1.910
15

Dichter

Opgeleid als redacteur en journalist, assistent medische correspondentie, driekwart hbo-verpleegkunde voltooid en dichter.

Zo krijg je meer mensen in de zorg én neem je Trump de wind uit de zeilen

Laten we ophouden met het op een voetstuk zetten van theoretisch geschoolde mensen.

In De Volkskrant las ik afgelopen weekend een interview met filosoof Michael J. Sandel, die vindt dat de elite (te) weinig beseft dat succes ook een kwestie is van geluk hebben. Ik aarzel om het op te schrijven, want wellicht vind ik dan zeker nooit meer een baan, maar ik ben niet succesvol. In de onderbouw van het gymnasium zei een docent tegen ons: ‘Jullie vormen later de top van de samenleving’ en daar zit ik dan: ik heb een administratieve baan in de zorgsector. Dat is geen ‘vitaal beroep’. Toch moet ik het er maar mee doen, want ik heb ook wat anders gedaan, maar toen huilde mijn hart omdat ik geen tijd overhad om te dichten. Dat heb ik nu wel, te over. En ik leef voor schrijven.

In ‘mijn tijd’ droomde je als kind van een baan als kapper, onderwijzer, brandweerman, verpleegkundige of dierenartsassistent. In mijn jeugd was je heel bijzonder als je met een doodgewone hobby op televisie kwam bij ‘Stuif ‘es in’. Gelukkig ontmoet ik nog geregeld mensen van mijn leeftijd ‘die een vak geleerd hebben’ en daar terecht trots op zijn. Wat ik nu in de samenleving mis, is ons vermogen om dit trotse gevoel op de jeugd over te brengen. Theoretische scholing leidt tot een bepaald ‘niveau’ en een goede toekomst, vinden we. Maar nu het volgende. Ik doe een talencursus en zucht omdat die zo saai is. Veel en veel te makkelijk. Echter, aan koken en bakken heb ik een pesthekel en het huishouden doe ik wel, maar ik weet zeker dat ik op het lager beroepsonderwijs dik gefaald zou hebben met mijn praktische onlogica. Ik heb mensen in mijn omgeving die een heleboel praktische zaken zo heel veel beter aanpakken dan ik en daar kan ik met geen mogelijkheid tegen opbieden.

Ik ben niet ‘hoogopgeleid’. In mijn jonge jaren hoorde ik dat hard studeren fout was toen ik aanklopte voor hulp, omdat er iets ernstig mis met me was (ik werd gepest en uiteraard lag dat aan mij 😉). Het doel van mijn hulpverlener was dat ik zelfvertrouwen zou hebben, zodat ik vrienden zou krijgen en niet meer gepest zou worden. Pas later kwam ik erachter dat je dan niet moet navelstaren en aan je ego werken, maar interesse in de medemens moet tonen – heel diep onder mijn falen lag dat in me verstopt, daarom las ik zo graag literatuur op jonge leeftijd! Ik kon er alleen niet bij, omdat ik moest proberen me te interesseren voor mode en make-up, zaken die me nu nog volledig koud laten. Hard werken op school was een vlucht voor het leven, leerde mijn therapeut me.

En leven bestond uit Het Grote Doel: een druk sociaal leven en populair zijn bij jongens – die me koud lieten. Na jaren kwam ik erachter dat dat kwam omdat ik de pil slikte wegens vreselijke buikpijnklachten zo om de vier weken. Ik voelde me leeg en depressief door de kunstmatige hormonen. Dat die pil verkeerd viel mocht je in die tijd ook niet zeggen, dat zat namelijk ‘tussen je oren’.

Natuurlijk ben ik zelf verantwoordelijk voor mijn keuzes die ertoe leidden dat ik niet ‘hoogopgeleid’ ben. Ik ben overtuigd feminist, maar daar zit dan meteen een probleem: ik heb nooit met de massa meegelopen en streef dus niet naar succes. Ik wil alleen maar bezig zijn met talen leren en dichten. En geen interessante baan, want dan komt er van dat dichten niets meer terecht.

cc-foto: Darko Stojanovic

Tijdens de coronacrisis is er eindelijk waardering gekomen voor verpleegkundigen en verzorgenden die uitblinken in sociale en praktische intelligentie. Laten we in vredesnaam ophouden met het op een voetstuk zetten van theoretisch geschoolde mensen ten koste van andere vaardigheden. Midden in de zorg zie ik al jaren voortdurend de waarde van vaardigheden waarmee we de medemens kunnen redden. Laten we stoppen met het grote einddoel, namelijk een ‘hoge theoretische opleiding’. Als iedere ouder droomt van een kind dat een ‘interessante’ baan krijgt en VMBO als falen ziet, dan gaan we met ons allen ten onder als de volgende pandemie zich aandient – misschien gebeurt dat binnenkort al met deze tweede golf. Ik vrees dat binnenkort nog minder mensen in die sector willen werken. Praktisch geschoolde mensen kunnen ons letterlijk uit de brand helpen als de wereld in de fik staat en dat kunnen wij theoretici niet. Ik deel mezelf daar ook bij in, ondanks mijn falen, want als ik me zou willen bijscholen zou ik de universiteit makkelijker vinden dan het VMBO.

Op waardering volgt bijna vanzelf het loon dat deze mensen verdienen – dat zeg ik niet voor mezelf, hoewel ik onder dezelfde CAO val als onze zorghelden. Waardering voor gewone mensen – ook mensen die wegens ziekte niet of minder kunnen werken, maar die met hun levenservaring en wijsheid zo veel kunnen betekenen voor ons – is nog belangrijker nu er in de VS iemand herkozen dreigt te worden die onderbuiken aanspreekt die zich diep gekwetst voelen.

Geef een reactie

Laatste reacties (15)