1.714
18

Hoogleraar humanitaire hulp

Thea Hilhorst is hoogleraar humanitaire hulp en wederopbouw aan Wageningen Universiteit. Haar onderzoeksprogramma speelt zich af in fragiele staten, conflictgebieden en in landen getroffen door natuurrampen, waaronder Angola, Congo, Mozambique, Ethiopië en Afghanistan. www.disasterstudies.wur.nl

Waarom Haïti de aardbeving niet aan kan

Een ramp gaat per definitie de eigen respons capaciteit te boven. Dit betekent echter niet dat er in het wilde weg van alles uit de hele wereld moet worden aangevlogen.

Haïti is het armste land van het Westelijk halfrond en krabbelt net op uit een jarenlang gewelddadig conflict. Logisch dat een zware aardbeving daar niet zelf opgevangen kan worden. Dat is de teneur van de berichtgeving. Maar ook als Haiti al jaren in vrede en voorspoed had geleefd, was deze aardbeving te groot om zelf aan te kunnen.

Voorbereid zijn op rampen is een belangrijke overheidstaak. Overheden moeten hun bevolking beschermen. Maar dit geldt niet voor mega-rampen. Als een enkel land zich op alle eventualiteiten zou voorbereiden zou daar een veel te groot aandeel van het nationaal budget mee gemoeid zijn. Dan zou er te veel geïnvesteerd moeten worden in noodvoorraden en hulpmaterieel. Bij een mega-ramp gaat de infrastructuur van de hulp mee ten onder.

In Haïti zijn ook ziekenhuizen en kantoren van hulporganisaties getroffen door de aardbeving. Internationale samenwerking en bijstand is dan ook onontbeerlijk bij grote rampen. Definities van rampen bevatten daarom altijd een element dat een ramp een gebeurtenis is die de eigen respons capaciteit te boven gaat. Dit betekent niet dat er in het wilde weg van alles uit de hele wereld aangevlogen moet worden.

Er is de laatste 15 jaar veel bereikt in het coordineren van hulp. De Verenigde Naties speelt een sleutelrol met een netwerk van deskundigen uit allerlei landen die binnen 24 uur aan de slag zijn met het inschatten van de schade en de behoeften. Er zijn websites waarop landen kunnen inschrijven om af te stemmen wie welke hulp biedt. Maar het is nog verre van ideaal. In de praktijk wil iedereen een steentje bijdragen ongeacht wat echt nodig is. Reddingsteams van over de hele wereld staan te trappelen om in actie te komen.

In de toekomst zouden de regio’s een grotere rol moeten spelen. De eerste hulp die Haiti bereikte kwam vanuit andere landen in de regio in Zuid Amerika. Bij de typhoon Narcis in Myanmar vorig jaar stonden de Westerse hulporganisaties machteloos toe te kijken, terwijl Thaise organisaties wél het land in konden. Terwijl internationaal de zaak beter op orde is gebracht, blijft de ontwikkeling van de regio’s achter. Het zou betekenen dat het Westen een stap terug moet doen, en dat valt niet mee.

Geef een reactie

Laatste reacties (18)