6.398
70

Logopediste

Laura Groot is logopediste. Ze studeerde Logopedie aan de Hogeschool Utrecht, winnaar van de Bachelor Logopedieprijs 2013. In 2014 is ze gestart met het schrijven van blogs.

Wat is er leuk aan een feest waar anderen ongelukkig van worden?

Hoe de zwartepietdiscussie op een kinderachtig spelletje lijkt, waarbij volwassenen de hoofdrol spelen

Zoals elk jaar zit ik weer tot over mijn oren in de Sinterklaassfeer. Ik heb welgeteld drie keer lootjes getrokken. Mijn vriendinnen houden zich echter verdacht stil over het vieren van Sinterklaas dit jaar.

Ik klaag niet want ondanks dat we elk jaar weer afspreken dat we alleen een rijm voor elkaar schrijven, eindig ik toch altijd weer in een papier-maché fiasco. Waarbij ik een uur van te voren erachter kom dat de lijm nog niet gedroogd is, en ik mijn surprise op een alternatieve manier in elkaar moet zien te flansen. De enige keer dat dit niet zo’n probleem bleek te zijn, was toen ik voor mijn vrijgezelle vriendin een pop had gemaakt met een megagrote penis. De glimmende, natte lijm zorgde voor een verrassend realistisch effect. Misschien verklaart dit waarom we daarna nooit meer samen Sinterklaas hebben gevierd.
Gelukkig ben ik wel erg goed in rijmen. Hier is overigens niet iedereen heel blij mee. Wanneer de drie pagina’s in lettertype tien worden uitgevouwen, valt er elk jaar weer een ongemakkelijke stilte waarbij de persoon in kwestie nog even rondkijkt met een pijnlijke glimlach of dit geen grap is.
Ik ben fanatiek want als je Sinterklaas viert moet je het wel goed doen, vind ik. Ik heb goede herinneringen aan het feest. Als ik de pepernoten in de winkel zie liggen, beginnen de kriebels in mijn buik alweer op te spelen. Ik kijk vanaf november ongeveer elke week of het Sinterklaasjournaal al is begonnen en zet tevergeefs iedere avond mijn schoen (je weet maar nooit). Desalniettemin zit er de laatste jaren een soort bijsmaak aan. Dat vind ik jammer.

Als ik de televisie aanzet, beland ik in een ‘discussie’ tussen twee Nederlandse mensen. Het lijkt meer op een kinderachtig spelletje, waarbij de volwassenen hoofdrolspelers zijn. De discussie gaat over het feest. De ene man wordt niet gelukkig van de manier waarop het feestje wordt gevierd. De andere man vindt dit onzin, want het feestje wordt al jaren zo gevierd. Ik vraag me af wat er leuk is aan een feestje waar andere mensen ongelukkig van worden, maar dat vraagt niemand.

Het feestje is overigens niet voor de mannen zelf bedoeld maar voor hun kinderen. Ze hebben niet gevraagd wat die ervan vinden, denk ik. Ik begrijp uit de woorden van de ongelukkige man dat het gaat om een kleine aanpassing. Dit is voldoende om ervoor te zorgen dat hij het feestje mee wilt vieren. Maar de andere man wilt het graag vieren op een manier die hij vooral zélf leuk vindt. Gaandeweg de discussie worden de mannen boos. Ze komen er niet uit.

Ik begrijp niet goed waarom de presentator twee volwassenen aan tafel heeft gezet. Ik vraag me eerder af wat de kinderen te zeggen hebben over dit onderwerp, aangezien het hun feestje is. Maar dat trekt vast geen kijkcijfers.
Ik denk aan mijn werkdag vandaag. We hebben een Piet geknutseld. De kinderen mochten zelf een kleur kiezen om het gezicht mee te maken. Er hangen nu allerlei gekleurde Pietjes aan de muur. Oranje, roze, paars, noem maar op. De verloren, donkere knutselblaadjes heb ik maar weer opgeruimd. Die wilden ze niet.
De kinderen hebben trots hun zelfgemaakte Piet laten zien aan hun ouders. Ze zijn compleet met pietenpak, pietenpet en het belangrijkste: cadeautjes. Dit is dezelfde Piet die op 5 december hun pakjes komt brengen. Zonder twijfel.
Ik kan me geen discussie herinneren met deze kinderen. Geen enkel van hen is bij me aan tafel komen zitten om te praten over de kleur van de pieten. Ik heb niet één van hen gehoord over het feit dat de pieten er anders uitzien. We hebben gewoon zin in het feest. De gezelligheid, de cadeautjes en de spanning van het wachten.
Ik kijk vol medelijden naar de belachelijke man op het scherm en zet met een zucht de televisie uit. Ik hoop dat Sinterklaas hem dit jaar mee laat nemen door een van zijn Pieten. Maar dan wel een groene.

Dit artikel verscheen eerder op My Cup of Life

cc foto: Franklin Heijnen

Geef een reactie

Laatste reacties (70)