5.896
15

Schrijfster

Christianne Offermans (Chrisje), 37, schrijfster / auteur en werkzaam bij de overheid, bezit van jongs af aan een natuurlijk communicatief talent. Op haar eigen website, www.chrisje.info, schrijft zij herkenbare, grappige en ontroerende columns. Sinds 2014 is zij opiniemaker voor Joop.nl (BNNVARA). In 2014 was ze één van de winnende finalisten bij de landelijke schrijfwedstrijd Jouw Verhaal. In 2017 werd Christianne het eerste vrouwelijke redactielid van de GayKrant, waar ze sinds haar eigen coming out als columnist voor schrijft: daarnaast is ze auteur van de eerste live online geschreven thriller genaamd BODEM.Op de populaire Facebook pagina Chrisje volgen meer dan 17.000 lezers haar columns en quotes, altijd andersom denkend: een aantal van haar spreuken werd dan ook door Omdenken gepubliceerd.

Seksisme onder vrouwen: ‘Fulltime? Je bent toch moeder?’

'Als een fulltime werkende moeder een slechte moeder is, zijn 99% van de vaders verschrikkelijke vaders'

Soms zit ik op Twitter, en dan zie ik iets, waarvan ik denk: daar moet ik iets mee. Dit citaat bijvoorbeeld, dat Margriet van der Linden optekende uit de mond van Prinses Mary: “Er wordt veel gezegd over het seksisme van mannen, hoe denkt het forum over het seksisme van vrouwen tov andere vrouwen?” Goede vraag.

Hoe seksistisch zijn wij vrouwen onder elkaar eigenlijk? Wie denkt dat seksisme niet meer van deze tijd is, heeft het immers mis. Om maar eens een veel voorkomende vorm van seksisme te noemen, waar ik persoonlijk tegen aan loop: ik ben moeder en ik werk fulltime. U wilt niet weten hoe vaak vrouwen mijn mededeling hardop herhalen met de klemtoon net iets te nadrukkelijk op de voorkant van het woord: Full-time? “Maar jij bent toch ook mama?“, wordt daar dan in één adem aan toegevoegd. Ja, ik ben moeder én ik werk fulltime. “Echt, fulltime, als in veertig uur?“, wordt dan nog even voorzichtig gepolst. Want goh, wie weet bedoelde ik wel 30 uur, of zo. Nee, het zijn veertig uren per week. Vijf dagen, van half negen tot vijf ja.

En dan gebeurt het. Het gaat bij veel vrouwen volledig onbewust: wenkbrauwen gaan omhoog, lipjes worden getuit, daarna wordt er gefronst. Sommige vrouwen deinzen nog net niet achteruit van mijn onthutsende mededeling. Een mama die fulltime werkt, dat bestaat toch niet? Dat zijn toch alleen van die carrièretijgers die geen zin hebben om hun kind op te voeden? Dan komt het vragenvuur. “Hoe doe je dat dan? Maar hoe red je dat dan met het huishouden? Hoe doe je dat met school? Ah, wat zielig, gaat je dochter dan veel naar de buitenschoolse opvang?” (ook al zo’n woord dat wordt uitgesproken alsof het een besmettelijke ziekte betreft).

Ik weet dat de gemiddelde Nederlandse vrouw parttime werkt. En dat vind ik prima, maar ik heb een baan waarbij fulltime werken een vereiste is. En daar heb ik vrede mee, en volmondig ja tegen gezegd. Wat dit seksistisch maakt – en waarvan mijn nekharen overeind gaan staan – is het feit dat niemand, maar dan ook niemand, ooit aan mijn man heeft gevraagd of hij minder is gaan werken, sinds onze dochter geboren is. Niemand kijkt hém er op aan dat hij fulltime is blijven werken. Niemand maakt beschuldigende opmerkingen richting mijn man, dat hij niet méér thuis is bij onze dochter. Maar ik word puur en alleen op basis van mijn sekse, aangekeken alsof ik een melaatse ben omdat ik fulltime werk. Nee, niet door alle vrouwen, maar wel door veel. Overigens vaak door vrouwen die ik toch echt moderner had ingeschat.

Het ergste is dat ik me dan vaak ook nog sta te verantwoorden. Ja het is veel, maar het is goed te doen, je moet gewoon goed plannen. Ja, ze gaat twee middagen in de week naar hele lieve opa’s en oma’s, waar ze graag komt en die haar met liefde opvangen. Nee joh, ze vindt het hartstikke leuk op de BSO! Ik weet niet of het komt door een geïndoctrineerd moederlijk schuldgevoel, of omdat ik het gewoon graag wil uitleggen, zodat vrouwen zien dat er ook nog andere mogelijkheden zijn. Als ik eerlijk ben, denk ik beide.

Laten we eerlijk zijn: zolang vrouwen zichzelf blijven zien als iemand die maar een ‘leuk parttime baantje’ moet zoeken zodra ze moeder is geworden, zullen ze niet gauw de topfuncties in het bedrijfsleven bekleden, in een Raad van Bestuur terecht komen, of hoe dan ook veel verder komen op de carrièreladder (alhoewel werkgevers gelukkig ook steeds flexibeler worden ten aanzien van thuiswerken, flexwerken et cetera). Als je die behoefte ook niet hebt om carrière te maken, prima. Maar toch denk ik stiekem dat er best veel vrouwen zijn die eigenlijk veel meer zouden willen bereiken in hun carrière, en het niet doen omdat ze niet over de grenzen van hun parttime baan heen durven kijken. Of die bijvoorbeeld onder hun opleidingsniveau werken, omdat ze zich min of meer verplicht voelden om een baan van twee of drie dagen aan te nemen, omdat dat beter past bij het perfecte plaatje van de combinatie moeder/werknemer. Ik vraag me af hoe veel moeders stiekem wel een uitdagender baan zouden ambiëren, als ze zich niet gehinderd zouden voelen door de oordelen van anderen of hun eigen (op seksistische grond gebaseerde) overtuigingen.

Ik ben vrouw, ik ben moeder, ik ben bestuursmedewerker en ik ben daar allemaal heel trots op. Ik ben trots op mijn kind én trots op mijn werk. Bijna een jaar geleden belandde ik, na veertien jaar aan één stuk door werken, plotseling in de WW. Ik zocht in eerste instantie naar banen van 32 uur, maar kreeg de ene afwijzing na de andere. Ik was niet de enige moeder die werk zocht, zo bleek. Toen dat te lang begon te duren, dacht ik bij mezelf: ik kan beter een fulltime werkende, gelukkige, voor de toekomst van mijn kind sparende moeder zijn, dan een moeder die onvrijwillig thuis zit en 70% van haar laatstverdiende loon krijgt. Dus pleegde ik wat telefoontjes en liet ik vallen dat ik ook fulltime beschikbaar was. Binnen een paar weken had ik een nieuwe baan, en een geweldige ook nog. Een baan waarin ik me ontwikkel, waarin ik leer, waarin ik hoop nog heel lang te mogen blijven werken. Ik bewaar mijn verlofdagen voor de schoolvakanties, zodat ik die thuis bij mijn kind kan doorbrengen. Als er belangrijke momenten op school zijn, sta ik er.

Misschien komt het omdat mijn moeder vroeger al buitenshuis werkte, toen het echt nog niet heel normaal was dat vrouwen met kinderen dat deden. Ik heb er nooit onder geleden. Sterker nog, ik was en ben daar nog steeds trots op. Mijn moeder vond het belangrijk dat haar kinderen zouden leren dat je moet werken voor je geld. Dus toen ik een tierende puber werd en van alles wilde kopen, zei ze: “Prima, ga maar werken voor je geld.” Zo kreeg ik bijbaantjes, leerde ik collega’s kennen, werd ik sneller zelfstandig en volwassen. Van hard werken leer je veel meer dan van thuis zitten wachten op je geld. Dat leerde ze me.

Rijbewijs halen? Prima, maar je betaalt het zelf. Ik heb heel wat vakken gevuld, boodschappen gescand achter de kassa en in een callcenter TellSell producten verkocht, voor het behalen van mijn rijbewijs. Maar dat roze pasje in mijn portemonnee heb ik helemaal zelf bij elkaar gespaard. Doordat ik alle rijlessen zelf moest betalen, vond ik het na een les of twintig te lang duren. Mijn rijschoolhouder zei dat ik nog minstens vijftien lessen moest volgen voordat ik op examen kon gaan. Dat raakte me diep, in mijn portemonnee wel te verstaan. Dus belde ik een andere rijschoolhouder en vroeg brutaal om een second opinion. Deze stemde in, liet mij een uur rijden en besloot dat ik klaar was voor het rijexamen, wat ik in één keer haalde. Besparing: 500 gulden in die tijd. Als je er zelf voor moet werken, leer je de waarde van geld pas kennen. Het zal er dus wel met de paplepel in gegoten zijn, dat je als vrouw net zo hard moet werken voor je geld als een man.

Soms lijkt het wel alsof men denkt dat je óf moeder bent, óf een interessante loopbaan hebt. Ik zeg dat het allebei kan. Is het pittig? Ja. Is het zwaar? Ja, soms wel! Maar door al die gefronste wenkbrauwen, bevooroordeelde vragen en indoctrinatie heb ik langzaam maar zeker vanzelf geleerd mijn schouders wat vaker op te halen en me af te sluiten voor de meeste kritiek.

Ik weet heus wel dat lang niet alle opmerkingen en vragen seksistisch bedoeld zijn. Vaak zijn het ook gewoon nieuwsgierige vragen, of denken vrouwen er niet eens bij na dat fulltime werken ook mogelijk is voor moeders. Veel dieper geworteld is het idee dat moeders parttime (of niet) buitenshuis moeten werken om een goede moeder te kunnen zijn. Daar ben ik het niet mee eens. Ik vind mezelf een goede moeder. Geen perfecte moeder, maar de perfecte moeder bestaat dan ook niet. Het aantal uren dat je buitenshuis werkt, mag niet de graadmeter zijn van je kwaliteiten als opvoeder. Als een fulltime werkende moeder een slechte moeder is, zijn 99% van de vaders verschrikkelijke vaders. Lijkt me dus van niet.

Ik kijk naar mijn kind, want haar welzijn telt. Is ze gelukkig? Ja. Ontwikkelt ze zich goed? Ja. Kind blij, mama blij. Daar kan geen gefronst paar wenkbrauwen tegenop.

Geef een reactie

Laatste reacties (15)