schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Publicaties

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019

  • Job gaat viral

    November 2016


Dorpje

Zonder deze begeleidsters zouden Rob en ik niet buiten de deur kunnen werken

Job – vijftien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. Ons huishouden bestaat officieel uit drie personen, maar we kunnen er gerust een paar niet-geregistreerde leden bij optellen. Job heeft begeleidsters die afwisselend na school (drie dagen per week) voor hem zorgen. Rob en ik zijn dan allebei aan het werk. Wie het […]

Rolstoelfiets

Zo houden we het falende systeem in stand

De elektrische fiets zit in de lift, behalve die van ons. Mijn frustratie piekt op het fietspad als ik krom over het stuur lig terwijl bakfietsmoeders met een half dozijn koters me lachend voorbij zoeven. Mijn fiets heeft ook een motortje. Al meer dan tien jaar. Ooit waren we zelfs pioniers met onze rolstoelfiets-met-trapondersteuning. Maar […]

Verdriet

Job - vijftien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

Aan het plafond hingen dikke, heldere druppels. Langs het keukenkastje gleden ze traag naar beneden. Plok plok – op de laminaatvloer. Samen keken we naar de lekkage. Waarom nú? Wat hij aandeed, vroeg ik Rob. Zwijgend liep hij de trap op. Ik stopte zwarte hakken in mijn weekendtas. Op internet vond ik een dakdekker. Voice […]

Ongepast

Job - vijftien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

Job (15) wil morgen een zwarte pruik op naar school. Het duurde even voor ik snapte wat hij bedoelde. In bed friemelde hij aan zijn haar. “Krullen mee naar school.” Hij herhaalde het drie keer, toen begreep ik het. Pruik Vanmorgen na het ontbijt had hij de zwarte pruik ook op. Het ding ligt al […]

Nachtpon

Niet eerder stond ik ’s nachts in een blauwe nachtpon op de dijk. Ik voel me een ‘verwarde vrouw’ maar ergens vind ik het passend

In een blauwe nachtpon sta ik op de dijk. Boten glijden door het zwarte water. ‘Heel stil blijven staan’, roept de fotograaf van beneden. ‘Ja maar ik bibber.’ Stilstaan lukt niet met die snijdende wind. De blote voeten in mijn regenlaarzen zijn gevoelloos geworden. Of ik even met de zaklamp op mijn gezicht wil schijnen, […]

Paaszoen

Job begon te jammeren. Ik duwde de paashaas in zijn handen. “Of je neemt dit of je gaat maar huilen.”

Job – vijftien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. “Help”, riep ik zwakjes vanuit de badkamer. Rob verscheen in joggingbroek in de deuropening. “Waar moet ik mee helpen dan?” “Met hém. Ik kan hem niet tillen. Overal spierpijn.” Rob nam mijn positie in bij de aankleedtafel. Tilde Job in zijn toiletstoel. “En […]

Geprikt

Een vrouw in oranje polo vraagt of we naar de VIP-kamer willen. Daar is het rustig en kan Job over het hele voetbalstadion uitkijken terwijl hij wordt geprikt.

Job – vijftien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. Ik ben in shock. Het begon al bij de scooters voor de ingang. Jongens met gaten in hun spijkerbroek die elkaar op de schouder sloegen en helemaal zelf het NEC-stadion binnengingen. Knuffelende meisjes, sommigen langer dan ik. Plaatjesbeugels, bh-bandjes, blote enkels. “Wat had […]

Mama is altijd op tv

Wat is precies het verschil tussen een tablet en een tv-scherm?

“Wat vond Job ervan om jou te zien?” Die vraag kreeg ik vorige week vaker. Ik was op tv geweest. Lastig daarop kort te antwoorden. Dat hij er niets van vindt, kan ik niet zeggen. Maar veel noemenswaardigs is het niet. Die avond had mijn man Job braaf voor de tv gezet omdat ik in […]

De speelgoedcatalogus komt niet meer

We hadden meer moeten doen dan alleen bladeren door het aanbod van Intertoys. We hadden dingen moeten kopen. Maar dat interesseert Job niet. Hij heeft nauwelijks speelgoed.

Intertoys is failliet en dat vind ik heel erg. Niet dat ik er ooit een stap over de drempel heb gezet, maar Jobs kast staat vol met speelgoedboeken. Het zijn die catalogi die ruim voor Sinterklaas door je brievenbus vallen. Job bladert er het hele jaar in. Vanmorgen zat hij er nog mee aan het […]

Egbert

Ik had hem tot leven gewekt, we deelden één brein, en ik was verantwoordelijk voor hem

In mijn hoofd zit een leegte. Het gat heeft het silhouet van een volwassen man. Egbert, de hoofdpersoon uit mijn aanstaande roman, bivakkeerde daar de afgelopen jaren. Ik gaf hem te eten en te drinken, liet hem werken en liefhebben. Ik bood onderdak aan zijn gepieker, waardoor het soms filerijden werd in mijn bovenkamer. Vooral […]

Meer zien