396
0

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Stress

Zou een hond al helpen tegen stress, in deze situatie op dit moment van de nacht was dat allerminst het geval.

Job – veertien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

cc-foto: Rachel Gardner

Het was half een ’s nachts en we stonden met een wildvreemde hond aan de lijn bij aankomsthal 1 op Schiphol. Wij stonden, de hond zat. Het arme beest kwam net met het vliegtuig uit Malaga en trilde van angst. Hoe we ook trokken aan de riem, de straathond weigerde te lopen. Mijn vriendin, die de zeven maanden oude pup van 33 kilo zojuist had geadopteerd, kon niets anders doen dan haar nieuwe potige huisgenoot in haar armen nemen en hem de hele weg naar de parkeergarage dragen. Zou een hond al helpen tegen stress, in deze situatie op dit moment van de nacht was dat allerminst het geval.

Toch straalde mijn vriendin. We hadden het niet bewust zo gepland dat we haar huisdier in de week van de werkstress ophaalden, maar ik moest eraan denken omdat ik net een artikel had gelezen over de universiteit van Amsterdam waar puppy’s werden ingezet in de strijd tegen overspannen studenten. Het knuffelen met jonge hondjes zou het cortisolniveau in het bloed doen dalen en dus stressverlagend werken.

Bij het lezen kreeg ik al het idee om mijn zoon Job naar Amsterdam te brengen en tussen de studenten te zetten. Een bordje aan de rolstoel met ‘hug me’ erop. Bij mij werkt het altijd, en hij zou het geweldig vinden. Maar net als bij de hond van mijn vriendin zit er een dubbelzinnigheid in die helende werking. Job is zowel de oorzaak van een hoop stress in ons leven, als de oplossing. Was hij niet gehandicapt, dan gingen zijn ouders ook niet gebukt onder bergen zorgen en regeldingen. Maar juist omdat hij niet kan lopen, blijft hij ’s avonds heerlijk bij me liggen op de bank en glijdt alle spanning van me af als water van een eend.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (0)