646
17

Antropoloog, vredesactivist, publicist

Antropoloog, vredesactivist, publicist en oud-docent Niet Westerse Sociologie aan de Vrije Universiteit. Zijn veldwerkregio’s zijn Zuid-Azie en Afrika. Ook Z-Afrika ten tijde van de 'apartheid', wat leerzaam was, ook door de botsingen met het regime.

Mede-oprichter van GroenLinks

Hij was actief in de christen-radicale beweging in de jaren 70. Tevens is hij initiatiefnemer en adviseur van De Linker Wang. Hij is voorzitter van de gandhiaanse Beweging van Geweldloze Kracht en columnist in onder meer het VredesMagazine.

Waren er maar geen verkiezingen op 12 september

Pleiten voor Europese eenwording kan nu uitmonden in politieke zelfmoord

We waren net wat gewend aan het gedoogkabinet Rutte-Verhagen. Wilders won hierdoor helaas aan gezag, maar bleef buiten de Kamer hoog van de toren blazen. Het beleid was rechts, maar het parlementaire spel bleef levendig en de oppositie kreeg zo nu en dan wat kluiven toegeworpen. En nu zitten we ineens in een hijgerig klimaat van nieuwe verkiezingen, omdat Rutte geen vertrouwen had in een andere coalitie vanuit de Kamer en/of omdat hij na het weglopen van Wilders behoefte had aan nieuwe legitimatie van de zittende macht. Het eerste bleek een vergissing.

Het Lente-Akkoord toonde aan hoe drie progressieve partijen – gaten schietend in het ‘Bijna-Catshuisakkoord’ – in een paar dagen in staat bleken compromissen te sluiten met VVD en CDA. In het licht van de crisis kwam dat constructief en verademend over gezien de vertrouwens-deuk die de politiek aan het oplopen is, niet alleen door het populisme, maar ook door het regenteske van de Haagse stolp. Pim Fortuyn bracht dat laatste boven water, maar het is ook nu nog niet helemaal weg. Op 12 september gaan we daar helaas de gevolgen van zien.

Was er maar gewoon weer geformeerd, dan had de PvdA wellicht ook mee kunnen doen en hadden we verschoond kunnen blijven van deze onnodige en door de euro sterk op emotie gebaseerde verkiezingen, die denk ik weinig anders gaan opleveren dan een bevestiging van de crisis.

Als voorstander van de EU heb ik wel eens gewaarschuwd tegen louter op rationele argumenten gebaseerde overhaasting, omdat het vervangen of aanvullen van de natie-emotie door respectievelijk met een Europa-gevoel nu eenmaal tijd kost. Op sentiment spelende populisten maken er in tijden van crisis misbruik van. Nu als progressieve partij pleiten voor ‘overdracht van soevereiniteit aan Europa en liefst zo snel mogelijk een Europese regering’ kan dan ook uitmonden in politieke zelfmoord.

Drie lijsttrekker-verkiezingen brachten recent wat leven in de brouwerij. Ze leverden PvdA en CDA wat meer ‘digitale’ aanhang. Bovendien bracht die van GroenLinks via onder meer een persinterview met Jolande Sap en Tofik Dibi het nieuwtje boven water, dat Ineke van Gent in 2010 niet de enige tegenstander van de Kunduz-missie was, maar wel de enige tegenstemmer. Dit wijst er op, dat niet louter in regeringspartijen interne fractiedruk een rol speelt en dat het voor Kamerleden dan vaak moeilijk is om die druk te weerstaan. In GroenLinks bleek inzake ‘Kunduz’ dat dit vooral moeilijk is voor hen die nog wat kort in de Kamer zaten.

Spirituele kracht of soulforce

Volg Hans ook op Twitter

Laatste publicatie van HansFeddema

  • Een keizer zonder kleren, Ken JeZelf, God als Kracht en het Dogma Voorbij

    2016


Geef een reactie

Laatste reacties (17)