1.312
16

schrijfster

Claudia Biegel (Amsterdam, 1957) studeerde culturele antropologie aan de UvA.

In voorjaar 2011 debuteerde ze met Foute Sarahs. Een roman over vooroordelen tegen vrouwen van vijftigplus waarvan ook een muzikaal theaterstuk is gemaakt.

Haar tweede roman Rusteloze benen volgt in 2015. Een familiedrama tegen de achtergrond van een traumatische KOPP-jeugd.

In de herfst van 2015 verscheen Verbrande levens een bundel van elf korte verhalen over waarom mensen op de vlucht slaan.

Lente 2019 verschijnt Claudia’s vierde boek over intergenerationele overdracht van oorlogstrauma’s. Het boek is gebaseerd op het oorlogsdagboek dat haar moeder bijhield in Tjideng, een Jappenkamp in het voormalig Nederlands-Indië.

Naast haar schrijfwerkzaamheden werkt Claudia Biegel als communicatieadviseur. Ze is moeder van twee kinderen en woont samen met haar man in Amsterdam.

Meer informatie: www.claudiabiegel-messcherpeteksten.nl

Voetbal is helemaal geen oorlog

Steek die hand eens in eigen boezem…

Voetbal is oorlog, luidt de vaak aangehaalde uitspraak van de GROTE Michels. Want zo wordt er gepraat in voetballand. Het gaat over godenzonen en goddelijke wedstrijden. Uit verband gerukte religieuze termen, die kritiekloos worden overgenomen door dweepzieke journalisten. Maar goed, daar gaat het niet om. Laten die mannen maar lekker hun goden bewonderen. Waar het mij omgaat is dit: wat doet het met onze kinderen? Opgroeien in een land waar ‘voetbal is oorlog’ een gevleugelde uitspraak is. Waar een Rotterdamse hooligan een breed podium krijgt om zijn boek te promoten. Ademloos aangestaard door Pauw en Witteman of Matthijs van Nieuwkerk. Ik weet het al niet eens meer.

Het kan nog een graadje erger. Picture this: een koude zondagochtend. Het is vroeg. Laten we zeggen: negen uur. De F- pupillen spelen een wedstrijd(je). Jochies van pakweg zes, zeven jaar. Ouders aan de kant. Geweldig toch? Zoveel inzet en sportiviteit. Nederland op z’n best, zeg maar. Dan wordt er gefloten. Het ‘spel’ begint. De jochies kijken wat verdwaasd om zich heen. Welk doel moet die bal ook alweer in? Zo niet hun ouders. Vooral de vaders. Of ze zijn aangeraakt door een goddelijk virus (om in voetbaljargon te blijven) beginnen ze te stampen en te schreeuwen. ‘Schop hem verrot!’ ‘Ga recht op dat been af!’

Normaal gedrag? Kennelijk wel. Niemand die er iets van zegt…Net zoals het normaal is dat hooligans halve steden slopen. Om nog maar niet te praten over treinen of bussen. Voetbalgeweld heet dat. En dat schijnt ‘erbij’ te horen. Sterker nog: schrijf er een boekje over en je komt op televisie. Kun je haarfijn uitleggen dat dit allemaal heel normaal en natuurlijk is. Want mannen voeren nou eenmaal oorlog en je doet ‘alles’ voor je club. Logisch toch…Ja, knikt journalistiek Nederland. Zo is het. Mannen blijven mannen.

Om op mijn beginvraag terug te komen: wat doet dit allemaal met onze jeugd? Voetbal is oorlog, wordt ze met de paplepel ingegoten. Ze zien hun vaders zich misdragen langs de lijn, hun idolen elkaar keihard onderuit halen op het veld en veldslagen tussen voetballiefhebbers. En dat alles onder oogluikend gedogen van de rest van de samenleving. Zo hoort het dus, concluderen ze. Met alle verschrikkelijke gevolgen van dien. Met andere woorden: als we met z’n allen tolereren dat voetbal tot oorlog is verworden, moeten we niet verschrikt opkijken als er doden vallen. Oorlog en doden zijn nou eenmaal onherroepelijk met elkaar verbonden. Ophouden dus met die dweepcultuur om het voetbal heen. Voetbal is helemaal geen oorlog. Het is gewoon een spelletje. Laten we dat vooral goed in het hoofd houden. En ons daarnaar gedragen. Allemaal. 

Opinies over deze kwestie

Evert de Vos: Hoe keurige huisvaders in scheldende monsters veranderen
Abdelkader Benali: Marokkanen als reservaatdieren
Nourdeen Wildeman: Maakt de haatbaard plaats voor de nuancebaard?
Auke Hulst: De comeback van ultrageweld
Malika el Allaoui: Ons kikkerlandje ligt liever aan het infuus van sensatiezucht
Mihai Martoiu Ticu: Wilders liegt
Alexander Francino: Gedode grensrechter aan de winnende hand
Jan Dirk de Jong: Hebben de Marokkanen het nou weer gedaan?
Murat Isik: De eenzame man met de vlag
Bart Schut: De dood van een grensrechter
Claudia Biegel: Voetbal is helemaal geen oorlog
Jeroen Mirck: Een voetballoos weekend is niet genoeg
Dennis l’Ami: Peter R. de Vries zet zich buitenspel met kritiek op grensrechters


Laatste publicatie van Claudia Biegel

  • Rusteloze Benen

    Roman

    2015


Geef een reactie

Laatste reacties (16)