Laatste update 10:49
498
1

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

We zijn er allemaal nog, dat is het belangrijkste

Er mocht dan ongeneeslijke kanker de familie zijn binnengeslopen, het was óók bijna kerst

Zij komt de kamer binnen met een taartschaal in haar handen, hij zet koffie in de keuken. Het lijkt zo gewoon, dit kerstbezoek aan mijn schoonouders. Maar terwijl ik vanaf de bank naar Robs moeder kijk, vraag ik me af wanneer ik haar voor het laatst heb zien lopen. Een paar weken geleden lag ze nog in het ziekenhuis, de keer daarvóór was ze te ziek om uit haar stoel te komen.

Rob staat bij de servieskast en wenkt me. “Deze kaarsenstandaards zijn meer dan honderd jaar oud”, zegt hij. “Ze waren van mijn moeders oma.” We kijken naar broze zilveren kabouters die dunne kaarsjes vasthouden. Half december kwamen ze tevoorschijn uit de doos met kerstspullen. Rob was met de trein naar het oosten van het land gegaan om met zijn vader een boom te kopen. Er mocht dan ongeneeslijke kanker de familie zijn binnengeslopen, het was óók bijna kerst.

Nu staat de blauwspar met rode ballen te pronken in de serre. Mijn schoonmoeder snijdt de taart en schuift ook voor zichzelf een bescheiden punt op een schoteltje. Haar eetlust komt langzaam terug, zegt ze. En nee, bijwerkingen van de chemokuur heeft ze nog niet. We praten over het nichtje dat op kamers gaat, over Robs zus die zo lief elke middag bij haar ouders komt kijken.

Als de spoedoperatie dit najaar was mislukt, hadden we hier nu niet gezeten. Maar niemand vindt het nodig dat hardop te zeggen. Ik luister naar de antieke wandklok die het laatste stukje 2018 wegtikt. Was het een goed jaar? We zijn er allemaal nog, dat is het belangrijkste. Gearmd zwaaien Robs ouders ons uit bij de deur. In de auto zegt mijn man dat hij er nog lang niet klaar voor is om de kerstkabouters hun verlichtende werk te laten doen bij een volgende generatie.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reactie