5.268
42

Muzikant, schrijver, componist

Erwin Gaur (half pseudoniem voor Erwin Angad-Gaur, 1970) studeerde Kunst en Cultuurwetenschappen in Rotterdam en is muzikant, schrijver en componist. Zijn debuutroman ‘Gardi’ verscheen dit voorjaar. (Foto gemaakt door Sebastian Beijersbergen)

Stefje Blok

Het doet vragen stellen over de schaal waarin wij denken. De vertegenwoordigers die wij tot minister verheffen. De kleinheid van ons landje

Alles staat in verhoudingen. Het is iets dat we in Nederland wel eens willen vergeten.

Wij leven met een affaire Blok.

Het klinkt massief.

Europa, ondertussen, leeft met een affaire Macron. Een vallende held, ook in progressief Nederland. Het bewijs dat populisme ook progressief kan zijn. Hoewel fout koninklijk. Naar nu blijkt.

Blok
cc-foto: Ministerie van Buitenlandse Zaken

De kwestie Blok steekt er schril bij af. Onze gebogen strenge, ultra magere scherprechter. Een Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, die een op die post voor VVD-politici klaarblijkelijk besmettelijke vorm van La Tourette heeft opgelopen. Zijn voorganger fantaseerde hardop de hand van Poetin te hebben geschud, Blok fantaseerde diep-psychologische waarheden gelegen achter de klaarblijkelijke wanorde van ons eigen land: er is geen staat in deze wereld waarin meerdere culturen vreedzaam mengden. Het is dus niet te wijten aan de VVD.

De geschiedenis van Nederland, van het aloude Romeinse Rijk, van de Grieken, van Macedonië, van de Verenigde Staten van Amerika spraken hem tegen. Maar dat doet er bij conservatief ‘liberalen’ niet toe. Het doet er bij de kiezer niet toe. Zij blijven de grootste der dwergen.

Zelfs de ‘progressief’ liberalen van ons land willen hem en zijn VVD er niet direct op afrekenen. En Russen zeggen al helemaal nooit sorry. Laat staan dat zij een Doema registreren.

Enkele kilometers verder ontwikkelde zich de kwestie Macron. De man die alles anders ging doen. Die niet hoeft te snoeven over handen die hij schudde. Die om stevige handdrukken een nog groter wereldfaam verwierf dan hem met zijn verkiezing al ten deel viel. De man die zijn macht lijkt te misbruiken. Die wetsovertredende vertrouwelingen beschermde. En dáárom in de problemen kwam. En ons allen, ook het per definitie multiculturele Europa, in de problemen bracht. Het Europa waar hij voor stond.

Het doet vragen stellen over de schaal waarin wij denken. De vertegenwoordigers die wij tot minister verheffen. De kleinheid van ons landje. Met de kleinheid van onze oh zo klein liegende politici. Die om kleine zonden afdruipen. Zonden die alleen lilliputters begaan. Zonden zonder visie. Zonden waartegen, om Nico Dijkshoorn te citeren, onze B-elite deugmensen zich verzetten, in advertenties in onze kranten. Kranten die de macht nog zelden advertentieloos wezenlijk bekritiseren. Want wij hebben geen geld meer voor onderzoeksjournalistiek. Daartoe moet de overheid ons helpen.

Onze grootste dwerg was kortgeleden wereldnieuws. Hij schudde op camera de hand van Amerika’s populistische verlosser. Met de oefening, in het Hollandse klein, met zijn nationaal eveneens geblondeerde evenknie, in zijn eerste kabinet, nog goed in het geheugen. Lachend. Breeduit. En hij zei ‘No!’. Moest er zelf om lachen, nog harder dan gewoonlijk. In grote schrik. Maar met lachen komt men ver in Nederland. En CNN heeft het uitgezonden, dus het doet er toe.

Jammer dat Stef Blok die truuk niet beheerst. Een lachende Blok. Ik zou het graag eens zien.

Laten we de grenzen sluiten. Ministers van Buitenlandse Zaken afschaffen. Wilders en Baudet hebben misschien toch wel gelijk: wij zijn niet toe aan buitenland.

Doe maar gewoon, dan doen we al gek genoeg.

Maar lachen dat we deden…


Laatste publicatie van Erwin Angad-Gaur

  • Gardi

    Een korte roman over obsessie, over liefde en de impact van terreur

    Februari 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (42)