schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Publicaties

  • Ik heb geleefd

    Wat de dood je kan leren over het leven

    maart 2021

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019

  • Job gaat viral

    November 2016


Piep

Alleen zijn met een piep in je hoofd, zonder enkele afleiding of invloeden van buitenaf, wordt al snel een kwelling

Opeens was er de piep. De afgrijselijke piep. Ik draaide mijn hoofd naar links, naar rechts, ging op mijn kop staan, kraakte mijn nek, plopte mijn oren. De piep bleef. Alsof iemand een hoog snorrende koelkast in mijn hoofd had geplaatst. Die middag ging ik naar het zwembad. Ik dook onder water en schudde daarna […]

Brug

Een brug rolstoelvriendelijk maken zou te duur zijn, zegt de gemeente. Vreemde redenatie als het gaat om een brug die nog helemaal niet bestaat. Bedenk gewoon een betere brug.

Ik kijk nog eens goed naar de tekening van de brug. Een stevig ding is het waar je ook gemakkelijk overheen kan rollen. Ik zie tenminste een kar met houten wielen, getrokken door paarden. Ja, ze konden wat, die Romeinen. Bijna twee millennia geleden legden ze een brug over de Waal die zo op het […]

Straatverkopers

Na ruim zeventien jaar Job weet ik dat een rolstoel straatverkopers afschrikt.

Job (17) is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. In onze straat lopen meisjes van Oxfam Novib. Bij alle deuren bellen ze aan. Door het open raam hoor ik ze enthousiast hun verhaal doen over het fantastische werk van de organisatie. Sommige buren kappen de riedel af, anderen gaan erin mee. “Zeker weten dat […]

Vaccinatie

Job viel buiten de te vaccineren groep, omdat hij niet voldeed aan de knellende RIVM-regels

We waren uitzinnig. Kinderen tussen de 16 en 18 jaar voor wie corona gevaarlijk kon zijn, kregen eindelijk ook een prik. Wel gek dat die uitnodiging voor Job (17) maar niet op de deurmat viel. Wij dus bellen. De huisarts wilde graag helpen en raadpleegde de GGD. De GGD verwees naar de kinderarts. De huisarts […]

Luisterboek

Het kleine zwarte katertje Jef kwam uit het asiel en de grijze cyperse kat Robert haalden we op bij kennissen.

Jef en Robert waren onze twee katten. Doorgewinterde kijkers van Goede tijden, slechte tijden weten dan direct dat we onze huisdieren hadden vernoemd naar de gebroeders Alberts uit de eerste Nederlandse soapserie. Jarenlang keken Rob en ik samen elke avond om acht uur naar de belevenissen in Meerdijk. Toen Job in 2004 geboren werd, veranderde dat. We […]

Spiegel

Daar loopt een vrouw van middelbare leeftijd. Ze duwt een rolstoel met een bijna volwassen zoon die een pluchen konijn in zijn armen klemt

Ik heb een volslagen onjuist beeld van mezelf. Al zeventien jaar beschouw ik mijzelf als een jonge moeder. En dan niet jong in de zin van jaren, maar als moeder van een jong kind. Als ik in het park een ouder met een wandelwagen zie, groet ik alsof we soortgenoten zijn. Zoals motorrijders altijd even […]

Nieuwe fiets

Om ons nog altijd opgehokte kind toch frisse lucht te bieden, beperkten we ons tot hetzelfde saaie wandelrondje door het vlakke park

Job (17) is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. We waren in een dierentuin op een tropisch eiland. Bij veertig graden duwde ik de rolstoel met Job erin tegen een berg op. De helling was te steil. Ik voelde dat het fout ging. Mijn handen zaten om de duwstang geklemd en ik zette me […]

Model

Ergens vind ik dat mondkapje ook wel prettig

Haren wassen met een mondkapje op is erg onhandig. De stof wordt nat en voor je het weet, schiet het ding weg van één oor. Mijn vriendin is er maar druk mee. Ik lig met mijn hoofd achterover in een plastic wasbak, terwijl zij zich verontschuldigt voor het water dat mijn gehoorgangen binnenloopt. “Zo moet […]

Troost

Niemand had me ooit bedankt voor het troosten.

Job (17) is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. ‘Bedankt voor het troosten’, zei mijn zoon. Ik keek hem aan. ‘Zei je nou bedankt voor het troosten?’ Hij herhaalde wat hij had gezegd. Ik smolt natuurlijk. Niemand had me ooit bedankt voor het troosten. Het deed me zo goed dat ik zin kreeg om […]

Statussymbool

Tijdens een zap-avondje zag ik deze week hoe Franse artsen AstraZeneca-vaccins in de vuilnisbak kieperden. Ze konden geen armen vinden om ze in te prikken.

Job (17) is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. De gesprekjes op straat verlopen merkwaardig tegenwoordig. “Zijn jullie al gevaccineerd?” “Job nog niet, Rob en ik wel.” “Pfizer?” “AstraZeneca.” Steevast krijg ik een meewarige blik. Soms gevolgd door een opschepperig “ik kreeg lekker wel Pfizer”. Het merk waarmee je geprikt bent lijkt een statussymbool […]

Meer zien