2.076
2

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Tandenstokers tegen corona

Hij ging rechtop in zijn stoel zitten en greep naar alle producten in de schappen. Zodra we bij de tandenstokers waren, stopte ik het doosje in zijn handen.

Job (17) is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

cc-foto: Stephen Mitchell

Ach, die lieve Job. Hij heeft nu bedacht dat hij alle coronazieken gaat genezen met tandenstokers. Zoals bij veel mensen met innovatieve ideeën speelt eigenbelang een grote rol. Want zodra iedereen beter is, kan Job naar Disneyland.

De oorsprong van zijn overtuiging ligt in een bezoek aan het Kruidvat. Dat ging zo: We liepen de winkel binnen op de dag dat ik hem had verteld dat we helaas onze trip naar Disneyland Parijs begin november moesten annuleren, omdat ‘alle mensen ziek zijn’. Ik had hem uitgelegd dat corona (hij kent het woord) weer in opmars was en we pas een nieuwe reis konden boeken als ‘alle mensen beter zijn’. Alleen dan mocht hij zijn Disneyhelden een handje geven.

Job was teleurgesteld en bleef vragen wanneer dat moment precies was, maar liet zich niet uit het veld slaan. We zouden ‘later’ gaan, en zijn geloof in ‘later’ is rotsvast.

Terwijl we deze discussie voerden, duwde ik zijn rolstoel over de drempel van het Kruidvat. Kennelijk associeert hij deze winkel met geneesmiddelen, want hij vroeg meteen wat we gingen kopen om alle mensen beter te maken.
Ik (zuchtend): “Mama koopt alleen tandenstokers.”
Job (opgewekt): “Tandenstokers?”
Ik: “Stokjes om je tanden mee schoon te maken.”

Hij ging rechtop in zijn stoel zitten en greep naar alle producten in de schappen. Zodra we bij de tandenstokers waren, stopte ik het doosje in zijn handen. Job was de koning te rijk. Hij had nu iets om mee te rammelen én om iedereen mee beter te maken. “Als alle mensen beter zijn, gaan we naar Disneyland!” Hij vertelde het ook maar vast aan de caissière.

Job bleef herhalen dat zijn toverstokjes iedereen gingen helpen. Toen we thuiskwamen, geloofde ik heilig in zijn oplossing. Er waren vreemdere ideeën voorbij gekomen tijdens deze pandemie. Ik nam me voor het kabinet aan te schrijven met het verzoek vast wat miljoenen aan ons over te maken.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Ik heb geleefd

    Wat de dood je kan leren over het leven

    maart 2021


Geef een reactie

Laatste reacties (2)