648
1

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Spanwijdte

Op basis van de spanwijdte kunnen we zien of Jobs groei achterblijft. De dokter zegt dat hij onderaan de curve zit.

Job – dertien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

Wat de spanwijdte is, vraagt de dokter in de spreekkamer.

cc-foto: Philip McEarlean https://flic.kr/p/TFFYn9

Spanwijdte? Rob kijkt naar zijn zoon: ‘Ben je soms een vogel?’ Terwijl hij hem van de rolstoel op de behandeltafel tilt, slaat Job met zijn vleugels. Jawel, hij is een vogel. Kijk maar.

De dokter tovert een meetlint uit de zak van zijn witte jas. Hij spant het achter Jobs rug. Het gaat om de afstand van wijsvinger tot wijsvinger, legt hij uit. Meten gaat lastig, want ons jong blijft met zijn vleugels slaan. Rob en ik helpen mee door zijn dunne armpjes uit te rekken. De hoekige bochel op zijn rechterschouder vertekent het beeld, mompelt de arts.
Daarom kan hij niet vliegen, denk ik bij mezelf.

Voor mijn werk schreef ik net een artikel over de raaf. De raaf heeft een vleugelspanwijdte van maximaal 150 centimeter.
‘153’ noteert de dokter voor Job.

‘Raven kunnen jarenlang hetzelfde nest gebruiken’, las ik ter voorbereiding op mijn stuk. Waren de jongen uitgevlogen, dan legde het vrouwtje nieuwe eieren.

In ons nest zat nog steeds hetzelfde jong.

Op basis van de spanwijdte kunnen we zien of Jobs groei achterblijft. De dokter zegt dat hij onderaan de curve zit.
Dan draait de arts zijn computerscherm naar ons toe. De uitslag van de foto’s is er. Kijken we mee? Jobs botdichtheid is afgenomen. Helaas, ondanks de extra calcium die we elke ochtend door zijn pap roeren.

Ons jong verzwakt dus. De kans dat hij een bot breekt, neemt toe (‘dat zien we vaak bij gehandicapte kinderen’). En als dat gebeurt? Dan is er een power-infuus. Maakt het skelet minder broos, maar wat de langetermijngevolgen van het wondermiddel zijn, is niet bekend.

Door het ziekenhuisraam kijk ik naar de lege nesten in de boomkruinen. Naast me duw ik de fladderende armen van mijn jong naar beneden. Vlieg nog maar even niet, Job.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reactie