2.857
11

Schrijver, schilder

Een 18-jarige dame of meisje. Gek op de natuur. Wat ze later wil worden bestaat volgens haar nog niet en moet nog worden uitgevonden. Iets met schrijven, tekenen, presenteren, eten en vreten. Tegelijk. Haar lievelingsgerecht is leesvoer. Heerlijk gerecht en volgens Sarah ook geschikt voor kinderen. Waar haar mening ophoudt begint haar gevoel voor poëzie. En wanneer de gemiddelde mens gaat slapen, begint bij haar de creativiteit op te komen.

Toen Theo vermoord werd was ik acht jaar, nu moet ik er wat van vinden

'Zo'n dood wens je niemand toe. En ik zeg dit niet omdat ik bewust niets van hem heb meegekregen; maar omdat ik dat blijkbaar hoor te doen'

Mijn vader keek naar een fragment uit Het Zwarte Schaap. Een programma van vroeger, waarin publieke personen – die er afwijkende opvattingen op na houden of om andere redenen verstoten zijn – in de studio geconfronteerd worden met hun omgeving. In deze uitzending was Theo van Gogh aanwezig.

Mijn vader riep vanuit de woonkamer: “Sarah kom kijken.” Ik hoorde vanuit mijn slaapkamer dat het om een praatprogramma ging, dus twijfelen deed ik niet. Ik stond op en liep al strompelend die paar meters vanuit mijn kamer naar de woonkamer.

Kaas
Ik plofte neer op de bank. Ik vroeg mijn vader wie dat was en die zei: “Ken je hem niet? Dat is Theo van Gogh.” Ik knikte en zei: “Oh ja tuurlijk, hij.” Ik deed alsof ik er kaas van had gegeten, want om eerlijk te zijn weet ik niet veel van Theo. Eigenlijk helemaal niets. Alleen dat hij filmmaker en columnist was en dat hij vermoord is. Ik was toen acht. Zijn naam is sindsdien vaak gevallen in het nieuws, maar heb nooit de behoefte gehad om meer of überhaupt iets van hem te weten of te lezen.

Voor mij was het de eerste keer dat ik Theo hoorde praten en zag bewegen. Het leek een beetje op Het Lagerhuis, alleen zat Theo nu voor een soort hek met daarachter een publiek aan sprekers. Theo zat er al zwetend bij en nam zo nu en dan een trekje van zijn sigaret. Hij hing laconiek in zijn stoel, vuurde soms met wat woorden om daarna weer beheerst en gefocust door te paffen.

In het publiek herkende ik Fatima Elatik die fel met hem in discussie ging. Althans, zo leek het. Het sigaretje leidde me af, serieus. Ik weet bij God niet waar het over ging. Ik bleef maar staren naar Theo die als een twerling-danser met zijn sigaret bezig was tijdens een praatprogramma.

Het leven is best gek
Na afloop stond mijn vader al zuchtend op en nam nog een laatste slok van zijn inmiddels warme, koolzuurvrije Freeway cola. Ik staarde hem nog even na en maakte wat spastische bewegingen met mijn benen. “Het leven is best gek”, zei ik hardop.

Weet je, het maakt mij niet uit wat men vindt, maar de dood wens je niemand toe. En al helemaal niet in de vorm van een moord. Ik in elk geval niet. En ik zeg dit niet omdat ik bewust niets van hem heb meegekregen; maar omdat ik dat blijkbaar hoor te doen. Iets met maatschappij en druk. Zo voelt het.

Ik strompelde weer naar de slaapkamer, waar ik als achtjarig meisje vooral bezig was met het laten leven. Van dieren. In die jaren ontwikkelde ik de behoefte om – ooit – wanneer ik groot was: als vegetariër door het leven te gaan.

Dood en verderf
Los van wat meubelstukken en posters is er in mijn slaapkamer niet veel veranderd. Maar die wereld erbuiten. Jeetje. Tien jaar later gaat het in de grote-mensen-wereld alleen nog maar over dood en verderf. En word je gedwongen om daar een mening over te hebben.

Helaas heb ik me in de loop van de tijd vergrepen aan het vlees. Ik hoop ooit, als ik nóg groter ben, de draad weer op te kunnen pakken en me alleen nog bezig te kunnen houden met ‘leven’.

Geef een reactie

Laatste reacties (11)