2.261
21

Publicist

Anna Visser, tot voor kort fulltime werkend en moeder van drie kinderen, zegde in maart 2008 haar baan als directeur van omroep LliNK op om zich te bezinnen op een toekomst waarin werken en zorgen meer in balans zijn. De reacties in haar omgeving waren fel: Bernard Wientjes, voorzitter VNO-NCW, smeekte haar bij Pauw & Witteman als getalenteerde vrouw toch aan de top te blijven en ook haar vrienden vonden dat ze te waardevol was voor de samenleving om thuis voor de kinderen te gaan zorgen. Toch bleef ze bij haar keuze weer de baas te worden over haar leven en als zelfstandig ondernemer haar eigen agenda te kunnen bepalen. En ze zit nog steeds niet stil : In het voorjaar van 2010 komt haar eerste boek 'Nieuwe vrouwen' uit, vanaf januari gaat ze een maandelijkse talkshow presenteren in De Machinist in Rotterdam en ze is bezig een tv-station op internet op te zetten. Verder volgt ze nog steeds de laatste ontwikkelingen op het gebied van duurzaamheid en wordt ze regelmatig gevraagd mee te denken over 'groene' oplossingen en initiatieven door verschillende organisaties.
Meer van Anna Visser op www.nieuwevrouwen.nl

Toch gecondoleerd!

Ik had bij LLiNK's aantreden in september 2005 en in de jaren erna mijn poot stijver moeten houden.

Vanochtend ontving ik een sms-je met de tekst: ‘Toch gecondoleerd!’ De verzender doelde op het overlijden van omroep LliNK , gisteren door minister Plasterk aangekondigd.

De toevoeging ‘toch’ vanwege het feit dat LliNK sinds mijn vertrek in maart 2008 zowel qua bedrijfsvoering als programmering een dusdanig andere koers is gaan varen, dat nog nauwelijks te spreken valt van ‘mijn’ omroep. Maar dit terzijde. Want jammer vind ik het wel dat LliNK moet verdwijnen. Dat ik daar medeverantwoordelijk voor ben, daarvan ben ik mij bewust.

Ik had bij LLiNK’s aantreden in september 2005 en in de jaren erna, waarin ik LliNK temidden van andere omroepbazen vertegenwoordigde in Hilversum, mijn poot stijver moeten houden. Keer op keer moeten zeggen: “OK, meneer de netcoördinator, zend onze programma’s dan maar om half een ’s nachts uit als dat de enige plek is waarop televisie die ergens over gaat en waar je soms over moet nadenken, kan worden uitgezonden. Want dat zijn de programma’s die we willen maken.”

Ik had niet moeten zwichten voor de druk om voor ons radioprogramma 747Live in een strak format vanuit Amsterdam te gaan uitzenden  met andere omroepen samen. Dat maakt het een stuk moeilijker in zo’n programma je eigen identiteit naar voren te laten komen. Maar ja, samenwerken is een belangrijk criterium voor de beoordeling of je mag blijven bestaan als omroep na de aspirant-periode. Net als je eigenheid en toegevoegde waarde aantonen, overigens. Een bijna onmogelijke spagaat. En daarvan stikt het in ons omroepbestel.

De grootste en onmogelijkste spagaat is deze: om toe te mogen treden als publieke omroep, moet je voldoende leden hebben die zich in jouw visie en programma’s herkennen.

Die leden verwachten dan natuurlijk ook de programma’s te krijgen waarvoor ze lid zijn geworden. Maar het valt niet mee om die programma’s ook uitgezonden te krijgen als omroep zijnde.

Immers, eerst moet de hobbel worden genomen het programma geplaatst te krijgen bij de netcoordinator. En als die het niet ziet zitten, kun je op je kop gaan staan, dan gebeurt het niet!

Als directeur van LliNK liep ik hier al regelmatig tegenaan. Ook daarna, als programmamaakster, zag ik een programma, waarvan de omroep waarvoor ik het wilde maken enthousiast was en het wilde uitzenden, sneuvelen omdat de netcoördinator het onderwerp niet aansprekend genoeg vond. De vorige netcoordinator vondt het juist erg aansprekend, maar ja, die was inmiddels vertrokken naar een andere baan. Willekeur ten top! En dan willen we het Nederlandse volk laten geloven dat we een democratisch publiek omroepbestel hebben? Laat me niet lachen.

Natuurlijk, sommige programma’s van LliNK hadden beter gemoeten, op internet hadden we de verwachtingen  meer waar moeten maken (hoewel dat ook nog niet meevalt binnen de huidige mediawet maar het voert te ver daar nu uitgebreid op in te gaan) en  financieel had het het afgelopen jaar nooit zo’n zootje mogen worden. Maar jammer is het wel. Dat een omroep met een ideaal waar je onmogelijk tegen kunt zijn (Een betere wereld voor iedereen!) is stukgelopen op spagaat en willekeur.

Ik ben heel benieuwd hoe het Powned en WNL de komende vijf jaar vergaat. Ik zou zeggen:’Houd je poten stijf jongens!’

Geef een reactie

Laatste reacties (21)