2.818
179

Historicus

Han van der Horst (1949) is historicus. Hij schreef onder meer The Low Sky: understanding the Dutch', Nederland: de vaderlandse geschiedenis van de prehistorie tot nu, Een bijzonder land, het grote verhaal van de Vaderlandse geschiedenis, Onze Premiers en Schep Vreugde in het Leven, Levenslessen uit de grote depressie. Op elke laatste zondag van de maand is hij om elf uur in de ochtend te horen als boekbespreker in het VPRO-radioprogramma over geschiedenis OVT.

Veertig jaar hebben de pensioenfondsen me belazerd

Update: De dekkingsgraad van het ABP is in het derde kwartaal gezakt van 112% tot 90%

Woensdagavond sprak bij Pauw en Witteman een meneer namens de pensioenfondsen. Hij heette Gerard Riemen en is directeur van de Pensioenfederatie. Zijn identiteit doet er eigenlijk niet toe, want hij zat daar namens de pensioenfondsen en hij sprak namens de instanties die de premiebetalers sinds hun oprichting hebben wijsgemaakt dat zij spaarden voor een waardevast pensioen. Door Riemens mond richtten zich tot het Nederlandse publiek de bestuurders van de fondsen die ons het beste pensioenstelsel ter wereld hebben bezorgd.

Riemen stak zogenaamd de hand in eigen boezem. De fondsen hadden misschien de afgelopen decennia beter moeten communiceren dat een pensioen nu eenmaal omgeven is door onzekerheden.

Beter moeten communiceren. In gewoon Nederlands: veertig jaar lang – vanaf 1971 toen ik voor het eerst premie moest betalen tot nu – hebben de pensioenfondsen mij wijsgemaakt dat het allemaal goed zat. Vier decennia hebben zij mij belazerd, besodemieterd en zoals wij het bij ons in de stad ook wel zeggen begodverdomd.

Dan durft zo’n sijsieslijmer bij Pauw en Witteman te zeggen, dat ze misschien niet zo goed hadden gecommuniceerd.

En dan moeten we ineens na veertig jaar leugens en bedrog wél de leiding van de pensioenfondsen en hun woordvoerders geloven.

Nu zal er hieronder straks zeker een of andere idioot reageren met de opmerking dat ik nooit piepte “toen de pensioenfondsen nog mooie rendementen maakten”. Dat klopt. Besturen van pensioenfondsen zijn er namelijk om mooie rendementen te maken en niet om de gelden van de premiebetalers verkeerd te belegggen. Zij krijgen zeer behoorlijk betaald mede om in moeilijke omstandigheden die gelden tegen de guurheid van het economisch klimaat te beschermen. De woordvoerder gaf de indruk dat de ellende van de pensioenfondsen geheel te wijten was aan externe omstandigheden. In dat geval zijn de premiehouders nog ernstiger bij de neus genomen dan tot nog toe duidelijk was. Dan zaten daar allerlei lui in grote kantoren mooi weer te spelen, terwijl ze in werkelijkheid de speelbal waren van de conjunctuur en niet meer hoorden te verdienen dan de chef van een afdeling administratie.

Ik geloof de pensioenfondsen en woordvoerders als Riemen niet meer. Ik stel tegenover hun treurig gehakkel een vermoeden: de pensioenfondsen en hun leiders zijn er juist wel van overtuigd geweest dat zij voor hun premiebetalers een waardevast pensioen hadden georganiseerd. De overmoed ging zo ver dat het kabinet Lubbers III 33 miljard gulden in de knip wist te houden wel bedrag eigenlijk naar het ABP moest. Lees hier hoe Lubbers, Kok en de zijnen dat flikten. Nee, de fondsen geloofden er echt in dat door hun geniaal beleid het geld altijd over de plinten zou klotsen. De eerste twijfels kwamen pas toen ze ter gelegenheid van de dotcomcrisis van na de milenniumwisseling voor het eerst met zijn allen massaal het schip in gingen. De rekening werd keurig bij de premiebetalers neergelegd, want die moesten voortaan genoegen nemen met een middenloonregeling in plaats van een eindloonregeling, wat feitelijk een pensioenverlaging inhield. Een verlaging dreigt opnieuw te gebeuren omdat de fondsen weer de mist in zijn gegaan.

Het zijn net bankiers, die pensioenfondsbestuurders. Geen van hen bekent: “We nemen ontslag, want we hebben verkeerd belegd.” Of: “We hadden voor het beleggen misschien een ander bureau in moeten huren en wellicht heeft dat bureau ook een klein beetje veel kosten in rekening gebracht.”
En dat soort dingen meer.

Het wordt tijd voor een waarheidscommissie. Ik wil weten wie precies waar verantwoordelijk voor was bij de teloorgang van het beste pensioenstelsel ter wereld.

Update:

De dekkngsgraad van het ABP is in het derde kwartaal gezakt van 112% tot 90%. Daarom liggen pensioenverlagingen in het verschiet. Heeft het ABP dan minder in kas dan een paar maanden terug? Nee. Wat steeds verandert is de betekenis van dat geld. Die golft met de marktrente heen en weer. Het ABP komt over een paar weken met de gegevens over de dekkingsgraad op 31 oktober. Een aantal jaren geleden ging het overigens anders. Dan ging men er bij het berekenen van de dekkingsgraad voor het gemak vanuit dat de marktrente over een langere periode berekend wel op 4% uit zou komen. Maar dat is in 2007 verlaten voor de huidige aanpak.

Die is heel vreemd. Het is net alsof mijn spaarpotje, dat voor een minimale rente bij een staatsbank staat, de ene dag een behoorlijk appeltje voor de dorst is en de andere dag – om het vegetarisch te houden – als peanuts moet worden gekwalificeerd. Ook krijg ik de indruk dat het in het belang van de pensioengerechtigden is als Moody’s de Nederlandse kredietwaardigheid eens stevig afwaardeert. Dan stijgt de marktrente en daarmee de dekkingsgraad en wordt straks fijn mijn pensioen voor inflatie gecorrigeerd. In juli schreef Italië staatsleningen uit tegen een rente van 5,77% en het is er nog mooier weer ook. Half september was de rente op de tienjarige Nederlandse staatslening slechts 2,2071 procent. Ik bedoel: wat zijn dit voor een absurde toestanden.

Kijk naar dit filmpje en stel vast dat niet wordt uitgelegd hoe men de dekkingsgraag berekend. Als dat ergens op de site van het ABP staat, hebben ze dat anders goed verstopt.


Laatste publicatie van Han van der Horst

  • Nepnieuws

    Een wereld van desinformatie

    Februari 2018


Geef een reactie

Laatste reacties (179)