1.382
29

Beleidsmaker

Joost-Jan Kool is 35 jaar oud en is de trotse vader van drie kinderen. Vindt van veel dingen wel wat en houdt ervan dat op te schrijven. Werkt als beleidsmedewerker bij een kleine gemeente. Daarnaast groot sportliefhebber.

Top 2000

Verplichte nummertjes als Bohemian Rhapsody en Hotel California. Zijn dat nog steeds onze hoogvliegers?

Over een poosje begint het weer; de Top 2000. Een door stemming tot opgebouwde lijst van 2000 liedjes, non stop afgespeeld in de periode tussen kerst en de jaarwisseling. Je kunt er niet omheen. Op Facebook bijvoorbeeld werd ik al overspoeld door digitale vrienden die postten welke nummers ze gekozen hadden. Nu ben ik best een muziekliefhebber, maar de Top 2000 vind ik verschrikkelijk. Eigenlijk vooral doordat gedoe er om heen; de bijna devote wijze waarop uitgeweid wordt over de liedjes. Het wordt volledig uitgemolken.

Wat me vooral stoort, is de gewoonte. Elk jaar weer in dezelfde periode doen we de Top 2000, zetten we de kerstboom op, eten we oliebollen en luisteren we naar dezelfde muziek. En dat doen we met alles. Vooral op televisie, zoveel programma’s die jaarlijks terugkomen in dezelfde periode. Iets vernieuwends is wat dat betreft ver te zoeken.

Bij de Top 2000 moet ik altijd denken aan een oudheidkundig genootschap of een monumentencommissie. Een stel grijze, oude mannetjes dat vooral op deze wereld is gezet om te bewaken dat alles bij de oude blijft en vernieuwing tegenhoudt. Een blik op de top 10 zegt genoeg. Al tijdenlang dezelfde versleten nummers die hier de dienst uitmaken. Met hoge uitzondering werden Goldplay (vanaf 2006) en Adele (vanaf 2011) in dit heilige der heilige toegelaten, maar voor de rest weinig nieuws onder de zon. Het absolute dieptepunt is echter het nummer dat al jarenlang een abonnement heeft op de top 3: Bohemian Rhapsody van Queen.

Deze plaat doet mij denken aan de muziekdocent op de middelbare school die in minimaal 5 lesuren het nummer ontleedt. Het nummer wordt zwaar overschat, maar ik doe er niet aan mee. Als Bohemian Rhapsody op de radio te horen is, zoek ik razendsnel een andere zender. Ik luister nog liever naar ‘De regenboog’ van Frans Bauer en Marianne Weber dan dat ik mijn oren kwel met dit ellenlange stuk muziek van Queen. En dan vind ik de Regenboog ook al een afschuwelijk nummer. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat zoveel mensen dit echt het mooiste ooit vinden. Het lijkt wel of ze zich moreel verplicht voelen om elk jaar dezelfde keuze te maken.

Laatst op een verjaardag vertelde ik wat ik van Bohemian Rhapsody vindt. Er werd verontwaardigd gereageerd. Of ik wel wist hoeveel invloed het nummer op de muziekgeschiedenis heeft gehad, hoe fantastisch het in elkaar zit en hoe vernieuwend het wel niet is. Ik geloof het allemaal best, maar ik blijf het een lelijk nummer  vinden.

Hotel California van The Eagles, ook zoiets. Ik geloof niet dat er ook maar iemand bestaat die dit zeurende, dreinende nummer echt mooi vindt. Maar dankzij de zachte dwang van omdat-het-zo-hoort is ook deze song al jaren terug te vinden is in de hoogste regionen van de lijst aller lijsten.

Wat mij vooral verbaast, is het feit dat stemmers in de leeftijd van 16 tot 20 jaar Bohemian Rhapsody en Hotel California van the Eagles de meeste stemmen gaven. Daar geloof ik dus geen steek van. Ik maak me sterk dat hun papa’s stiekem onder hun naam hebben gestemd.

Maar goed, waar zeur ik eigenlijk over; als ik de strijd om de radio met mijn collega win, hoef ik niet eens te luisteren. En als ik verlies, neem ik maar een paar dagen vrij en eet ik lekker een oliebol.

Volg Jan-Joost Kool ook op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (29)