Laatste update 13:56
12.632
43

Docent en publicist

Pascal Cuijpers is docent beeldende vorming en faalangstreductietrainer op een middelbare school. Daarnaast is hij publicist en auteur. Hij schrijft columns en opiniestukken over onderwijs en de maatschappij voor o.a. de Nationale Onderwijsgids en Joop. Tevens verschijnen zijn artikelen regelmatig in diverse landelijke dagbladen en onderwijsmagazines. Van zijn hand verschenen eerder de educatieve scheurbundel '200 Dagen School & Scheuren!' en de onderwijsbundels 'Leraren hebben meer vakantie dan mensen die werken' en 'Leraren zijn net echte mensen' (uitgeverij Quirijn).

Slob komt met ongepaste noodoplossing voor het onderwijs

Alle betrokkenen, van leerlingen tot schoolleiders, zetten hun flexibiliteit in om geen dag onderwijs verloren te laten gaan

cc-foto: Roel Wijnants

Ondanks het feit dat we allemaal te maken hebben met de gevolgen van de coronacrisis lijkt het leven ‘gewoon’ door te gaan. De impact van het virus is echter enorm en treft iedereen in meer of mindere mate op een persoonlijke manier. Dit zorgt voor gevoelens als verdriet, machteloosheid en onzekerheid. Maar tegelijkertijd ook voor het initiëren van vernieuwde werkvormen, pragmatisch denken én handelen en het razendsnel op creatieve manieren omgaan met situaties die je eerder niet voor mogelijk hield.

Neem het onderwijs. Direct na de persconferentie van 15 maart gingen alle scholen acuut dicht. Dit leek in eerste instantie om drie weken te gaan, maar inmiddels zijn het al ruim twee maanden, waarbij er nog geen zicht lijkt te zijn op het aanbieden van volledig onderwijs zoals dat in het ‘oude normaal’ het geval was. Er moest ad hoc worden gezocht naar alternatieve vormen van lesgeven. Het bleek een spoedoperatie te zijn, die ongekende (digitale) krachten in de betreffende leraren en hun schoolleiders wist los te maken. Een teken van daadkracht, betrokkenheid en flexibiliteit.

Een en ander deed me denken aan de welbekende spreuk ‘Leraar, elke dag anders’. Deze fantasieloze leus werd reeds in 1999 door het toenmalige Ministerie van Onderwijs, onder leiding van minister Hermans, in het leven geroepen om het aanzien van het docentschap te vergroten én de reeds dreigende lerarentekorten op ludieke wijze onder de aandacht te brengen. Het leek allemaal zo onschuldig en naïef, destijds.

Inmiddels zijn we ruim twintig jaar en diverse onderwijsministers verder. Wat hebben twee decennia aan Haagse daadkracht het onderwijs opgeleverd? Ten eerste veel experimenten die het onderwijs en haar leerlingen en leraren zouden moeten ondersteunen. Het waren echter vooral vermomde bezuinigingen, die veel onrust veroorzaakten en weinig opleverden. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de invoering van het passend onderwijs, de (af)rekentoets, vooruitstrevende initiatieven in het kader van #onderwijs2032 en Curriculum.nu en een Lerarenregister dat wankelt door een gebrek aan draagvlak.

Ten tweede zorgden alle initiatieven jarenlang voor afleiding van het daadwerkelijke probleem, dat van mijlenver leek te komen maar uiteindelijk snel om zich heen greep. Het lerarentekort neemt inmiddels grootse vormen aan en volgens berekeningen van de Rijksoverheid wordt er in schooljaar 2024/2025 in het voortgezet onderwijs een tekort verwacht van ruim 1300 fte aan leraren in het land. Deze tekorten zullen oplopen tot zo’n 1600 fte in 2029.

Nu veilig leren en werken in tijden van corona terecht prioriteit heeft, kwam minister Slob toch geheel onverwachts weer met een nieuwe beleidsregel op de proppen. Schoolbesturen en gemeenten kregen eerder het verzoek om noodplannen op te stellen om het lerarentekort (PO en VO), in met name de grote steden, aan te pakken. Daar kwam onder andere uit naar voren dat scholen onderwijsassistenten en andere professionals dan leraren mogen gaan aanstellen voor het verzorgen van creatieve, sociale of digitale lessen, voor maximaal een schooldag per week. De bevoegde leerkracht blijft hierbij verantwoordelijk voor de klassen. Het is een opmerkelijke en ongepaste actie, om in tijden van crisis deze maatregel in het nieuws te brengen.

Elke school probeert momenteel op allerlei manieren om het hoogst haalbare te verwezenlijken conform de huidige veiligheids- en gezondheidsprotocollen die gelden en de leerlingen de gewenste aandacht, kennis en structuur te bieden die nodig is. Alle betrokkenen, van leerlingen tot schoolleiders, zetten hun flexibiliteit in om geen dag onderwijs verloren te laten gaan.

Het blijft dan ook wederom hopen en wachten op eenzelfde daadkracht en flexibiliteit van het Ministerie van Onderwijs. Dat kan simpelweg beginnen door dit zoveelste ondoordachte proefplan van tafel te vegen, het onderwijs zoveel mogelijk op een respectabele manier te ondersteunen tijdens deze crisis en te onderzoeken wat er in plaats van heilloze spreuken en ondoordachte proefballonnen daadwerkelijk nodig is (tip: positiviteit, vermindering werkdruk, rust en geld) om structureel in te zetten op het aantrekkelijk(er) maken van het mooiste beroep dat er is.


Laatste publicatie van PascalCuijpers

  • Leraren zijn net echte mensen

    ‘De kunst van onderwijs is mogen plaatsmaken voor verbeelding en durven openstaan voor verwondering…’

    September 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (43)