722
7

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Vakantie

Job - veertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt

Ze was ongeveer even oud als Job nu toen ze bij ons aanbelde. Ik zag een tenger meisje, licht verlegen. Van haar vader – mijn collega destijds – had ze gehoord dat wij nieuw waren in de buurt en een oppas voor ons gehandicapte zoontje van anderhalf zochten. Kon zij misschien…

Pas veel later begreep ik dat ze was gestuurd. Haar vader vond dat zijn 15-jarige puberdochter maar eens ‘iets goeds’ moest doen.

Een vrouw duwt een andere vrouw in een rolstoel, ze lachen. Cc-foto: Gareth Williams

Ik lig aan het zwembad in Spanje als ze me appt: ‘Ik zit in de taxi.’ Bij ons appartement wacht ik haar op. Ook Job weet dat ze komt en vindt dat doodnormaal. ‘Hikke’, zoals hij haar noemt, hoort nu eenmaal bij elk vakantiehuis. Meestal laten we haar in de tweede week invliegen.

Ze weet niet hoe we soms uitkijken naar haar komst. Ik vooral. Na een paar dagen niets doen met ons rolstoelkind – Job is niet zo van de uitstapjes – word ik onrustig. We zitten hier vlakbij Valencia en ik heb nog niks van de stad gezien! Ik wil ook toerist spelen en dat kan als zij oppast.

Hikke weet niet hoe ze soms de lieve vrede bewaart. Vorig jaar gingen we een dagje naar de dierentuin. Er was gedoe met de tickets, we stonden in een lange, hete, rij, Job trok aan mijn been. Explosief. Zij zei: ‘Ik neem Job wel even mee.’ En het bleef gezellig.

Dat tengere meisje van toen heeft inmiddels een baan, een huis en een vriend. Job is bijna net zo groot als zij en de engelachtige krullen die ze zo schattig vond, is hij al lang kwijt. Maar nog steeds belt ze elke zaterdagochtend aan om op te passen. En als ze vrolijk uit de Spaanse taxi stapt, realiseer ik me dat deze lieve Hikke al meer dan tien jaar onze vakantie tot vakantie maakt.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (7)