5.931
44

Burgemeester van Arnhem

Ahmed Marcouch was tot 2017 Tweede Kamerlid voor de PvdA. Hij volgde het Individueel Technisch Onderwijs (ITO) en de mts. Na de middelbare school werkte hij tien jaar bij de Amsterdamse politie, waarvan de laatste vijf jaar als brigadier. Hij had een baan als leraar maatschappijleer aan het ROC en was procesmanager jeugdbeleid van de Gemeente Amsterdam. In april 2006 werd hij stadsdeelvoorzitter van Slotervaart. In maart 2010 werd hij met twaalfduizend voorkeur stemmen gekozen in de gemeenteraad. Toen hij op 17 juni bovendien gekozen werd als Tweede Kamerlid, moest hij op 8 september 2010 zijn zetel in de gemeenteraad opgeven.
Op 1 september 2017 werd Ahmed Marcouch geïnstalleerd als burgemeester van Arnhem.

Zo kan de NS meer geweldsincidenten voorkomen

Drie tips om het werken op de trein een stuk veiliger te maken

Ik denk de hele dag aan die arme mishandelde conductrice die in de trein bij Hoofddorp het ziekenhuis is ingeslagen. Ruim 750 collega’s van haar weten uit eigen recente ervaring wat zij doormaakt, zoveel conducteurs worden in één jaar bespuugd, met wapens bedreigd of total loss geslagen.

Meestal zijn zwartrijders de daders. De conducteurs verdienen ‘assistentie collega’, jargon van de politie voor prioriteit nummer één: zo snel mogelijk reageren bij een verzoek om bijstand. Op risicotrajecten en bij late diensten kunnen conducteurs beter in duo werken, zei ik zaterdagmiddag tegen een journalist van EenVandaag die op station Sloterdijk een reportage maakte. Toch wordt het pas echt veiliger als de politie en de handhavers beter gaan samenwerken en de kwaliteit van de uitvoering verbetert. Dat klinkt nogal abstract voor zulke concrete schrijnende situaties. Niet stoppen met lezen, ik leg het uit.

Mijn werkgever gaf mij als politieagent een goede leerschool. De instructeurs van de politie trainden mij en mijn collega’s uitvoerig en herhaaldelijk in de omgang met de personen die wij moesten controleren en zo nodig staande houden. Les één: bij dreigend gevaar versterking vragen. Als de opleiding goed is, kan de conducteur die inschatting maken: hier deugt iemand niet, hier dreigt gevaar. Wij leerden om dan niet zelf de aanhouding te verrichten, maar te wachten op versterking.

Eerste urgente opdracht voor de NS is om dit de conducteurs te leren. Als de conducteur de zwartrijder of het dronken groepje mannen niet aanpakt, maar de telefoon grijpt, komen die daar niet mee weg. Om precies te zijn, niet verder dan het eerstvolgende station en zo nodig de dichtstbijzijnde politiecel. Want de politie moet met de hoogste spoed een zo snel mogelijke ‘assistentie college’ regelen, dus invoeren dat de politie bij geweld aan conducteurs en handhavers zo snel mogelijk ter plaatse is.

Dat is de tweede urgente verbeteropdracht, voor de NS als werkgever samen met de politie. Die samenwerking tussen politie en handhavers ontbreekt op de werkvloer, zag ik op het Centraal Station van Utrecht toen ik daar zowel de politie, als de gemeentelijke handhavers én de handhavers van de NS bezocht. Zelfs op zo’n enorm station waar dagelijks 250.000 reizigers komen en gaan, hebben de drie partijen vrijwel niets met elkaar te maken. Zo ontbrak een gezamenlijke start van de dienst, de briefing waarbij iedereen hoort wat die dag gaande is en wie wat doet tijdens de komende dienst. Minister Opstelten vertrouwt erop dat de samenwerking goed geregeld is. Dat hoort ook zo te zijn; op chefsniveau zullen ongetwijfeld de juiste afspraken gemaakt zijn tussen de diverse handhavers en de politie. Helaas zie ik in de praktijk geen fatsoenlijke werkprocessen, de samenwerking wordt simpelweg op de werkplek niet georganiseerd. Het manco ligt niet bij de hoeveelheid agenten, de hoeveelheid conducteurs of de hoeveelheid handhavers. Het manco ligt bij de kwaliteit van de uitvoering.

De derde opdracht die een werkgever als de NS zichzelf hoort te stellen, is het inroosteren van personeel in duo’s. Niet iedereen en overal, maar alleen de conducteurs en handhavers die beroepshalve op gevaarlijke tijdstippen en op gevaarlijke plekken mensen moeten controleren. Ook dat heb ik geleerd bij de politie: patrouilles op straat in duo’s. En het is ook gebruikelijk in de ambulante zorgwereld, verpleegsters gaan tijdens nachtdiensten in de gevaarlijke buurten getweeën op ziekenbezoek. Wie in de trein op hoor- en kijkafstand van elkaar werkt, kan elkaar te hulp schieten. Dat scheelt een stuk.

Maar voorop staat: bij gevaar eerst de politie inschakelen en wachten op versterking van een politie die bij voorrang versterking levert. Kwestie van afspreken, trainen en goed organiseren. Samenwerking en de kwaliteit van de uitvoering, daar gaat het om.

Geef een reactie

Laatste reacties (44)