1.992
6

Emeritus hoogleraar Gezondheidszorg

Ivan Wolffers (1948) studeerde af als arts. Sindsdien schrijft hij over medische onderwerpen, variërend van medicijnen tot zijn eigen prostaatkanker. Hij promoveerde in de medische antropologie en werd in 1989 benoemd tot buitengewoon hoogleraar aan de Vrije Universiteit in Amsterdam waar hij tot zijn emeritaat in 2014 Gezondheidszorg en Cultuur doceerde.

Wat te doen met onze ouderen?

Elke dag een gezond weetje van Ivan Wolffers: vandaag over bejaarden en beweging

Amerikaanse onderzoekers hebben vastgesteld dat oudere vrouwen twee derde van de tijd dat ze wakker zijn zitten en nauwelijks bewegen. Wij weten dat lange perioden zitten de kans op het krijgen van diabetes2 en hart- en vaatziekten – waaronder een hartinfarct of een beroerte – vergroot. Ik lees dat met belangstelling, maar wat betekent dat voor mijn eigen moeder van 93?

Het onderzoek werd gedaan bij 7000 vrouwen met een gemiddelde leeftijd van 71 jaar. Ze kregen zeven dagen lang een bewegingsmeter om. Mensen die commentaar gaven op het onderzoek wijzen op het feit dat verzorging van kinderen en negen-tot-vijf werk automatisch veel beweging met zich meebrengt en dat valt op een gegeven moment weg. Het houdt automatisch ook in dat je daardoor wat zwaarder wordt. De oplossing hiervoor is om vrouwen (maar mannen ook) van die leeftijd vanzelfsprekend in beweging te houden, maar wordt daar voldoende rekening mee gehouden?

Doen we er eigenlijk wel goed aan om mijn schoonmoeder te zeggen dat iedereen met pensioen gaat, alleen een huisvrouw niet en dat ze op haar 84ste heus niet meer hoeft te koken? Dat eten kunnen we echt wel anders oplossen, maar ontneem je haar daarmee niet automatisch een deel van haar vanzelfsprekende beweging? Daar staat natuurlijk wel weer de vraag tegenover of het nog belangrijk is dat je met preventie bezig bent. Ik denk van wel, want door die fysieke beweging blijft ook de geest scherper. Het is leuk als je de namen van je achterkleinkinderen nog kan onthouden.

Wat hebben we gedaan toen we mijn moeder van 93 in een verpleeghuis stopte (omdat ze ’s nachts niet meer wist waar ze was en de deur uit ging om om vier uur ’s nachts thuis gebracht te worden door een vriendelijke onbekende die medelijden had met een vrouw die in haar eentje met de rollator door de stad zwierf)? Haar wereld is in het verpleeghuis gekrompen. Ze zit waarschijnlijk meer dan tweederde van de dag. Mijn broer vraagt of er weleens iets gedaan wordt aan gym. Ja, eens per week komt een lieve dame met ballonnen en die moeten ze dan hoog houden. Als hij opmerkt dat het wat weinig is, zegt de directrice snibbig: “Als u meer wil, dan komt u toch lekker hier, geeft u haar een arm en loopt u een beetje met haar rond.” Arme jongen. Hij zorgt zo goed voor zijn moeder, maar moet ook om half acht de deur uit omdat hij een baan heeft en diabetes1.

Dat geldt voor veel mensen van onze sandwichgeneratie. 30 procent heeft een chronische aandoening en heeft zelf weer een generatie achter zich nodig om wat mantelzorg te krijgen. En die generatie is weer vreselijk druk om geld te verdienen om de wurghypotheken te betalen waar ze door onze vrijgevige banken zijn ingestonken. Fijn zo’n participatiesamenleving waar de goedkoopste oplossing voor de ouder wordende samenleving is om mensen uit de actieve samenleving te isoleren en ze vervolgens op hun kont te zetten, zonder al te veel te denken over hoe je ze betrokken houdt, omdat het teveel geld kost. En vervolgens maar roepen dat we het ‘samen’ moeten oplossen door participatie.

Volg Ivan Wolffers ook op Twitter
Het vorige Gezonde Weetje van de Dag: Het risico van lachen

Het nieuwe boek van Ivan Wolffers is: Het gezonde lifestyleboek


Laatste publicatie van IvanWolffers

  • Broer van God

    Oktober 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (6)