2.847
27

Psychiater en publicist

In 2003 debuteerde Bram Bakker als schrijver met "Te gek om los te lopen", een boek met kritische verhalen over de psychiatrie. Het boek kreeg enorm veel media-aandacht en leidde tot veel discussie. Het was een groot verkoopsucces: in korte tijd werden er ruim 10.000 exemplaren van verkocht. Sindsdien volgden nieuwe titels met grote regelmaat, soms met een andere auteur samen.

Naast boeken publiceert Bram al jaren columns, die voor een deel zijn gebundeld in "De dwarse psychiater". Ook leverde hij bijdragen voor zeer uiteenlopende media als Vrij Nederland, Psychologie Magazine, Volkskrant en VIVA. Iedere twee weken verscheen er tot begin 2011 in de zaterdagbijlage van het AD een column van zijn hand.

Over hardlopen publiceert Bram met grote regelmaat in tijdschriften als Runners World en Run2Day Magazine, en online bij Keep on Running

Zware pijnstillers maken meer kapot dan je lief is

Wat te doen nu de opioïden-epidemie Nederland bereikt?

Bij het horen van de term ‘verslaving’ denken de meeste mensen waarschijnlijk nog steeds aan alcohol. Ook cocaïne en heroïne kent de meerderheid nog wel, en ‘gokverslaafd’ is ook redelijk ingeburgerd. Dat je afhankelijk kunt worden van cannabis wordt door velen al betwist, en verslaving aan porno is geen door zorgverzekeraars erkende diagnose, professionele behandeling wordt dan ook niet vergoed.

Cc-foto: U.S. Air Force/Tech. Sgt. Mark R. W.

Ramp
Na ruim tien jaar werken in de verslavingszorg weet ik één ding zeker: de hulpvragen veranderen snel, en ingrijpend. Ongecompliceerde alcoholproblemen, op zichzelf al lastig genoeg te behandelen, worden steeds schaarser, en er zijn nu praktische problemen, die we aan het begin van deze eeuw eigenlijk niet zagen: GHB, ketamine, MDMA, porno, gamen. De nieuwste ramp die zich in ons land aandient zijn de zware pijnstillers, waarvan oxycodon de bekendste is. NRC stelde een enorme toename vast van aanmeldingen bij verslavingsklinieken aan deze troep (mooier kan ik het niet maken).

In de VS zijn ze al verder: vijftig mensenlevens per dag (!) kost deze verslaving daar. Ondertussen staan wachtlijsten, onvoldoende personeel en een tekort aan kennis en ervaring met betrekking tot behandeling een doeltreffende aanpak in de weg. Extra treurig als je bedenkt dat de meeste verslaafden zich nooit aanmelden voor behandeling, en naïeve artsen ‘gewoon’ doorgaan met het voorschrijven van zware pijnstillers, zonder op de gevaren te wijzen.

Wellicht zijn de voorschrijvers zich ook onvoldoende bewust van de risico’s? Een dagje meelopen bij de verslavingszorg, als vorm van nascholing, zou ze hoe dan ook goed doen…

Bram Bakker is psychiater en eerste geneeskundige bij een verslavingszorg-instelling.


Laatste publicatie van Bram Bakker

  • De dokter als patiënt

    2018


Geef een reactie

Laatste reacties (27)