1.824
28

hoofdredacteur WikiLeaks

Vermoord de boodschapper van ongemakkelijke waarheden niet

WikiLeaks verdient bescherming, geen bedreigingen en aanvallen

In 1985 schreef een jonge Rupert Murdoch, toen nog eigenaar en hoofdredacteur van The News, een krant in Adelaide: ‘In de strijd tussen geheimzinnigheid en waarheid lijkt het onontkomelijk dat de waarheid altijd wint.’

Misschien dat zijn constatering was ingegeven door de onthulling, gedaan door zijn vader Keith Murdoch, dat Australische troepen nodeloos werden opgeofferd door incompetente Britse commandanten op de kusten van Gallipoli. De Britten probeerden hem het zwijgen op te leggen maar Keith Murdoch liet zich niet de mond snoeren en zijn inspanningen leidden tot het beëindigen van de desastreuze Gallipoli missie.

Bijna een eeuw later nu publiceert WikiLeaks ook onverschrokken feiten die openbaar gemaakt moeten worden.

Ik groeide op in een plattelandsstadje in Queensland waar mensen ongezouten hun mening gaven. Ze wantrouwden de overheid als iets dat makkelijk corrupt wordt als je niet heel goed oplet. De zwarte tijd van corruptie binnen het bestuur van Queensland zijn het bewijs van wat er kan gebeuren als politici de media verhinderen de waarheid te berichten.

Die zaken zijn me bijgebleven. WikiLeaks is opgezet rond deze grondwaarden. Het idee, dat in Australië werd geboren, was internettechnologie te gebruiken om op een nieuwe manier de waarheid naar buiten te brengen.

WikiLeaks muntte een nieuw soort journalistiek: wetenschappelijke journalistiek. We werken samen met andere media om mensen het nieuws te brengen maar ook om te bewijzen dat het echt waar is. Wetenschappelijke journalistiek stelt je in staat om een nieuwsbericht te lezen en dan te klikken om het originele document te bekijken waar het bericht op gebaseerd is. Op die manier kun je voor jezelf bepalen: Is het verhaal waar? Heeft de journalist het correct weergegeven?

Democratische samenlevingen hebben sterke media nodig en WikiLeaks is onderdeel van die media. De media dragen er aan bij de overheid eerlijk te houden. WikiLeaks heeft harde waarheden onthuld over de oorlogen in Irak en Afghanistan en verhalen naar buiten gebracht over corruptie in het bedrijfsleven.

Er is gezegd dat ik anti-oorlog ben. Voor alle duidelijkheid: dat ben ik niet. Soms moeten landen oorlog voeren. Er bestaan gerechtvaardigde oorlogen. Maar niets is meer verkeerd dan een regering die tegen burgers liegt over deze oorlogen en diezelfde burgers dan vervolgens vraagt om hun levens en hun belastinggeld beschikbaar te stelen voor die leugens. Als een oorlog gerechtvaardigd is, vertel dan de waarheid en laat de bevolking beslissen of ze hun steun willen geven.

Als je de documenten uit de Iraakse en Afghaanse oorlogen hebt gelezen, of de ambtsberichten van de Amerikaanse ambassades, of enig ander verhaal dat door WikiLeaks naar buiten is gebracht, dan kun je bepalen hoe belangrijk het is voor alle media om vrij over deze zaken te berichten. 

WikiLeaks is niet de enige die de Amerikaanse ambassadeberichten naar buiten bracht. Ander media, zoals de Britse Guardian, de New York Times, de Spaanse El Pais en de  Duitse Der Spiegel hebben dezelfde verzamelde berichten gepubliceerd.

Maar het is WikiLeaks dat, als coördinator van die andere media, de kwaadaardigste aanvallen en beschuldigingen van de Amerikaanse regering en hun vazallen over zich heen kreeg. Ik ben beschuldigd van landverraad, alhoewel ik een Australiër en niet eens een Amerikaans staatsburger ben. Er zijn tientallen oproepen geweest in de VS om me ‘uit de weg te laten ruimen’ door commandotroepen. Sarah Palin beweert dat ik ‘net zo opgejaagd moet worden als Osama bin Laden’, een Republikeins wetsvoorstel dat me tot een ‘transnationale dreiging’ bestempelt en maatregelen bevat om me op te ruimen, wacht op behandeling door de Senaat. Een adviseur van de Canadese regering heeft op de televisie opgeroepen me te vermoorden. Een Amerikaanse weblogger heeft opgeroepen mijn 20-jarige zoon hier in Australië te ontvoeren en te mishandelen met de bedoeling mij te pakken.

Het is voor Australiërs niet iets op trots op te zijn dat premier Julia Gillard en haar regering op schandelijke wijze toegeven aan dit soort sentimenten. De macht van de Australische regering lijkt geheel ter beschikking te staan van de VS, als het gaat om zaken als het intrekken van mijn Australische paspoort, of het bespioneren of lastigvallen van WikiLeaks-supporters. De Australische minister van justitie doet als wat hij kan om te elpen bij een Amerikaans onderzoek dat duidelijk gericht is op het verdacht maken van Australische burgers en ze op transport zette naar de VS.

Premier Gillard en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton hebben geen woord van kritiek geuit op andere media-organisaties. Dat komt omdat The Guardian, de New York Times en Der Spiegel oud en groot zijn en WikiLeaks nog jong en klein is.
Wij zijn de underdogs. De Gillard-regering wil de boodschapper onthoofden omdat ze niet wil dat de waarheid onthuld wordt, inclusief de informatie over haar eigen diplomatieke en politieke handeltjes.

Is er ook maar één enkele reactie geweest van de Australische regering op de talloze openlijke bedreigingen met geweld tegen mij en andere WikiLeaks-medewerkers? Je zou denken dat een Australische premier haar burgers tegen dat soort zaken beschermt, maar er zijn alleen maar wat volstrekt niet onderbouwde beschuldigingen van illegaliteit geuit. De premier en de minister van justitie zouden hun plichten met waardigheid moeten vervullen en boven het rumoer moeten staan. Je kunt er daarentegen zeker van zijn dat deze twee er op uit zijn hun eigen huid te redden. Maar dat zal ze niet lukken.

Steeds als WikiLeaks de waarheid naar buiten brengt over schendingen die Amerikaanse overheidsdiensten begaan, roepen de Australische politici vals in koor met het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken: “Je zet levens op het spel! Nationale veiligheid! Je brengt de troepen in gevaar!’ Daarna zeggen ze dat er niets belangrijks staat in wat WikiLeaks publiceert. Dat kan niet beide tegelijk kloppen. Wat is de waarheid?
Geen van beide is waar. WikiLeaks onthult nu al vier jaar lang.  Gedurende die tijd hebben we hele regeringen veranderd maar voor zover we weten is er nog nooit iemand iets aangedaan. Terwijl de VS, met medeweten van de Australische regering, alleen al in de voorbije maanden duizenden mensen heeft omgebracht.
De Amerikaanse minister van Defensie Robert Gates heeft in een brief aan het Amerikaanse Congres toegegeven dat er met het publiceren van de Afghaanse oorlogsdocumenten geen gevoelige inlichtingenbronnen of -methodes zijn blootgesteld. Het Pentagon heeft verklaard dat er geen bewijs was dat er door de WikiLeaks-verslagen iemand in Afghanistan iets is aan gedaan. De NAVO kon in Kabul niemand vinden die bescherming nodig had, verklaarde ze tegenover CNN. Het Australische ministerie van defensie beweerde hetzelfde. Geen enkele Australische militair of bron is getroffen door wat we hebben gepubliceerd.
Maar onze publicaties zijn wel van belang. De Amerikaanse diplomatieke berichten onthullen verbijsterende feiten. Om er een paar te noemen:

– De VS droeg diplomaten op om lichaamsstoffen en persoonlijke informatie te stelen van VN personeel en mensenrechtengroeperingen, inclusief DNA, vingerafdrukken, iris scans, credit card nummers, internetwachtwoorden, pasfoto’s. Dat alles in strijd met internationale verdragen. Waarschijnlijk zijn ook Australische VN-diplomaten doelwit.
– Koning Abdullah van Saoedi Arabië heeft de VS verzocht Iran aan te vallen.
– Jordanië en Bahrein willen dat het nucleaire programma van Iran met alle mogelijke middelen gestopt wordt.
– Het Britse Irak-onderzoek werd gemanipuleerd om de ‘Amerikaanse belangen’ et beschermen.
– Zweden is geheim lid van de NAVO en de uitwisseling van informatie met VS inlichtingendienst gebeurt buiten het parlement om.
– De VS speelt een hard spel om andere landen over te halen vrijgelaten gevangenen uit Guantanamo Bay op te nemen. Barack Obama wilde de Sloveense premier alleen ontmoeten als Slovenië een gevangene opnam. Ons buurland in de Stille Oceaan Kiribati kreeg miljoenen geboden om gevangenen op te nemen.

In haar baanbrekende vonnis in de zaak rond de Pentagon Papers oordeelde het Amerikaanse Hooggerechtshof dat: ‘alleen een vrije en onbeperkte pers effectief de misleiding door de overheid aan het licht kan brengen’ 
De wervelstorm rond WkiLeaks bevestigt nog eens de noodzaak om het recht te verdedigen van alle media om de waarheid te onthullen.
Dit artikel verscheen eerder in The Australian

Geef een reactie

Laatste reacties (28)