7.602
78

Cultuursocioloog

Fiona Harmsen (1978) is cultuursociologe en oprichter van Be.People. Zij verwondert zich dagelijks over hoe krachtige sociale systemen ons onbewust bang maken voor ‘anderen’, ‘andersdenkenden’ of ‘andere groepen’. Tegelijkertijd zetten wij ons momenteel ook af tegen diezelfde bestaande systemen. Wie had er tien jaar geleden bijvoorbeeld gerekend op een Partij voor de Niet-Stemmer? De samenleving wordt dus steeds complexer en dat vergt volgens Fiona ook subtiele en complexe oplossingen, die steeds meer van ons vragen als mens en van ons vermogen om elkaar te vertrouwen.

Thierry Baudet moet geholpen worden, niet afgemaakt

Ik zie stukken voorbij komen, waarin we zijn woorden bestempelen als walgelijk en huiveringwekkend. Maar werkt dat tetteren vanuit een underdogpositie?

cc-foto: Elekes Andor

Ik begrijp Thierry wel. Ik was vroeger ook bang voor mannen. Ik was bang als ze te dichtbij kwamen. Maar ik was ook bang als ze juist niet dichtbij kwamen en alleen maar in seks en mijn toenmalige dikke tieten geïnteresseerd waren. Ik raakte compleet in de war van dat ingewikkelde liefdesspel. Thierry was of is er ook gewoon een beetje van in de war. Shit happens. En het laatste wat deze kwetsbare man nodig heeft, zijn vrouwen die tegen hem gaan zitten tetteren. Daar wordt Thierry geen betere politicus van en al helemaal geen beter mens.

Als ik goed luister naar de woorden van Baudet, kan ik mij toch niet aan de indruk onttrekken dat Baudet het lastig vindt om vat te krijgen op vrouwen. Want, zo zegt hij in het inmiddels veelbesproken gesprek aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk: “Aan de ene kant wil ze respect en serieus genomen worden en aan de andere kant wil ze op haar, ja, hoe zal ik het eens zeggen… Ja, op haar plááts gezet worden.” En daar komt dan nog bij, dat hij vrouwen ook nog eens in grote getalen heel erg wreed vindt, omdat ze zonder blikken of blozen mannen afwijzen. En laten we eerlijk zijn, liefdesspel is ook een ingewikkeld spel. Dat spel is voor een sterk rationele man als Baudet toch ook niet te doen? Die man denkt: Wat wil je nou? Vrouw? Respect of op je plaats gezet? Het is kiezen of delen. Ik snap of het een of het ander. En van de rest wat jullie vrouwen allemaal willen, daar kan mijn brein geen chocola maken. En ik snap dat.

Ik heb in tegenstelling tot Baudet geen sterk rationeel brein, maar een sterk ontwikkeld emotioneel brein. Maar de problemen die we omgekeerd ervaren met de in mijn geval ontbrekende contradictie in de andere sekse zijn wel vergelijkbaar. Ik wist me ook geen raad met mannen die wel met mij naar bed wilden, maar niet wisten op welke politieke partij ik doorgaans stem. Mannen die heel intiem naakt met mij wilden zijn, zonder dat ze wisten waarom ik eigenlijk moet huilen bij iedere kinderfilm. Ik zocht altijd die diepere verbinding met mannen en als ik hem kreeg was ik er tegelijkertijd weer bang voor. Daar was achteraf gezien voor mijn gevoel ook geen chocola van te maken.

Als ik geen man was tegengekomen, die met mij meebewoog, een man die begreep dat angst eerst omgezet moest worden in vertrouwen voordat we seksueel intiemer konden worden. Een man die begreep dat vertrouwen winnen wel even wat langer duurt dan een avondje wijn drinken. Een man die de moeite deed om zich in mij te verplaatsen en mijn gevoelens gelijkwaardig aan die van hem maakte, zonder dat we het daar expliciet over hadden. Zonder zo’n man was ik nu waarschijnlijk nog steeds bang geweest. Kortom zo’n man heb je nodig, daar hebben we wat aan.

En nu heeft zo’n man ons nodig. Maar wat doen wij, als we zien dat Baudet de schoonheid van het leven aan zich voorbij laat gaan? Namelijk de liefde, de wederzijds afhankelijke verbinding tussen mannen en vrouwen en de overgave aan oprechte seksualiteit? Dan gaan we hem niet helpen, maar gaan we tegen hem staan tetteren. Ik zie stukken in Vrij Nederland voorbij komen, waarin we zijn woorden aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk bestempelen als walgelijk en huiveringwekkend. Ook op Facebook zie ik vrouwen soortgelijke teksten posten. Als Baudet het ook leest denk ie: zie je wel, wrede wezens zijn het, die vrouwen. Maken ze me niet af in de kroeg, is het wel in het publieke domein.

En natuurlijk begrijp ik dat het heel hard nodig is dat vrouwen voor hun rechten opkomen, opstaan tegen ongelijkheid die ongestraft lijkt te kunnen voortbestaan en dat vrouwen zonder dit geluid vorige week niet eens naar de stemhokjes hadden gemogen. Maar het is ook tijd om te bepalen of ons tegengeluid nog wel effectief is. Als we kijken naar de vertegenwoordiging van vrouwen in de politiek of in hoge functies in het bedrijfsleven, dan komen we anno 2017 niet eens aan 20 procent. Mannen hebben op deze manier blijkbaar nog niet zoveel zin om plaats voor ons te maken.

Het begint interessant te worden om te kijken of een andere strategie beter zou werken. Een strategie van bondgenootschappen, een strategie waarbij vrouwen niet meer tetteren vanuit de underdogpositie, maar erboven gaan staan en kijken naar wat we uiteindelijk willen bereiken. In dit geval een volksvertegenwoordiger die kan omgaan met vrouwen die zichzelf respecteren, serieus nemen, een sterke man willen en ook de vrijheid hebben om te kiezen voor de man van hun voorkeur. Daar worden we allemaal beter van. We moeten hem dus niet afmaken, maar hem helpen met datgene wat ons aller leven gaat verrijken. Dus mocht Baudet dit lezen en op zoek zijn naar een vrouw die hem als mens niet gaat afwijzen en hem graag wil helpen vrouwen beter te leren begrijpen, dan is hij bij mij van harte welkom.

Geef een reactie

Laatste reacties (78)