1.198
27

Dichter

Opgeleid als redacteur en journalist, assistent medische correspondentie, driekwart hbo-verpleegkunde voltooid en dichter.

Wanneer geven we geestelijk lijden de aandacht die het verdient?

'Ik heb het er helemaal mee gehad dat empathie van zo veel mensen alleen uit lijkt te gaan naar personen die somatisch lijden – hoe terecht ook dat we die compassie voelen'

Nu, na de dood van mevrouw Vogelaar, heb ik het ineens helemaal gehad. Eerst was ik overmand door verdriet, ik weet niet waarom ik dat juist bij haar heb. Als nabestaande van zelfdoding heb ik verschillende mensen via de media ‘zien doodgaan’, maar sinds Joost Zwagerman (God weet waarom, ik was geen fan van hem) ben ik niet meer zo van de kaart geweest. Misschien omdat ik vorig jaar, tijdens een politieke bijeenkomst met mensen van zowel GroenLinks als de PvdA, naast de vroegere minister in de rij stond voor de lunch.

Cc-afbeelding: Michelle Robinson

Ik heb het er helemaal mee gehad dat empathie van zo veel mensen alleen uit lijkt te gaan naar personen die somatisch lijden – hoe terecht ook dat we die compassie voelen. Deze eenzijdigheid vertaalt zich namelijk in politiek beleid. We investeren in het voorkomen van een vroege dood door een lichaam dat niet meer werkt, wellicht ga ik daar zelf ook nog eens van profiteren. Als kinderen, jongeren en/of volwassen lijden door sociale en psychische problemen, raakt dat veel mensen niet.

Toegegeven, dat gebeurt (gelukkig!) nog wel als het om kindermishandeling gaat – waarbij er door de meesten vooral geoordeeld wordt (en de ‘dader’ door schaamte misschien te laat hulp zoekt!). Voor de oorzaak wordt graag weggekeken. Het gaat dan natuurlijk om een volwassene die bezwijkt onder problemen. Het geweten kun je als getuige schoonwassen met een melding aan instanties die door gebrek aan menskracht en te veel bureaucratie met de rug tegen de muur staan. Overigens, als dat oordeel komt van mensen die zelf lijden of hebben geleden onder mishandeling, vind ik dat meer dan begrijpelijk en gerechtvaardigd.

Mensen schijnen vaak bang te zijn voor terrorisme, maar als het om zelfdoding gaat wekken alleen bekende persoonlijkheden ontzetting op. Daar zou ik iets tegenover willen stellen, namelijk dat psychische pijn altijd belangrijk is, ook als het geen nieuwswaarde heeft. Als je een dierbare in doodsnood hebt meegemaakt, vergeet je dat nooit meer. Vaak ben ik uiterst verbaasd over de zeer tijdige zorg die ik krijg voor mijn fysieke zwakke plek. Was ik geen dichter en was ik gezond genoeg, dan was ik zo de politiek in gegaan. Welke ervaringsdeskundige wil dat in mijn plaats alsjeblieft doen?

Alleen als we met ons allen de strijd aangaan om mentale en sociale problemen politiek even hoge prioriteit te geven als somatische problemen, kan er iets gedaan worden aan zo veel lijden dat niet gezien wordt. Het wordt niet gezien omdat de meesten van ons (al dan niet bewust) doodsbang zijn om bepaalde lichamelijke ziekten te krijgen en menen dat we mentaal zo sterk zijn, dat we nooit in zullen storten. Zo werkt dat echter niet. Net zoals ‘gezonde’ mensen plots overvallen kunnen worden door een griezelige lichamelijke ziekte, kan iedereen psychisch ziek worden. Zoals mijn vroegere stagebegeleider in de GGZ destijds zei: ‘Als je maar genoeg meegemaakt hebt…’

Zie je het niet zitten, kijk dan op https://www.113.nl of bel 0900-0113. Met mij gaat het prima omdat ik altijd op tijd hulp zoek (en uit pure noodzaak zelf betaal)

Geef een reactie

Laatste reacties (27)