4.839
163

Eindredacteur Witteman ontdekt

Maarten van den Heuvel begon zijn journalistieke loopbaan in de redactie van de talkshow I.S.C.H.A van Ischa Meijer. Na het abrupte einde aan dat programma werkte hij ondermeer bij RUR en was hij als researcher in dienst van documentairemaakster Ireen van Ditshuyzen.

Zijn dienstverband bij de VARA begon bij het programma Barend & Witteman, eerst als redacteur, later als coördinator en kort als eindredacteur. Hij zette samen met Paul Witteman het populair wetenschappelijke programma Nieuwslicht op en werd er eindredacteur van. Vanaf het begin van Pauw & Witteman werkte Van den Heuvel er drie jaar als samensteller.

Daarna was hij eindredacteur van de televisieprogramma's 'Eigen schuld, dikke bult' en EZ, betrokken bij Joop en een van de twee eindredacteuren van het documentaire-drieluik 'Vrijheid, gelijkheid, broederschap', waar hij ook het boek 'Vrijheid, gelijkheid, broederschap. Oude waarden in nieuwe tijden' over schreef. Dat boek werd geselecteerd voor de longlist van de Socratesbeker, de prijs voor het meest urgente, oorspronkelijke en prikkelende Nederlandstalige filosofieboek.

Momenteel is hij eindredacteur van het televisieprogramma Witteman ontdekt.

SP en VVD samen aan tafel?

Het kan zo maar dat de verkiezingsuitslag zo'n gesprek logisch maakt

Er is een reële kans dat VVD en SP de twee grootste partijen worden bij de verkiezingen in september. Wellicht dat de PVV zich daar nog tussen wurmt, maar de rol van die partij lijkt tenminste voor de komende kabinetsperiode uitgespeeld na het laten vallen van het kabinet Rutte. Dat maakt het formeren van een regering er allemaal niet makkelijker op. Terwijl in deze economisch moeilijke tijden samenwerking juist geboden is. Is er iets denkbaar waarmee SP en VVD nader tot elkaar zouden kunnen komen?

Onze staatsschuld is inmiddels opgelopen tot boven de 400 miljard euro. Ter vergelijking: in 2007 was dat 258 miljard. Dat betekent dat we in 2011 bijna 10 miljard euro aan rente hebben moeten betalen. Het lijkt dan ook zinvol om dat bedrag omlaag te brengen. Of op zijn minst om het bedrag niet verder te laten stijgen. Al was het maar opdat we niet ook nog een Europese boete moeten betalen. Welke coalitie er na de verkiezingen ook uitrolt, het lijkt waarschijnlijk dat de broekriem zal moeten worden aangehaald. We zullen moeten inleveren. Dat vinden alle partijen, ze verschillen alleen van gedachte over de mate en het tempo.

Dat komt voor heel veel mensen hard aan. Daniel Kahneman kreeg in 2002 de Nobelprijs voor de Economie voor zijn onderzoek op het snijvlak van economie en psychologie. In zijn boek ‘Ons feilbare denken’ kijkt hij onder meer terug op het onderzoek dat hij samen met zijn collega Amos Tversky deed naar verlies. Dat onderzoek bracht een aantal interessante zaken aan het licht.

Ten eerste concludeerden ze dat mensen alles afmeten aan een referentiepunt.  En dat referentiepunt is vaak de huidige situatie. Stel je voor dat iemand vier jaar geleden 2000 euro verdiende, nu 3000 en volgende maand teruggaat naar 2900. Dan is het welhaast ondoenlijk om die 2900 te beleven als 900 euro meer dan wat diegene vier jaar geleden had. Zo zitten onze hersenen niet in elkaar. 2900 euro is op dat moment vooral  ‘100 euro minder’.

En er is nog iets anders opmerkelijks aan de hand. 100 euro verlies weegt zwaarder dan 100 euro winst. Dat is evolutionair verklaarbaar. Onze voorvaderen op de steppe die een bedreiging serieuzer namen dan een mogelijkheid, hadden een grotere kans gehad te overleven en zich voort te planten.

Maar er is iets dat het verlies kan verzachten. Er is namelijk iets dat voor mensen nog zwaarder lijkt te wegen dan verlies. En dat is hun relatieve positie ten opzichte van de anderen om hen heen. Onze hersenen zijn namelijk helemaal niet in staat tot absolute oordelen. We vergelijken alles. Met wat we weten. En met wat we ervaren. En als sociale dieren vergelijken we ons dus constant met de mensen om ons heen.

Als je de rijkere landen (of bijvoorbeeld de Amerikaanse staten onderling) met elkaar gaat vergelijken, dan zie je dat in landen waar de inkomensverschillen het kleinst zijn de mensen het langst leven, er minder kinderen dood gaan, het kinderwelzijn het hoogst is, er minder moorden worden gepleegd en minder gevangenen zijn, er minder drugs gebruikt worden, minder mensen geestesziek zijn, minder tieners zwanger worden, er minder obesitas is, de leerprestaties op scholen hoger zijn, net als het vertrouwen en de sociale mobiliteit. Dat is allemaal voor een belangrijk deel te verklaren uit onze ingesleten neiging onszelf met anderen te vergelijken, zoals we ook in deel 2 van ons documentaire drieluik ‘Vrijheid, gelijkheid, broederschap’ hebben laten zien.

Het stokpaardje van links, het verkleinen van de inkomensverschillen, levert ons daarmee een efficiënter functionerende maatschappij op. En daarmee lagere kosten. Het stokpaardje van rechts, het niet verder laten oplopen van de staatsschuld,  doet hetzelfde. Een flink strenger begrotingsbeleid in ruil voor een structurele verkleining van de inkomensverschillen. Het lijkt me een prima uitgangspunt voor een gesprek tussen SP en VVD.


Laatste publicatie van MaartenvandenHeuvel

  • Vrijheid, gelijkheid, broederschap

    Oude waarden in nieuwe tijden

    2014


Geef een reactie

Laatste reacties (163)