3.043
20

Communicatieadviseur

Maureen (geboren 1973) is zelfstandig communicatieadviseur, schrijver en copywriter. Ze bracht een aantal jaar van haar jeugd door in Parijs en woonde op latere leeftijd in Rome en Cannes, maar woont nu in Almere Buiten. Ze studeerde Frans en Communicatie. Maureen schrijft voor verschillende websites en haar columns gaan meestal over vrouwenzaken en het leven in het dagelijks bestaan. Ze werkt op dit moment aan haar debuutroman.

Verblindende schoonheid

We vergeven machtige vrouwen alles, zo lang ze maar mooi zijn 

“Heeft het volk geen brood? Dan eten ze toch cakejes?”. “Willen de Beatles me niet ontmoeten, laat ze dan maar sterven.” “Kan ik nog in bad met ezelinnenmelk voordat de lunch uit Parijs arriveert?” Als je de buurvrouw dit hoort zeggen, denk je dat ze een grapje maakt. Je lacht, maar als ze serieus blijkt te zijn, dan is het een elitaire trut die alle realiteit uit het oog heeft verloren.

Of Marie Antoinette dat echt heeft gezegd, dat van die cakejes, wordt in twijfel getrokken, maar het was welkom campagnevoer voor de revolutionairen. Ze was 38 toen ze werd onthoofd en liet voor miljoenen francs aan jurken, pruiken, paleizen en tuilerieën vol gestileerde buxusboompjes na. Ook als stijlicoon blijft Marie-Antoinette al eeuwenlang inspireren: in 2007 inspireerde John Galliano voor Dior zijn collectie op haar.

Ik ga ervan uit dat haar schoenencollectie een imposante moet zijn geweest, maar hij zal het niet hebben gehaald bij die van Imelda Marcos die jarenlang verafgood werd door de arme Filipijnen. Maar Imelda was zelf het armst. Gevoelsarm, want toen de Beatles haar niet wilde ontmoeten, nam ze wraak en trok ze alle beveiliging rondom de band in. Bovendien werd hun manager op het vliegveld gedwongen om de opbrengsten van het optreden af te geven voor de Beatles het land mochten verlaten.

Farah Diba, de vrouw van de laatste Iraanse sjah werd gezien als de mooiste ter wereld. Elke dag liet ze het bad vollopen met ezelinnenmelk en werd de lunch overgevlogen uit Parijs. De exorbitante levenswijze van de sjah en zijn echtgenote kwam tot een hoogtepunt op het grote feest ter herdenking van 2500 jaar Iraanse monarchie. Het luxueuze feest in de woestijn kostte naar schatting 300 miljoen dollar. Op dat moment waren er tienduizenden politieke gevangenen en leefde het volk zwaar onder de armoedegrens.

Hoe kan het dat deze machtige vrouwen de problemen in hun land ontkenden en over de ruggen van hun bevolking leefden als een Godin in Frankrijk? Elk op hun eigen manier deden deze vrouwen de kritiek op hun extravagantie af met “het is mijn plicht om als een licht, een ster te zijn om de armen als voorbeeld te dienen”.

Op dit moment speelt Liz Snoijnk Farah Diba in de gelijknamige toneelvoorstelling. In het televisieprogramma Kunststof werd ze hierover geïnterviewd: “Farah Diba is ook maar een ontheemde vrouw die haar man heeft verloren”. Liz benadrukt vooral haar pijn en maakt duidelijk dat het vooral de sjah megalomaan en slecht was. “Het is nog maar de vraag wat Farah precies wist van zijn gruweldaden.”

Wat is het toch met ons gewone stervelingen die deze vrouwen verheerlijken als onbereikbare popsterren? Blijkbaar overtreft schoonheid van één vrouw de onderdrukking van een heel volk.

Volg Maureen Brokken ook op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (20)