schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Publicaties

  • Job gaat viral

    November 2016


Hij denkt nooit ‘maak er maar een mooie dag van, want morgen kan het afgelopen zijn’

Job - veertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

In de auto naar huis denk ik terug aan het gesprek van zojuist. De vrouw die niet lang meer te leven heeft, vertelde me hoe ze andere dingen belangrijk was gaan vinden. Niet meer het Journaal, wel de kinderen. Alleen nog de essentie, schrap het vluchtige. Met de dood in het vizier kijk je anders […]

Veters

Job - veertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt

Zelfs op de ouderavond kwam het ter sprake: wat doen we met Jobs schoenen? De begeleidsters thuis hadden ons er al meerdere keren op aangesproken en ook de taxichauffeur roerde zich. Die schoenen! “We werken eraan”, loog ik. Ik wilde er helemaal niet aan werken. Jobs schoenen waren nieuw. Ik had ze hoogstpersoonlijk gevonden op […]

Marktplaats

Job - veertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

De bel gaat. Voor de deur staat een man met een doos in zijn handen. ‘Mijn vrouw heeft me gevraagd of ik dit even wilde brengen.’ Vragend kijk ik hem aan. ‘Of zit ik hier niet goed?’ Na inspectie van de doos zeg ik dat ik van niets weet, maar dat het vast klopt. ‘Een […]

Inclusie

Job - veertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

Op mijn rug lag ik op het asfalt. Job stond precies op het midden van de Nijmeegse Waalbrug die voor één dag was afgesloten voor alle verkeer. Die foto moest ik hebben, van mijn zoon in zijn rolstoel op de middenstreep – speciaal hiervoor was ik naar de brug gefietst. Van achteren kwam een fotograaf […]

Hoofdpersoon

De man in mijn aanstaande roman heeft al jaren een naam die ik niet erg geschikt vind

Als een verkoper van grafstenen struin ik tegenwoordig langs de overlijdensadvertenties. Hans, Felix, Gradus, Bernhard. Ik kijk niet alleen naar de namen van de overledenen, maar check ook de mannelijke nabestaanden. Heinz, Simon, Chaib. Elke naam spreek ik hardop uit en weeg ik. Hoe reageer je erop? Wordt dit de nieuwe naam van mijn hoofdpersoon? […]

Heimwee

Job - veertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt

We móesten zo veel. Job zat net op school en alles leek nog mogelijk, als we de kansen maar pakten. Misschien ging hij wel lezen, staan, fietsen, zwemmen. Vorige week schreef ik over valse heimwee. Hoe ik soms kan verlangen naar de kleine schattige Job van tien jaar geleden. Maar Job was altijd vreselijk complex. […]

Heimwee

Job - veertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt

‘Zijn stem verandert.’ Deze week kreeg ik het van drie mensen te horen. Het gaat dus snel. Job haalt de hoge tonen niet meer als hij het SpongeBob-lied meezingt. En als hij met zijn onwennige gromstem het gebruikelijke zinnetje ‘mama ik heb dorst’ uitspreekt, klinkt dat als een bevel van een piratenkapitein die zijn bootsman […]

Vakantie

Job - veertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt

Ze was ongeveer even oud als Job nu toen ze bij ons aanbelde. Ik zag een tenger meisje, licht verlegen. Van haar vader – mijn collega destijds – had ze gehoord dat wij nieuw waren in de buurt en een oppas voor ons gehandicapte zoontje van anderhalf zochten. Kon zij misschien… Pas veel later begreep […]

Konijnenhol

'Misschien was ik nog het meest bang voor mezelf'

‘Dat had je vijftien jaar geleden vast niet gedacht, dat je dit nog eens zou zeggen’, lachte een (veel) jongere collega. Ze had gelijk. Ik had net verteld dat ik niet in een tent wilde slapen op Down the Rabbit Hole. Dat ik opzag tegen kamperen in de bloedhitte, dat ik geen zin had in […]

Job gaat vanzelfsprekend over

Met dit rapport kan Job gerust langs de grootouders; niet voor geld, want daar kent hij de waarde niet van

Appje van mijn vriendin: ‘Hij is over!’ Een tweede vriendin zit nog in de stress. Haar zoon van 15 heeft alleen deze week nog om zijn cijfers op te halen, anders blijft hij zitten. Job gaat vanzelfsprekend over. Jaar in, jaar uit. Ook dit eerste jaar van de (speciale) middelbare school heeft hij fluitend doorlopen. […]

Meer zien