1.870
33

Columniste

Debby van den Bergh is schrijfster en auteur van de roman 'Vlucht naar Curaçao' en de kindergedichtenbundel 'Gediggies' waarvan de volledige opbrengst naar Stichting Kika is gegaan. Daarnaast zijn publicaties van haar hand zijn te lezen in de verhalenbundels 'Oma waait uit en andere Haagse verhalen', 'Mooie kerst achter de duinen', 'Haagse humor bestaat niet?', 'Puur Gelul' en 'Hemels Genot'. Ook zijn er gedichten van Debby opgenomen in de gedichtenbundels '‘Poëzie op Pootjes 2, 3 en 4’, ‘Mooi weer wolken’, ‘Mijn mooiste gedicht’, ‘Huilend in Den Haag’, ‘De vrede van Den Haag’, ‘De zee is van iedereen’ en ‘Lokale liefde’.

Snelwegschutter

Mogelijk is er geen snelwegschutter, lees ik op teletekst. Dat vind ik teleurstellend.

Wekenlang waren we in de veronderstelling dat er eindelijk eens iets spannends gebeurde in ons saaie kaaslandje, is het mogelijk iets heel anders dan we dachten.

Volgens de KLPD is er afgelopen tijd met man en macht gewerkt aan deze mysterieuze zaak en zijn er tientallen tips binnengekomen, maar tot nog toe heeft het niks opgeleverd. Dat is jammer, maar het blijft spannend. Wie zou die snelwegschutter zijn? Waarom zou hij dit doen?

Ik krijg visioenen van een man op middelbare leeftijd die sinds zijn kindertijd een buks in zijn schuurtje bewaart. Een buks waar hij vroeger, toen hij jong en onbezonnen was, duiven mee uit de dakgoot schoot. Een buks die hem op die leeftijd status verleende bij zijn vriendjes. Vriendjes die alleen al vanwege de buks vriendjes met hem wilde zijn en hem bijna smekend vroegen om ook eens te mogen schieten. Een middelbare man die zijn twee huwelijken op de klippen heeft zien lopen. Twee kinderen bij de zijn jeugdliefde en op latere leeftijd nog eens twee uit een tweede leg. Een man die gedesillusioneerd op zijn werk de ene na de andere interim manager voorbij ziet komen, die termen gebruiken als ‘iets aanvliegen’. Een teleurgesteld mens dat zijn kinderen eens in de twee weken mag zien en tijdens die kostbare uren moet wachten tot ze tijd hebben om met hem te praten als ze klaar zijn met sms’en, pingen, whatsuppen en twitteren. Dingen die hij niet meer kan volgen omdat zijn hoofd zo vol zit. Vol met alimentatieproblemen en vol met eenzaamheid.

Een man die op een dag de hand door het kalende grijze haar haalt en beseft dat hij een daad wil stellen. Nee, een daad móet stellen. Hij wil ertoe doen. Hij is te oud om mee te doen aan Idols, Holland’s got talent of The voice. Daarnaast kan hij niet zingen, dansen of wat voor kunstje dan ook. Eigenlijk kan hij niks. Eigenlijk is hij niks.

Hij bestudeert zijn gelaat dat de nodige rimpels vertoont en beseft dat hij oud is geworden. Op de drempel van ouderdom staan geeft mensen ofwel kracht ofwel leegheid. Hij voelt kracht. Hij wil laten weten dat hij er nog is. Hij loopt naar zijn schuur en pakt zijn buks.

De KLPD staat voor een raadsel. 44 auto’s zijn inmiddels beschoten, zo laten ze de media weten. Maar nog altijd geen spoor van de dader(s). Of er daadwerkelijk kogels zijn gevonden wilde politie niet zeggen “uit tactische overwegingen”.

Dat vind ik een fascinerend gegeven. Niet willen zeggen of er kogels zijn gevonden terwijl je wel aangeeft dat er auto’s zijn beschoten. Het zal komen omdat ik geen politieagent ben dat die tactische overweging mij ontgaat.

Inmiddels is er een beloning uitgeloofd voor de tip die leidt tot de aanhouding van de schutter(s). De politie tast volledig in het duister of het om één of meerdere daders gaat.

Ik heb even overwogen, vanwege de beloning van tienduizend euro, om de buks van mijn broer te lenen, de snelweg op te gaan en vervolgens mezelf aan te geven. De straf zal ongetwijfeld in het niet vallen bij de riante beloning die mij en alle politiemannen weer rustig doet slapen.

Ze hebben het er maar zwaar mee. Politie en KLPD. Zo sta je avond aan avond verplicht vanwege de quota parkeerbonnen uit te delen, en zo zit je met je handen in het haar vanwege een onvindbare snelwegschutter. Kapot spattende ruiten en geen schutter te vinden, ga er maar aan staan.

En dan lees ik dus het bericht dat er mogelijk helemaal geen snelwegschutter is! Het zal toch niet waar zijn! Met alle ruiten spat een droom uiteen. De droom dat er in Nederland ook eens iets spannends gebeurt. Dat ons koude kutzomerlandje internationaal op de kaart zal staan als sluipschutterland. Is er deze zomer tenminste nog iets gebeurd dat de gemoederen deed verhitten. Helaas. Er is mogelijk helemaal geen snelwegschutter. Geen gefrustreerde vijftiger die zijn naam voor eens en altijd wilde gaan vestigen en in zijn dadendrang vierenveertig onschuldige automobilisten de schrik op het lijf heeft gejaagd.

Maar wie was het dan? Of, wat was het dan? Een door de opwarming van de aarde verwarde troep kraaien die in een soort van overlevingsdrang stenen uit de Alpen geplukt hebben en die ze, toen ze eindelijk boven Nederland vlogen, deze van vermoeidheid hebben laten vallen? Of zijn het dan toch buitenaardse wezens die vanaf een voor ons onbegrijpelijke afstand lachend met stukjes vulkaanmateriaal die gekke mensen lopen te dollen?

Of is het Geert Wilders die op een geheime missie naar Marokko is geweest, en daar met zijn nagels brokjes kalk uit een moskee in Casablanca heeft gepeuterd om ze hier vervolgens door een van zijn raadsleden met een katapult vanuit een afgeschermde berm op auto’s te laten schieten met de bedoeling daar de allochtonen de schuld van te geven?

Wellicht is het koningin Beatrix die, diep teleurgesteld door haar regering die haar en de toekomstige koning van Nederland zeggenschap willen afnemen, in haar in ingehouden woede waxinelichthouders –aan een elastiekje- naar het volk is gaan gooien?

Ik ben bang dat we er nooit achter zullen komen. Zoals het altijd gaat in Nederland zal onze verontwaardiging plaats maken voor de nieuwe afleveringen van “Ik hou van Holland”en “Goede tijden slechte tijden”.

De zomer is voorbij.

We gaan weer over tot de orde van de dag.


Laatste publicatie van DebbyvandenBergh

  • Vlucht naar Curaçao

    Roman

    2015


Geef een reactie

Laatste reacties (33)