, het voetvolk in opperste verwarring achterlatend. Pas toen de kust veilig bleek, kroop hij uit zijn schulp. Met zo’n roerganger kan het wat worden als in Nederland ooit echt de chaos uitbreekt. Zijn weinig manmoedig optreden past overigens naadloos in de traditie van de Koninklijke Familie. Zijn oma, Juliana, liet op 9 mei 1940, een dag voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in de Volkskrant weten dat in vijf eeuwen de Oranjes nooit op de vlucht waren geslagen. ‘Onze plaatst in hier in Nederland, of er gevaar dreigt of niet. Wij zullen nooit onze post verlaten.’ Vier dagen later waren ze vertrokken inclusief opa Bernard die als oud SS-lid niets te vrezen had en zijn oma die later tot tweemaal toe het doodvonnis van de grootste oorlogsmisdadiger in Nederland uit die oorlog, SD-er Willy Lages, weigerde te ondertekenen.

-Derde les: Schaf de dodenherdenking op de Dam af. De kans is reëel dat volgend jaar weer een malloot opstaat voor wat gratis publiciteit en aandacht. Aan de herdenkingen zelf wil ik overigens niet tornen. Wie familie en vrienden heeft verloren, of zich solidair voelt, moet een plek hebben om bij stil te staan. Er blijven genoeg locaties over. De Koninklijke Familie kan dan fijn thuisblijven en dat is beter voor iedereen. Want laten we eerlijk zijn, Zij heeft er helemaal niks te zoeken.

De foto nam ik gisteren even voor acht uur in Rotterdam bij het indrukwekkende beeld van Ossip Zadkine ‘De verwoeste stad’ aan de Leuvehaven. Van gemeentewegen was op deze plek niets georganiseerd maar een tiental burgers kwam spontaan samen. De koude wind blies en we stonden twee minuten. Dat vond ik echt herdenken.

Dit stuk staat ook op arnoldkarskens.com

Geef een reactie

Laatste reacties (41)