Laatste update 23:37
804
14

Filmmaker, journalist

Bart Juttmann (1981) is filmmaker, journalist en tekstschrijver. Hij recenseert films voor tijdschriften en websites. Daarnaast schreef hij onder meer het scenario voor de webserie 'Ideale liefde' (2013). Andere producties zijn 'Het laatste woord' (2011); 'Thuisfront' (2008); 'De Ein fan 'e Wrald’' (2007); 'The seven of Daran; the battle of Pareo Rock' (2005-2007)

Spotlight confronteert kijker met eigen schuldgevoel

De film gaat over seksueel misbruik in de rooms-katholieke kerk en ontleedt tegelijkertijd maatschappelijke patronen die een zwijgcultuur creëren

Sommige recensenten betichten Spotlight er van zijn verhaal wat gewoontjes te vertellen: de visuele stijl is bijna als een televisiefilm. Daar valt weinig tegen in te brengen, maar juist daar haalt de film zijn kracht vandaan. Door de objectieve toon kruipt de morele complexiteit van de film bijna ongemerkt onder je huid, grijpt je bij de lurven en laat je verward achter.

Spotlight vertelt het verhaal van het team journalisten van de Boston Globe, dat in 2001 aan het licht bracht hoe de Rooms-katholieke kerk decennialang kindermisbruik door priesters systematisch in de doofpot stopte. Dit bleek een riskante onderneming in het grotendeels katholieke Boston, waar de kerk een machtig instituut is, verweven in alle lagen van de samenleving.

De film wordt (tot vervelens toe) vergeleken met All the President’s Men. Net als het meesterwerk uit 1976 is Spotlight goed in het verbeelden van slepend journalistiek voetenwerk: het lange vragen, het doorspitten van dossiers, het eindeloze deurkloppen, dat allemaal in een verfrissend niet-glamoureuze setting met saaie redactiekantoren en iets te ruimvallende kleding. Ook in deze film worden de karakters ongeforceerd levendig en geloofwaardig neergezet, mede dankzij uitstekend acteerwerk, met name van de immer indrukwekkende Mark Ruffalo.

Op het eerste gezicht lijkt Spotlight het vakkundige vertelde maar overbekende standaardverhaal over stoutmoedige journalisten die tegen de stroom in corrupte instituties aan de kaak stelden. Maar de film is gelaagder, venijniger en subversiever dan dat. De film ontleedt de maatschappelijke patronen die een zwijgcultuur creëren. Niet alleen de kerk krijgt er van langs, maar ook de advocatuur die rijk wordt van de misbruikzaken, de gemeenschap die het onrecht weigert te zien en – niet in de laatste plaats – de pers zelf.

Het meest verbijsterende aan Spotlight is dat de film duidelijk maakt dat de meeste informatie niet moest worden los gewurmd, maar lange tijd openbaar was maar de pers niet haalde. In een sleutelscène wordt één van de personages geconfronteerd met zijn eigen nalatigheid op dit vlak. Hij kan geen antwoord geven op de vraag waarom. Spotlight gaat net zo goed over het falen van de journalistiek, als over de successen.

Deze ongerijmdheid maakt Spotlight veel meer dan alleen een film over de onthulling van een schandaal. Dat zou te makkelijk zijn. Spotlight gaat ook over het onrecht van nu, dat zichtbaar is maar pas over tien, twintig, dertig jaar bespreekbaar wordt. En als dat gebeurt zullen wij geen verklaring hebben voor waarom we het nu niet willen zien. Spotlight laat je schuldig voelen. En als dat misschien wat vreemd klinkt als compliment: het is een film waar je nog lang over na zult denken.

Geef een reactie

Laatste reacties (14)