1.028
5

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Stadsmens

Ik durfde niet te zeggen dat ik me een oude vrouw voelde.

‘Laat mij dit maar doen’, zei ik overmoedig. Het bleek een vergissing. Ik voelde het al toen ik de eerste schop in de grond zette. De spade sneed niet door de wortels heen, zoals verwacht, maar veerde keihard terug.
Mijn moeder had het toch net voorgedaan. Soepeltjes spleet ze de aarde.
‘Eh’, stamelde ik, terwijl ik zonder effect met mijn volle gewicht op het tuingereedschap ging staan.
Zij draaide zich om. ‘Neem mijn schop maar’, zei ze. ‘Die van jou is te bot.’
Weer wat geleerd: niet alle schoppen zijn even scherp. Het was lief van haar om het gereedschap de schuld te geven maar nu waren mijn excuses ook meteen op. Ik ging af als het nu nog niet lukte de wortelbrij te doorboren.
Dus haalde ik alles uit de kast en ramde de spade in het perk. Resultaat: een klein deukje in de Nijmeegse grond. Gelukkig stond mijn moeder met de rug naar mij toe. Toen ze zich omdraaide, kon ik na uiterste inspanning gelukkig een uitgehakt stukje perk laten zien. ‘Goed zo’, zei ze.
Het gaf te denken. Mijn moeder is 75, ik ben dertig jaar jonger. Natuurlijk liet ik haar die vastgegroeide duizendknoop niet uitgraven. De sterke dochter zou dat wel even doen. ‘Doe jij het leuke werk maar’, had ik nog gezegd.
Dat leuke werk bestond uit het omspitten van de rest van mijn tuin – ik ploeterde door in mijn stukje van twee vierkante meter – plus het verpoten van zo’n beetje alle planten.
We waren gelijk klaar met onze taak. De volgende dag appte ze: ‘Heeft je rug het overleefd?’
Ik durfde niet te zeggen dat ik me een oude vrouw voelde. Vroeg haar of ze niet ten minste een beetje spierpijn had na een middag zwoegen. ‘Nee.’
‘Je bent een andere soort’, appte ik terug. Zij de boerendochter, ik het stadsmens.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Ik heb geleefd

    Wat de dood je kan leren over het leven

    maart 2021


Geef een reactie

Laatste reacties (5)