379
11

Schrijfster

Christianne Offermans (Chrisje), 37, schrijfster / auteur en werkzaam bij de overheid, bezit van jongs af aan een natuurlijk communicatief talent. Op haar eigen website, www.chrisje.info, schrijft zij herkenbare, grappige en ontroerende columns. Sinds 2014 is zij opiniemaker voor Joop.nl (BNNVARA). In 2014 was ze één van de winnende finalisten bij de landelijke schrijfwedstrijd Jouw Verhaal. In 2017 werd Christianne het eerste vrouwelijke redactielid van de GayKrant, waar ze sinds haar eigen coming out als columnist voor schrijft: daarnaast is ze auteur van de eerste live online geschreven thriller genaamd BODEM.Op de populaire Facebook pagina Chrisje volgen meer dan 17.000 lezers haar columns en quotes, altijd andersom denkend: een aantal van haar spreuken werd dan ook door Omdenken gepubliceerd.

We delen alles al… nu onze organen nog

Als iedereen denkt, ah joh, dat komt wel, dan komen er geen donoren bij en sterven onnodig mensen

Like en share… like en share… klik op vind ik leuk als je dit leuk vindt. Klik op delen als je hier om moet lachen. Klik op delen als je nog weet hoe je met een pen een cassettebandje op moest draaien. Klik op delen als je moeder lief is.

Het leven is te kort, dus deel dit als je gelukkig bent met je partner. Deel dit als je van je kinderen houdt. Klik op vind ik leuk als je je dit nog herinnert. Deel als je je dit cartoon figuur uit het jaar toebak nog herinnert. Deel dit als je je wekker haat. Like dit als je wil dat de gulden terugkomt. Like dit als je een hekel hebt aan de regen, of als je ook al eens je smartphone in het toilet hebt laten vallen. Deel dit als je ook zo houdt van de geur van een parkeergarage. Als we 300.000 likes op onze foto krijgen, geven we onze moeder weg. Enzovoorts. Wat dan allemaal wel begrijpelijk is.

Totdat je je bedenkt, dat er jaarlijks mensen sterven door een gebrek aan donoren. Organen, zoals lever, nieren, hart, longen, maar ook weefsel, zijn hard nodig.

Druk maken
We maken ons zo druk, tegenwoordig, op social media. Druk om Sinterklaas, druk om welke cadeautjes de kinderen krijgen dit jaar. Druk om een twerkende Miley Circus (of hoe heet ze), de regen die met bakken uit de hemel komt (Verrassing, dat heet herfst. Dit is Nederland. Get over it.), de nieuwe single van Marco Borsato. Noem maar op. Druk om de kandidaat die niet door was bij The Voice, druk om de cellulitis van Beyonce, de uitglijder van Selena Gomez op het podium, druk om Justin Bieber zijn ontwikkeling in het algemeen. Druk om de economie, de crisis, dat de buurman misschien wel meer centen heeft. Ik zie allemaal drukte langskomen, op Facebook, Twitter, noem maar op. Allemaal best amusant hoor. Maar ook al delen sommige mensen vaak zelfs te veel of te persoonlijke dingen (zoals de kleur van hun ontlasting of waarom ze een plotselinge hekel hebben aan een backstabbende vriendin die Erg Heftig Teleurgesteld heeft), je ziet verrassend weinig mensen delen dat  ze donor zijn. 

Het is en blijft ieders persoonlijke, vrije keuze, natuurlijk, of je donor wil zijn, ja of nee. Maar veel mensen denken er helaas niet over na. Dat is niet per definitie uit onverschilligheid of uit desinteresse. Veel mensen staan er simpelweg niet bij stil. Zouden er misschien niet eens iets op tegen hebben om organen of weefsel te doneren bij overlijden, maar zijn gewoon vergeten dat het kan. Of zijn het formulier vergeten in te vullen. Of wilden zich net aanmelden op de website, toen de deurbel ging en ze afgeleid werden.

Ah joh, komt morgen wel. Komt wel een keer. Ooit geef ik me op…. en zo zijn er weer drie jaar verder, tien jaar verder. Raakt het weer op de achtergrond, in de vergetelheid. Ach, tijd zat, toch? Daarom is het goed dat het deze week nationale donorweek 2013 is. Dat er weer meer aandacht voor komt.

Wachten op een donor

Wachten
Want voor mensen die wachten op een donor orgaan, is die tijd er niet altijd. Is tijd opeens heel kostbaar. En voor die mensen (en hun geliefden) is tijd een kwetsbaar begrip. Als iedereen denkt, ah joh, dat komt wel, dan komen er geen donoren bij en sterven onnodig mensen, kinderen, bij gebrek aan een passende donor.

En dat in een land waarin het zo goed geregeld is, en waar het in feite zo gemakkelijk is om je als donor aan te melden. Je kunt er zelfs bij vermelden welke organen je wel of niet zou willen doneren. Het blijft tenslotte natuurlijk wel jouw lichaam.

Dus, wat ik voorstel, is het volgende. Laten we ons eens met zijn allen heel, heel druk maken om donor worden. Laten we mensen eens niet warm maken voor de nieuwe schoenen van ons kind, maar om de nieuwe nier van een ander zijn kind, bijvoorbeeld. Laten we oproepen tot massaal delen en liken van de pagina JaofNee.nl. Mensen uitnodigen om collectief de Facebook pagina van jaofnee.nl te liken.

Dankbaar
Als je ziet dat tien van je vriendinnen JA zeggen tegen donor zijn, denk je toch op enig moment, goh, ik heb nu een vrije minuut, laat ik dat formulier eens invullen. Wilde ik toch drie jaar geleden al doen.

Je weet nooit wie je een nieuw leven kan geven, als je zelf het leven achter je laat. Iemand zal je ooit eeuwig dankbaar zijn voor die ogenschijnlijk kleine handeling die jij nu, achter je PC, op je tablet, iPad of smartphone, kunt verrichten, waarmee je later misschien wel iemands leven redt.

Dus, mensen, share en like, share en like. Dit keer niet omdat je je iets herinnert van vijf, tien, twintig of veertig jaar geleden, maar omdat je iets gaat doen waar over vijf, tien, twintig of veertig jaar iemand anders heel erg blij mee zal zijn.

En vergeet dan ook vooral niet je zelf te registreren. Dat kan hier online.

Het laatste boek van Christianne Ridderbeekx is ‘Christianne’s BlogBoek’

Volg Christianne Ridderbeekx ook op Twitter

Dit artikel staat ook op de website van Christianne

Geef een reactie

Laatste reacties (11)