Laatste update 23:17
2.362
58

Sociaal ondernemer bij IZI Solutions

Cemil Yilmaz is geboren in Tukkerland (Enschede) en heeft Arabische en
Turkse roots. Hij houdt zich als sociaal psycholoog en sociaal ondernemer bij IZI Solutions dagelijks bezig met sociale innovatie.

Wees één of zwijg

Het is bedroevend om te zien dat na de terreurdaad moslims niet uit afschuw handelen maar uit angst

cc-foto: Thomas de Leeuw
cc-foto: Thomas de Leeuw

De NCTV (Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid) hanteert de volgende definitie voor terrorisme: “Terrorisme is het uit ideologische motieven dreigen met, voorbereiden of plegen van op mensen gericht ernstig geweld, dan wel daden gericht op het aanrichten van maatschappij ontwrichtende zaakschade, met als doel maatschappelijke veranderingen te bewerkstelligen, de bevolking ernstige vrees aan te jagen of politieke besluitvorming te beïnvloeden.”

Met Brussel en de NCTV-definitie in mijn achterhoofd heb ik de afgelopen dagen de ontwikkelingen en discussies in Nederland en sociale media gevolgd. Waar we vroeger televisie, radio en gedrukte media hadden, vliegen de statusupdates ons tegenwoordig om de oren. Sociale media zijn echt niet alleen maar een verzamelbak van statusupdates en nieuwsfeeds. Ook is het een podium dat de gewone man een stem en gezicht geeft in actualiteiten en publieke debatten.

Ik zag dat de Belg treurde, de Française haar verdriet herkende, de Nederlander weer eens solidair en verontwaardigd was, de moslims wederom gelijk afstand namen, de Turk geïrriteerd was en de Nederlander wees op haar selectieve verontwaardiging, de Koerd de Turk een spiegel voorhield omdat de 200 doden en 600 gewonden in Mosul door niemand gehoord werden. Een en al discussie, maar geen saamhorigheid. Dan heb ik het nog niet eens over opportunistische politici of fragmenten van praatprogramma’s met opiniemakers, arabisten, theologen en weet ik veel wat voor experts.

Ook waren er natuurlijk veel reacties uit de islamitische gemeenschap. Zij namen wederom de oproep van Aboutaleb om het medicijn te zijn serieus. Ontelbare solidariteits- en vredesmarsen door heel het land, aandacht voor Brussel tijdens vrijdaggebeden, video- en sociale mediacampagnes, de koning aan de wandel met moslims in de Schilderswijk en het oproepen om collectief afstand nemen van Daesh en terreur.

Hoewel ik de reacties en initiatieven van vele moslims en islamitische organisaties begrijp en respecteer, bedroeft het mij ook. Het is bedroevend om te zien dat de meeste moslims niet uit afschuw handelen zoals elk gezond mens na zo een terreurdaad, maar uit angst. Angst voor de gevolgen van een afgrijselijke daad op zijn of haar eigen leven. De angst om gestigmatiseerd en geframed te worden. Niet alleen door de politiek of media, juist ook door de gewone burger op straat.

Het is opmerkelijk dat de reacties vanuit politiek, media en maatschappij islamitische terreuraanslagen in een Westers land zo voorspelbaar zijn geworden. Onze samenleving is zelfs na alle discussies en opgedane kennis te fragiel en niet in staat om adequaat om te gaan met gestoorde daden van verknipte idioten met een islamitische achtergrond. Als ik de krampachtige reacties uit onze samenleving richting de islamitische Nederlanders vergelijk met de reacties op linkse activisten na de moord op Pim of de reacties op geestelijk gestoorde sportschutters na de tragedie in Alphen aan den Rhijn of de reacties op extreemrechts na Breivik, zit er een wereld van verschil in. Ook zie ik geen oproep aan of behoefte bij activisten, sportschutters en rechtsextremisten zich te distantiëren.

In mijn ogen regeert op dit moment de angst en hebben de terroristen voorlopig hun doel van angst zaaien en sociale instabiliteit bereikt. In plaats van het te hebben over vervreemding, segregatie in het wonen, werken en het onderwijs, kwaliteitsverlies in de zorg, etc. voeren we wederom dezelfde polariserende discussies. Terugdenkend aan de definitie van terrorisme van het NCTV, zou ik bij een volgende aanslag in Nederland of elders zeggen: of we staan schouder aan schouder en spreken ons gezamenlijk uit tegen terreur of we zwijgen, want niks is zo funest voor terroristen als saamhorigheid onder burgers of het uitblijven van maatschappelijke onrust en aandacht #‎SprekeniszilverZwijgenisgoud‬‬

 

Geef een reactie

Laatste reacties (58)