846
39

Journalist, publicist

Uitgever en hoofdredacteur van www.amerika.nl

Voorspelbare reacties op de Goldstone bekering

Voor iedere dode Israëlier in die aanvallen stierven honderd Palestijnen. Maar het was niet opzettelijk. Voelt u zich al beter?

Zinnig debat over Israël en zijn beleid is niet meer mogelijk – als dat al ooit het geval was. Ik weet niet of dat erg is. Of laten we zeggen, ze waren mij al kwijt. Waar moet je het over hebben? Een land dat op zelfvernietiging uit is? Dat in de houdgreep zit van geloofsgekken en rabiate nationalisten? Ik heb het al lang opgegeven om nog mee te denken met wat doorgaat voor een vredesproces in het Midden Oosten. Er is geen proces, er is geen vrede en, eerlijk gezegd, het zal me een rotzorg zijn. Het land dat vrede kan maken, Israël, wil het niet omdat het grootmoedigheid ontbeert. In plaats daarvan werkt het stevig verder aan het veranderen van de situatie op de grond en aan het ondermijnen van zijn eigen morele status.

Er zijn weer haffels papier verspild aan het terugkrabbelen van Goldstone, afgelopen week. De lobbyisten riepen: zie je nou wel en deden net alsof alles wat Israël in Gaza deed prima in orde was. Ze eisten op hoge toon dat critici van dat beleid nu hun verontschuldigingen aanboden. En dat het hele Goldstone rapport de prullebak in moest. Ook de critici schoten in hun vaste modus. Allemaal nutteloos en zinloos. Het enige dat Goldstone heeft gedaan, voor zover ik het begreep, was de stelling terugnemen dat Israël ‘doelbewust’ burgerdoelen had bestookt. Okay, ze deden het niet doelbewust. Big deal. Voor iedere dode Israëlier in die aanvallen stierven honderd Palestijnen. Maar het was niet opzettelijk. Voelt u zich al beter?

Interessanter vond ik de zeer gewaardeerde columnist van de New York Times, Roger Cohen. Hij vroeg zich af waarom Goldstone nou eigenlijk van mening was veranderd. De basis daarvoor was een rapport van de VN, een follow up en wat daarin zou staan over de eigen Israelische onderzoeken, het Davis Rapport. Cohen zegt dat hij blijkbaar een ander rapport heeft gelezen. McGowan Davis, een Newyorkse rechter, is uiterst kritisch over die Israëlische onderzoeken, schrijft Cohen. Ze waren laat, lankmoedig, ondoorzichtig en verkeerd opgezet – ik citeer Cohen (u kunt de NYT niet meer on line krijgen, dus ik doe het wat uitgebreider). ‘Haar rapport – gehinderd door gebrek aan toegang tot Israël, Gaza of de Westbank – bevat geen nieuwe informatie die, voorzover ik kan zien, een reden is om van mening te veranderen’, zegt Cohen.

Het rapport zegt dat Israël de vragen van Goldstone niet heeft beantwoord en concludeert dat slachtoffers geen verantwoording of recht kunnen verwachten. Waarom is Goldstone dan door de bocht gegaan, vraagt Cohen zich af. Goldstone heeft het over de aanvallen van Hamas op Zuid Israël die ook gewetenloos zijn, maar dat beantwoordt de vraag niet en verandert niets aan wat Israël in Gaza deed.

De manier waarop Goldstone door Israël en de joodse lobbyisten is veroordeeld, tart beschrijving. Cohen noemt een paar kwalificaties: ‘een zelfhatende jood, een hypocriet, een verrader’. Volgens Nethanyahu was Goldstone, samen met Iran en Hamas een van de drie ‘strategische uitdagingen’ voor Israël.

Het Davis rapport meldt dat serieuze aanklachten over de dood van 29 leden van één familie en 36 andere incidenten in onderzoek niet zijn opgelost of nog onduidelijk zijn. Er zijn maar twee veroordelingen geweest – ‘en die voor diefstal van een credit card leverde en hogere straf op dan het gebruik van een Palestijns kind als menselijk schild’. Cohen probeerde Goldstone te spreken te krijgen. De man doet geen ‘media interviews’. Ik weet niet onder welke druk Goldstone stond, maar Cohen stelt een aardig lijstje op. Minder standvastige lui zouden ervoor door de knieën gaan. Maar uiteindelijk is dat waar het om draait, namelijk dat het McGowan Davis rapport niets verandert aan de conclusies over de Gaza oorlog, het kernpunt. Cohen meent dan ook dat daarvoor geen reden is.

Israël en de lobby vieren een overwinning. Ze eisen nullificatie van het Goldstone rapport in zijn geheel. Het is triest dat een land, dat mensen, zo blind kunnen zijn over de schade die ze zichzelf toebrengen. Triest maar, helaas, niet verrassend.

Dit artikel verscheen eerder op de website van Frans Verhagen

Geef een reactie

Laatste reacties (39)