3.705
49

Journalist

Marie-Claire van den Berg is journalist. Ze schrijft voor uiteenlopende publicaties van Volkskrant magazine tot Viva. Najaar 2011 publiceerde ze het boek 'Groen Doen, verslag van een zoektocht naar klimaatvriendelijk leven'. Voor het tv-programma Kassa verzorgde ze de rubriek over groene producten. Sinds april heeft ze iedere zaterdag een column in De Telegraaf.
Haar eigen website is http://groendoen.nu/

‘Ze propte nog even snel een Snickers in haar mond’

Door sluwe marketing van voedselproducenten worden we steeds dikker en de overheid doet er niets aan

Daar staan ze dan, klaar om het huwelijksbootje in te stappen en elkaar eeuwige trouw te beloven. Ze zijn net uit hun roomwitte Rolls-Royce gestapt en druk bezig met de trouwfotograaf, wat mij de kans geeft ze ongegeneerd te bespieden terwijl ik langs ze wandel. Ik vind het leuk om naar bruidsparen te kijken. Ze hebben een fascinerende kwetsbaarheid: aan de éne kant opgetogen en smoorverliefd, maar ook ongemakkelijk door hun onhandige outfit en doodzenuwachtig voor die grote stap die ze gaan zetten.

De bomen zijn nog volop groen en ondanks de regen die net is gevallen, is het licht in het park dromerig mooi. Er is een bruggetje, een watertje, de ideale plek voor de perfecte trouwfoto die tot in lengte van dagen in de huiskamer aan de muur zal hangen. Ik vertraag mijn pas en kijk hoe bruid en bruidegom naar het bruggetje lopen.

Sommige bruidsparen lijken zo uit een reclamefolder te zijn gestapt, maar dit bruidspaar niet. Hij is fors van postuur en heeft zo jong als hij is een angstaanjagend grote onderkin. Zijn pak knelt bij zijn schouders, zijn jasje kan niet goed dicht door zijn dikke buik. Bij haar kan de grote hoeveelheid glanzende zijde niet verhullen hoe zwaar ze is. Bij haar oksels kruipen de vetrollen over de rand van de strapless jurk. Ik mag niet oordelen, spreek ik mezelf toe. Liefde gaat om de binnenkant. Maar dan zie ik de bruid, met in haar ene had het bruidsboeket met haar andere hand gulzig een Snickers-achtige reep in haar mond proppen. Ook de bruidegom kauwt op een reep chocola. En ondertussen probeert de fotograaf ze in hun meest voordelige trouwpositie te krijgen.

Daar staan ze dan, chocola proppend op dat bruggetje. Als twee junkies die nog even snel een lijntje coke snuiven voordat ze zich onder de mensen begeven.

Steeds dikker
Uit verschillende onderzoeken blijkt keer op keer dat we steeds dikker worden. In 1981 was één op de drie Nederlanders te zwaar, tegenwoordig heeft ongeveer de helft van de bevolking last van overgewicht. We eten ongezond en verkiezen zout, zoet en vet boven groente, fruit en vis. Want zout, zoet en vet verkoopt. Dus daar gaan alle marketingbudgetten naartoe. Waardoor het nóg beter verkoopt. Met alle ongezonde gevolgen van dien.

Het dikke echtpaar in spe doet me denken aan een scène uit de film Wall-E, waarin mensen zo dik zijn geworden dat ze niet eens meer zonder hulp kunnen opstaan als ze vallen. Die mensen zijn zo zwaar geworden, omdat ze niet meer nadenken over wat ze eten. Want alles wordt ze kant-en-klaar voorgeschoteld door één bedrijf.

Voedselproducenten als Unilever, Coca-Cola, Mars, mcCain, McDonalds en ga zo maar door, doen hun uiterste best ons al die producten zoveel mogelijk te laten kopen. En de kritiek op hun ongezonde producten proberen ze te omzeilen met slimme marketing van nieuwe light producten die nog steeds verre van gezond zijn.

Want echt gezond leven heeft niets te maken met een met aspartaam gezoet drankje, of met een vette saus met een paar druppels minder vet. Als je echt gezond wilt leven, drink je niet iedere dag Cola met zoetstoffen, maar water of verse vruchtensap. Voor echt gezond eten moet je al die marketing volledig links laten liggen. Maar dat is lang niet altijd even makkelijk.

‘Ik kies bewust’
Zelfs de ‘Ik kies bewust’ logo’s die op de honderden producten in de supermarkt staan afgebeeld helpen ons niet verder. Die labels worden namelijk voor grof geld gekocht door de producenten. Het is niet zo dat die vinkjes op de producten zitten omdat de producenten ze eerlijk hebben verdiend. Ze worden voornamelijk gebruikt om spul te verkopen dat nét iets minder ongezond is. Kijk maar in de schappen: op een peer of een bloemkool zul je geen ‘Ik kies bewust’ vinkje vinden, op de halfvolle mayonaise van Remia en de Vlaamse frieten van Aviko met iets minder vet wel.

Dat is de wereld op z’n kop en zolang voedselproducenten op die manier ongezond voedsel als ‘bewuste keuze’ verkopen, zal het probleem van overgewicht en alle consequenties daarvan voor de volksgezondheid er niet minder op worden.

Het bruidspaar is klaar met de repen chocola, de fotograaf buigt een beetje door zijn knieën en begint te klikken. Om de mondhoek van de bruid zit nog een restje van de reep. Ze veegt het niet weg. Het lijkt niemand op te vallen. Net als de junk die nog een restje coke onder zijn neus heeft waar niemand iets van durft te zeggen.

Ik hoop vurig dat de kinderen die deze geliefden straks krijgen op kunnen groeien in een wereld waarin de commercie niet langer beslist over onze zogenaamde gezondheid, maar waarin we op een eerlijke manier kunnen kiezen voor het beste product. Een wereld waarin de overheid eindelijk goeie regels heeft ingevoerd waardoor bedrijven niet langer ongestraft misbruik kunnen maken van onze zwakte voor zout, zoet en vet om hun kas mee te spekken. Zodat we niet allemaal veranderen in de dikke blobs uit de film Wall-E, maar we in goede conditie zonder obesitas in het huwelijksbootje kunnen stappen en nog lang, gelukkig én gezond kunnen leven.

Geef een reactie

Laatste reacties (49)