schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Publicaties

  • Job gaat viral

    November 2016


Foto

Elk weekend hebben wij foto-stress. We moeten laten zien dat we vet leuke dingen doen met ons gehandicapte kind.

Job – dertien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. ‘Snel, de foto voor school!’ Rob trekt Job recht op zijn schoot, duwt hem mijn ijsje in de hand en zegt dat hij moet lachen. Op het terras maak ik de foto. ‘Hebben we dat ook weer gehad’, zegt Rob. Ik: ‘Maar het […]

Er was vast ook wereldnieuws die dag, maar dat volgden we niet

'Voor de knuffel had zij een hondenkoekje ingepakt. Het was eigenlijk een mueslireep, maar dat zag geen hond'

‘Ach, is dat nu woensdag!’, appte mijn beste vriendin toen ik haar uitnodigde om de eerste verjaardag van knuffelhond Duke te komen vieren. Natuurlijk kwam ze. Zij zou taart meenemen. De avond voor de grote dag zat ik aan de eettafel een feestmuts te knutselen. We hadden alleen nog Bob de Bouwer-hoedjes in huis, maar […]

Gezichten trekken is Jobs manier van staken

'Job mag dan verstandelijk beperkt zijn, hij is er een meester in mensen om de tuin te leiden'

Meer tijd en geld voor het onderwijs. Die oproep kan ik alleen maar van harte onderschrijven. Job is ook enthousiast over de lerarenstaking, zij het om een andere reden: hij heeft graag een extra vrije dag. Vandaag is een goed moment voor een beetje reflectie. Hoe gaat het op zijn nieuwe (speciale) school? ‘Goed’, zegt […]

Duke

De ordinaire knuffelhond vervult de belangrijke rol van vertaler binnen het gezin

Job – dertien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. Duke kwam vorig jaar in ons leven als ordinaire knuffelhond, maar inmiddels vervult hij de belangrijke rol van vertaler binnen het gezin. Hij vertelt wat ons kind wil, wanneer en waarom het verdrietig is. Zelf heeft Job daar moeite mee. Voorbeeldje: ik zet […]

Verdrinking

Als je de gevaren niet kent, waarom zou je je dan laten weerhouden?

Job – dertien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. Bij elk bericht over kinderen die de afgelopen maanden verdronken in een rivier of zwembad, denk ik aan onze vakantie. Mijn zoon kan niet zwemmen, maar in het water is hij onverschrokken. Hij is zo overtuigd van zichzelf dat hij mij, terwijl ik […]

Cameratoezicht

Opnieuw die gruwelijke ratio: technologie is goed, meestal hartstikke veilig. Ik wilde tegen het beeldscherm schreeuwen. Het gaat om ménsen, om kínderen!

Job – dertien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. Voorjaar 2004. Job is een ernstig gehandicapte baby van drie maanden oud. Het woord ‘instelling’ valt. Zijn toestand is stabiel, dus hij mag het ziekenhuis verlaten. Maar wij, zijn ouders, zijn niet stabiel – met name ik ben nog ontregeld. Rob en ik […]

Waarom is mijn gehandicapte zoon zo populair bij Vierdaagselopers?

'In het dagelijks leven stoppen wandelaars nooit voor Job. Op straat kijken mensen zelden naar ’m. Dat wil zeggen: ze dóen of ze niet kijken. Maar als het Vierdaagse is, komen ze recht op hem af'

Waarom is Job zo populair bij Vierdaagselopers? Massaal stoppen ze bij het jongetje in de rolstoel, gaan door de knieën, graven in hun rugzak en halen een speldje, sticker of gladiool tevoorschijn. De vraag houdt me bezig. In het dagelijks leven stoppen wandelaars nooit voor Job, terwijl hij dan vaak ook applaudisseert. Op straat kijken […]

‘Ik wil helemaal niet dat mijn zoon groot wordt, ik zie alleen maar nadelen’

"Groot betekent moeilijker te tillen, lastiger te verzorgen. Groot staat niet voor zelfstandig, laat staan voor ooit samen een biertje drinken"

Mijn vader was geen kroegtijger, maar had wel een ideaal: als zijn kinderen groot waren, wilde hij een biertje met ze kunnen drinken. Toen ik 18 was, nam hij me voor het eerst mee op motorvakantie. Overdag zat ik achterop en ’s avonds naast hem in de hotelbar. We hebben het nog vaak over onze […]

Groot

Opeens realiseer ik het me. Zo gek! Terwijl ik de rits open en dicht doe, vraag ik me af wanneer dit precies gebeurd is. Wanneer werd Job een mens van mijn formaat?

Job – dertien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. ‘Moet je zien!’ zeg ik tegen Rob als ik voor hem ga staan. ‘Wat heb ik aan?’ Hij kijkt op van zijn schilderwerk. ‘De jas van Job.’ ‘Ja! De jas van Job. Die past mij dus.’ Mijn man schildert stoïcijns verder, mompelend dat […]

Een leven dankzij Facebook en WhatsApp

Wat irritant: een bejaarde in het gezelschap die stug het postduiventijdperk blijft verheerlijken omdat digitaal ‘zo onpersoonlijk’ is

Mijn moeder zit op WhatsApp. Eerst niet, nu wel. Voorheen ging mijn vader over de nieuwsvoorziening van persbureau Haverkamp. Hij stuurde foto’s van het camperbusje, de bloeiende bloembakken en de ooievaars op de kerk – ze hebben jongen. ‘Ik wilde mezelf niet buitensluiten’, verklaart mama. Dus ging ze op cursus in het dorpshuis, gewapend met […]

Meer zien