1.754
40

Theatermaker, neerlandica, trainer Verbindende Communicatie

Hester Macrander is een Nederlands cabaretière, theatermaker, theaterregisseur en publicist. Macrander volgde een opleiding tot regisseur en docent drama aan de Hogeschool voor de Kunsten Arnhem.

Werkdruk in onderwijs is echt te hoog

Alleen al aan een leerlingenrapport in het basisonderwijs kun je zien dat de werkdruk in het onderwijs volledig uit de hand is gelopen...

De afgelopen twee jaar zijn door het hele land bijeenkomsten geweest omtrent de invoering van ‘Passend Onderwijs’. Ook studiedagen op scholen of scholengroepen stonden in het teken hiervan. Leerkrachten zijn bijgeschoold in wat passend onderwijs betekent voor hun werk. Vele van deze bijeenkomsten heb ik als dagvoorzitter mogen begeleiden, aangezien ik kennis heb van -en vooral een passie heb voor- deze tak van sport.

Aanvankelijk dacht ik dat passend onderwijs een mooi streven is: onderwijs op maat voor ieder kind, van zwak- tot hoogbegaafd, van gehandicapt tot topsporttalent. Ook leek het mij een prikkelende uitdaging aan de didactiek: hoe stem ik het onderwijsaanbod af op ieder individueel kind? Totdat ik op een studiedag van een scholengroep in Amsterdam-West een groep boze leerkrachten tegenover me vond, die op de stoelen sprongen en riepen dat ze dit er echt niet meer bij konden hebben. De omvang van de problematiek van al die individuele leerlingen met verschillende culturele achtergronden en dikwijls afkomstig uit laag-sociale milieus konden ze nu al niet meer overzien. Die leerkrachten waren zo oprecht boos, dat ik me achter mijn oren begon te krabben. 
Vervolgens kwamen daar de bezuinigingen overheen, terwijl de ontwikkelingen in passend onderwijs gewoon doorgingen. Klassen zijn inmiddels groter geworden, het aantal klassenassistenten is verminderd, de problematieken van leerlingen zijn diverser en daar komen nu leerlingen uit het speciaal onderwijs bij. Mensen uit het speciaal onderwijs die ik hierover gesproken heb, zeggen allemaal: ‘Dit wordt een ramp.’
Ondertussen worden de eisen die gesteld worden aan de kwaliteit van het basisonderwijs opgeschroefd. Na de leerlingvolgsystemen en de digitale handelingsplannen is daar nu ook het ‘opbrengstgericht onderwijs’, waarin de doelen van tevoren moeten worden vastgesteld en waarbij de voortgang per leerling digitaal wordt bijgehouden.
Leerkrachten hebben al in toenemende te maken met heftiger problematieken van kinderen. Een goede kennis van mij overweegt na dertig jaar  basisonderwijs er de brui aan te geven. Dit hele schooljaar wordt namelijk gedomineerd door twee jongens met de diagnose adhd. Ook de ouders van deze kinderen gaan elkaar te lijf op het schoolplein. En wie krijgt de schuld en moet ‘sorry’ zeggen? Zij.
Inmiddels ben ik het volledig eens met die boze leerkrachten uit Amsterdam-West: zonder passend onderwijs heeft een basisschoolleerkracht al te veel taken op het bord liggen! Dat kan maar twee kanten op –aangezien er geen extra geld is: of het onderwijs gaat noodgedwongen terug naar uniform klassikaal onderwijs, gericht op de basale kennis van hoofdzakelijk taal en rekenen, in plaats van naar dat voortdurend ‘afstemmen op de onderwijsbehoefte van ieder individueel kind’, of heel onderwijsgevend Nederland staat binnenkort boos op het Malieveld.
Aan de rapporten van tegenwoordig kan je goed zien, dat het basisonderwijs een uit de hand gelopen situatie is. Voorkomend uit goede bedoelingen, dat wel, maar het is echt doorgeschoten.  Een gemiddeld rapport, zoals dat tegenwoordig over elk kind wordt gemaakt, bestaat uit 5 a 6 hoofdonderdelen die onderverdeeld zijn in 35 a 40 deelonderwerpjes, waarop middels een bolletje het niveau wordt beoordeeld (geen cijfers meer). Per onderdeel is er een keus uit 5 bolletjes van heel goed, tot heel slecht. Bijvoorbeeld sociale ontwikkeling wordt onderverdeeld in:

1. zelfvertrouwen

2. betrokkenheid & interesse

3. zelfstandigheid

4. werkhouding

5. voor mening & gevoelens uitkomen

6. samenwerken

7. contact met andere kinderen

8. contact met leerkracht.

Rekenen is onderverdeeld in:

1. automatiseren

2. getallen & bewerkingen

3. meten & wegen

4. tijd

5. contextsommen.

Taal is weer onderverdeeld, etcetera. Bij ieder subonderdeeltje moet de leerkracht dus weten hoe de ontwikkeling van het kind is! Daarnaast wordt onder ieder hoofdonderdeel een stukje tekst geschreven gericht op deze specifieke leerling. Zoiets als: ‘S. is een fijne jongen om in de klas te hebben, maar soms wel wat druk. Het lukt al beter om samen te werken en daar gaan we de komende periode dan ook op in zetten! Hij reageert beter op mijn correcties en zoekt meer contact.’ Veertig onderdelen beoordelen, plus acht tussentekstjes schrijven, maal achtentwintig leerlingen: dat doe je niet in een avondje. Het is absurd. Eerst de gewone werkdruk maar eens terugbrengen tot normale proporties, dan is daarna een gesprek over passend onderwijs mogelijk.

www.hestermacrander.nl
Mis niets: Volg Joop op Twitter, vind Joop leuk op Facebook


Laatste publicatie van Hester Macrander

  • Rook

    Verhalen

    November 2010


Geef een reactie

Laatste reacties (40)