2.382
237

redacteur

Samira Ahli (Amsterdam, 1980) is redacteur. Ze studeerde journalistiek aan de Hogeschool Utrecht, werkte bij verschillende mediabedrijven en maakte de documentaires Ghetto Girls (2006) en Vrouw vs Geweld (2004)

Wanhoopsdaad

Minister Leers (Immigratie en Asiel) houdt zich doof en blind na zelfverbranding asielzoeker

“Waarom heeft hij dat gedaan dan?”, werd mij vanochtend gevraagd toen ik vertelde dat de man die zich gisteren in brand stak op de Dam in Amsterdam intussen was overleden. “Omdat hij naar Iran zou worden teruggestuurd”, antwoordde ik. Een stilte. En toen: “Dan zou ik het ook gedaan hebben”.

Ik heb de hele ochtend geprobeerd om mij een voorstelling te maken van de wanhoop die een 36-jarige man drijft zichzelf te overgieten (of in te wrijven, dat weet ik niet precies) met een brandbare vloeistof en deze vervolgens ook echt aan te steken. Het bericht dat vorige week kwam, geen verblijfsvergunning, maar een verzoek om het land te verlaten. De gedachte aan dat andere land, Iran, en het leven dat de man te wachten stond.

Hoe kan ik daar weet van hebben? Niet of nauwelijks, ik kan afgaan op het dikke dossier dat Amnesty International heeft aangemaakt over de mensenrechtensituatie daar. Op de beelden van hard uiteengeslagen demonstraties, het geweld van de staat tegen burgers, op films als Persepolis. De inbreuk van de staat op het meest persoonlijke, op wat men denkt, doet, draagt. De constante controle.

Mijn beeld van de man blijft verre van compleet, een onderbroken schaduw. Waar kwam hij vandaan? Waarom was hij hier? Hoe heette hij, hoe zag hij eruit? Wat wilde hij bereiken? Hij heeft het ons niet meer kunnen vertellen. Het enige wat van hem rest is die ene laatste daad en het gevoel van pure wanhoop. Een emotie, waarvan alleen al de voorstelling mij diep, diep heeft geschokt.

Het doet mij, niet voor het eerst, vraagtekens plaatsen bij het Nederlandse asielbeleid, met dikke uitroeptekens erachter. What the hell?!! Dit was toch geen simpele gelukszoeker, een ‘economische’ vluchteling, die het om een paar centen te doen is geweest?! Dan doe je zoiets niet en kom je niet tot zo’n pure zelfvernietiging. Ik stel me voor dat men kiest voor lijfsbehoud en zijn geluk elders beproeft. Hier moet iets goed zijn misgegaan in de procedure.

Het Nederlandse asielbeleid staat al langer onder zware kritiek. Niet alleen van politici als Hans Spekman en Emile Roemer en mensenrechtenorganisaties als Amnesty, maar ook van het Europese Hof voor de Mensenrechten, dat onlangs oordeelde dat de Nederlandse behandeling van vluchtelingen op zijn zachtst gezegd niet aan de regels voldoet. Ook het Europees Comité voor Sociale Rechten is van mening dat Nederland het Europees Sociaal Handvest schendt. Bovendien schamen de gewone Nederlanders zich voor het beleid.

Het terugkeerbeleid liet zich woensdag ook weer van zijn allerlelijkste kant zien, toen een groep Iraakse gezinnen hardhandig van het bed werd gelicht voor uitzetting en bleek dat de IND mensen duizenden euro’s biedt om stilletjes op te rotten.

Waarom tolereren we dit? Een asielbeleid waarvan een fatsoenlijk mens aan zijn water voelt dat het niet deugt, dat mensen opvreet en uitspuugt, dat sommigen reduceert tot een wanhopige vlam. In binnen- en buitenland staan we in ons vale, gerafelde hemd. Nederland lijkt het op zich genomen te hebben om eigenhandig het fort Europa te bewaken tegen de door rechts ingebeelde wilde hordes en verliest hierbij de menselijkheid en rechtvaardigheid volledig uit het oog.

Minister Leers van Immigratie en Asiel houdt vol dat er niets mis is met het Nederlandse asielbeleid. Dit zonder zelfs maar te weten wie de man was, want 24 uur na het feit had hij nog geen informatie over hem tot zich genomen. En zo heeft de man ook met zijn vreselijke, laatste wanhoopsdaad niet kunnen doordringen tot de minister die als burgemeester nog hart had voor de vluchtelingen in zijn stad.

Geef een reactie

Laatste reacties (237)