Schrijver en journalist

Auke Hulst (1975) schrijft als journalist voor onder meer NRC/Handelsblad, Vrij Nederland en De Standaard. Hij publiceerde twee romans (Jij en ik en alles daartussenin, 2006 en Wolfskleren, 2009) en een literair reisboek, samen met tekenaar Raoul Deleo (De eenzame snelweg, 2007). Daarnaast maakt hij deel uit van de popgroep De Meisjes, waarvan begin 2011 het eerste album uitkomt en maakt hij solo muziek onder de naam Sponsored By Prozac.

Koningslied-discussie teken van compleet gebrek aan zelfkritiek

Wie zich terugtrekt in de beschutting van felicitatie-vereniging verzwakt uiteindelijk zichzelf

Nu de discussie over het Koningslied zich vooral richt op a) de matige kwaliteit van het gebodene en b) de toon van de reacties, is het misschien goed een stap terug te doen, en het over de wortel van het kwaad te hebben: gebrek aan zelfkritiek.

De comeback van ultrageweld

Schaf de samenleving af en je krijgt er stammen voor terug

Ik moet steeds vaker aan het jubilerende A Clockwork Orange (1962) denken. Anthony Burgess’ klassieke toekomstvisie van jonge mannen die ‘ultrageweld’ als tijdverdrijf opvatten, is een perfect model voor Haren en voor opgefokte voetballers die een hen onwelgevallige grensrechter naar gene zijde menen te mogen trappen. Ook Burgess’ verteller, de sadist Alex, maakt deel uit van een groepje dat vernielingen aanricht en willekeurige burgerlullen aftuigt.

Ik schaam me

Dit is wat we zijn geworden: het te hoog geheven been van Nigel de Jong en

een regeer– en gedoogakkoord gestoeld op ressentiment en populistische antwoorden op complexe problemen

Schaamte is een gevoel dat je zonder vooraankondiging kan overvallen. Enige weken na het wereldkampioenschap voetbal sloeg ik The New York Review of Books open, een gedistingeerd tijdschrift dat gewoonlijk vol doortimmerde essays staat over literatuur, kunst, politiek en geschiedenis. Mijn oog viel op een foto van een in Oranje gehulde voetballer die zijn noppen plantte in de borst van een Spaanse tegenstander. Onder dit beeld – de inmiddels infame charge van Nigel de Jong op Xabi Alonso – stond een essay van Tim Parks, getiteld: ‘The Shame of the World Cup.’