1.358
5

Columnist

Ik ben geboren op 10 mei 1966 in een kleine plaats ten noordwesten van de stad Kerman (Iran) in een gezin van 7 kinderen. Mijn jeugd heb ik doorgebracht in dat dorp. Op mijn achttiende verliet ik mijn dorp om in een grote stad (Shiraz), 800 km verder, te gaan studeren. Tijdens mijn studie (sociologie) kwam ik in verzet tegen de islamitische regering en dat resulteerde in mijn gevangenisschap voor een korte periode en vervolgens langdurige onderdrukking en achtervolging. In 1993 kwam ik naar Nederland. In Nederland studeerde ik af in Algemene Sociale Wetenschappen aan de universiteit van Utrecht. Tijdens mijn studie en daarna heb ik in verschillende functies (docente, rijinstructrice, onderzoekster en beleidsmedewerkster) gewerkt.
Ik ben politiek zeer betrokken en heb een weblog waarin sociaal-politieke onderwerpen aan de orde stel. Zie: http://ferdowskazemi.wordpress.com

Tussen Miley Cyrus en Syrië

Ik zeg niet dat een kind van 12 deel moet nemen aan demonstraties, zoals ik op mijn twaalfde in Iran. Maar ik verwacht wel dat een kind van bijna 15 weet wie Poetin is

Mijn man en dochter maken elk jaar op nieuwjaarsdag samen een schilderij. Ik denk dat het door de calvinistische inborst van mijn man komt dat hij vond dat een meisje van bijna 15 jaar oud langzamerhand na moet gaan denken over de maatschappelijke thema’s. In ieder geval wilde hij dit jaar een maatschappelijk verantwoord schilderij maken. Hij vroeg de dochter wat het hoogtepunt van het nieuws geweest is in 2013. Daarover zou hun schilderij gaan.

Dochter kwam aan met een foto van Mily Cyrus twerkend met Robin Ticke. Dat nieuws zou de jongerenwereld, wellicht de meisjeswereld, op zijn kop gezet hebben. Dat moest dan ook vereeuwigd worden in een schilderij. Op een doek van 100 x 100 cm legden zij het moment voorgoed vast.

Toen het klaar was, gaf het mijn man kennelijk een onbehaaglijk gevoel. De volgende dag opperde hij het idee een schilderij te maken over Syrië, ontleend aan een foto waarin een man het lijk van een meisje op zijn schouder draagt. Dat vond onze dochter een heel goed idee. Zij vertelde het idee enthousiast door aan vrienden die bij ons op bezoek waren. Zij wilde met die twee schilderijen laten zien dat terwijl iedereen zich druk maakte over het twerken van Mily Cyrus ergens in de wereld een genadeloze burgeroorlog het leven van onschuldige meisjes ontnam. Zij vertelde er niet bij dat ze niet zelf op het idee van die vergelijking gekomen was, en mijn man liet het ook daarbij. Hij had haar aan het denken gezet en dat was voldoende.

Poetin
Een paar weken later liet haar docent geschiedenis foto’s van Lenin en Stalin zien. Iedereen kende ze natuurlijk. Dat hoofdstuk ging over het Marxisme. Daarna kwam de foto van Poetin, met de vraag wie hem kende. Als enige wist dochter het, en zij kreeg complimenten. De week erop liet docent een foto van Hollande zien, weer kende dochter als enige hem. Haar docent vroeg verbaasd waar ze al die informatie vandaan haalde.

Dochter: “Mijn vader is erg geïnteresseerd in politiek en ik leer veel van hem.” Het was voor mij natuurlijk even slikken dat ze het alleen van haar vader zou hebben en niet ook van mij, en dat ze ook nog tegen mij zei dat ik slechts over Wilders ga. Maar ze heeft tegen die docent niet gezegd dat ze al vanaf groep 7 van de basisschool een eigen weekkrant (7Days) heeft, waar zij veel informatie uit haalt. De krant lezen is voor een Havo3-kind niet cool en stoer. Daar praat je niet over op school. Zij vindt het zelfs ‘beschamend’ om mijn columns op Facebook te zetten. 

Schuld?
Het is natuurlijk geen ramp als kinderen Poetin niet kennen, ik zou hem ook liever zonder roem willen. Maar het feit is dat zo’n dictator de leider is van een van de machtigste landen ter wereld, die vetorecht heeft over al onze democratische waarden en verworven rechten. Hoe komt het dat middelbare-schoolleerlingen goed op de hoogte zijn van alle roddels rondom de sterren, maar dat ze geen besef hebben van door wie de wereld gerund wordt en waarom? Is dat de schuld van de ouders of van de leerkrachten?

Ik vind van beide. We leven in een cultuur van entertainment. Alles moet leuk en cool zijn, anders zouden onze kinderen het als belasting ervaren. ‘Waarom moeten kinderen zo jong kennis maken met de harde werkelijkheid?’, hoor ik velen zeggen. Ik zeg niet dat een kind van 12 deel moet nemen aan maatschappelijke en politieke demonstraties, zoals ik op mijn twaalfde in Iran gedaan heb. Maar ik verwacht wel dat een kind van bijna 15 op zijn minst weet wie een dictator als Poetin is. Anders kan zij later niet met trots tegen haar kinderen zeggen dat zij haar moeder in 2014 een petitie zag tekenen tegen de deelname van onze koning en zijn echtgenote, samen met twee andere hoogwaardigheidsbekleders aan de Olympische spelen waar dictator Poetin de showman was. En als onze kinderen vandaag dit niet bewust meemaken, zullen ze morgen onze verworven waarden niet kunnen verdedigen.

Volg Ferdows Kazemi ook op Twitter


Laatste publicatie van Ferdows Kazemi

  • De ongewenste zoon

    2013


Geef een reactie

Laatste reacties (5)