41.799
43

Voormalig parlementair verslaggever

Ik heb geruime tijd gewerkt als politiek verslaggever en correspondent Brussel van het ANP. Daarna heb ik onder meer gepubliceerd op de The Postonline, Historiek en Frontbencher. Ook verschenen er enkele boeken van mij. ‘Van verzuiling tot versplintering’ uit 2015 is het laatste.

Zou het gerucht over Wilders dan toch kloppen?

Opmerkelijk dat Wilders opeens zoveel vertrouwen heeft in het justitiële apparaat.

EPA/SEM VAN DER WAL

Dagenlang al staat het land op stelten omdat Geert Wilders journalisten – een enkeling niet te na gesproken – ‘tuig van de richel’ heeft genoemd. De PVV-leider twitterde dat zaterdag in reactie op een NRC-artikel over zijn fractiegenoot Dion Graus, die van seksueel wangedrag werd beschuldigd. Bepaald niet de eerste keer overigens. Maar Dion mag dan een smeerkees tegenover vrouwen zijn, hij is wel lief voor dieren. Dat beweert hij tenminste, en het is nog niet tegengesproken.

Beroepsvereniging NVJ wil met Wilders praten over zijn tweet (een uitnodiging waar deze hoogstwaarschijnlijk niet op in zal gaan). Volgens de NVJ wakkert het gewraakte Twitterbericht de agressie tegen haar leden aan. De organisatie zwaait met een onderzoek waaruit blijkt dat 82 procent van de journalisten wel eens te maken heeft gehad met ‘een vorm van agressie of bedreiging’. Zelf heb ik mijn hele leven als journalist gewerkt, maar ik schijn te horen bij die 18 procent die nooit is bedreigd. Blijkbaar deed ik iets verkeerd.

Terug naar Wilders. Die weigert – uiteraard – om zijn uithaal naar mediavertegenwoordigers terug te nemen. In een Kamerdebat preciseerde hij die wel nader. Volgens Wilders zijn journalisten ‘lakeien van de macht’. Een beetje vreemd, want de PVV-leider baseert zich in minstens de helft van zijn zeer talrijke schriftelijke en mondelinge vragen op het werk van deze ‘lakeien van de macht’. Dat kunnen toch niet alleen die paar uitzonderingen zijn die in zijn visie niet als ‘tuig van de richel’ aangemerkt mogen worden?

Wilders ging ook in op de opschudding rond Graus. Geen partijgenoot van hem, want die heeft Wilders niet, maar niettemin eindigt Graus iedere keer weer op een verkiesbare plek op de kandidatenlijst van de PVV. Waarom Wilders dit risicogeval telkens de hand boven het kale hoofd houdt is onduidelijk. Op het Binnenhof gaat al jaren het gerucht dat Graus ‘iets’ weet over Wilders dat het daglicht niet kan verdragen. Het omgekeerde geldt vermoedelijk ook, maar dat weerhoudt Wilders er kennelijk niet van Graus steeds maar weer in zijn fractie te halen.

Ook dit keer laat Geblondeerde Geert de vrijwel aanhoudend in opspraak zijnde Dion niet vallen. Hij stelt zich op het formele standpunt dat de rechter maar moet uitmaken of er sprake is van strafbare feiten. Opmerkelijk dat Wilders opeens zoveel vertrouwen heeft in het justitiële apparaat. Dat wordt volgens hem toch gedomineerd door ‘D66-rechters’?

Maar nog veel opvallender is het dat Wilders iedere keer weer vierkant achter Graus blijft staan. Zeker, ook brievenbuspisser en ontuchtpleger Eric Lucassen mocht in 2010 in de fractie blijven nadat zijn wangedrag onomstotelijk was aangetoond. Maar hij moest wel een paar woordvoerderschappen inleveren. Bovendien kwam zijn naam bij de volgende verkiezingen niet meer voor op de PVV-lijst.

Hoe is Graus – Kamerlid sinds 2006 – er steeds opnieuw in geslaagd dit lot te ontlopen? Het is waar dat hij nog nooit in een brievenbus heeft gepist. Hij is daar althans nooit op betrapt. Maar dat kan toch niet de enige reden zijn? Zou het Haagse gerucht over Graus die ‘iets’ van Wilders weet dan toch kloppen? Of is dit een veronderstelling van ‘tuig van de richel’?

Geef een reactie

Laatste reacties (43)