Schrijver/ondernemer/student

Derek Otte (Rotterdam, 1988) schrijft, onderneemt en studeert. Via zijn persoonlijke weblog is hij ontdekt door Spunk. Als kind van de multiculturele samenleving schrijft Derek persoonlijke en vaak maatschappijkritische stukken. Ruwe bolster. Weldoener, niet-slaper, dagdromer.

Nederland moet kleur bekennen

Spoken Word

Wie niet lezen wil, moet maar luisteren. Derek Otte over het Zwarte Pieten-debat.

Waar zijn al die Mocro’s en Turku’s nou heen?

Een satirische column over de reis die velen deze zomer maken

En nou is ’t klaar, Marokkanen en Turken. En alle andere mensen die maar doen alsof het normaal is om een dikke maand (of soms zelfs bijna twee maanden, serieus!) weg te gaan. Terugkomen, nu. Ik vind het ongehoord. Wat jullie doen kun je niet eens meer vakantie noemen, dat is gewoon semi-emigratie of semi-remigratie. Het is in ieder geval niet cool.

Honger is de beste kok

Het nu opgediende gerecht van gerechtigheid lijkt een vooruitgang maar als Palestijnse gevangene weet je het maar nooit

Je bent je vrijheid kwijt, al maanden of zelfs jaren. Je zit niet vast met andere mensen, maar alleen. Volledig geïsoleerd. Je krijgt slechts sporadisch te eten — dat eten is doorgaans niet te eten – overdag word je meer dan eens beledigd en mishandeld, ‘s nachts wekt men je regelmatig op brute wijze wanneer je in slaap dreigt te vallen en je familie mag niet op bezoek komen. En terecht, want jij bent een gedetineerde. Je zit natuurlijk niet voor niets vast, je hebt je misdragen. Had je maar normaal moeten doen.

Het negerzoeneffect

We hebben kritische bruggenbouwers nodig

Wacht eens even, de term ‘allochtoon’ overboord gooien? Ik was er net aan gewend! Ik vond het wel makkelijk, dat labeltje. Maakt het benoemen van bepaalde problemen gewoon net wat makkelijker. Problemen die bepaalde mensen veroorzaken en problemen waar ik als rechtgeaarde autochtoon helemaal niks mee te maken heb.

Mijn laatste adem

Spunk-redacteur Derek Otte ontving een kogelbrief - Hier zijn reactie

Op het moment dat deze letters het netvlies van de lezer bereiken, leef ik nog. Denk ik. Maar het kan zomaar anders zijn, als ik sommige dreigementen moet geloven. Eens in de zoveel tijd lees ik via mailtjes dat er ergens een kogel voor mij klaarligt. In een bureaula van een medelander die ‘m met alle liefde door mijn hoofd zou jagen als ik niet stop met schrijven. Laatst ontving ik een brief die dit soort aankondigingen onderstreept. Vandaar dat ik de behoefte voel om mijn testament te delen.

Boycot bullshit

Ik zeg niet dat de politieke situatie in Iran de schoonheidsprijs verdient, ik zeg alleen dat men best wat kritischer naar de houding van de Verenigde Staten mag kijken. Onschuldig bloed verspillen op basis van leugens, kan niet.

Iran is eng. Iran is al jaren eng, maar nu echt. President Ahmadinejad is een levensgevaarlijke dictator, de bevolking van Iran lijdt onder zijn regime en het land is bezig met het ontwikkelen van nucleaire wapens die de wereldvrede in gevaar kunnen brengen. Geen vragen stellen, gewoon aannemen. Iran is eng. Iran moet dus kapot. Da’s voor iedereen beter.

Wiedewiedewiet

Niets en niemand is in Nederland racistisch. Nooit geweest ook. Racisme is namelijk gewoon on-Nederlands. Zoals eigenlijk alles wat vies en lelijk is, on-Nederlands is

Sinterklaas is toevallig een witte man en zijn Pieten zijn gewoon zwart door hun nachtelijke klautertochten over daken en glijpartijen door schoorstenen. Kijk maar naar de gemiddelde schoorsteenveger, pikzwart. Net als Zwarte Piet. Die laatste is helemaal niet egaal bruin geschminkt. En ook die rode lippen hebben ze bij toeval. Net als de niggers dat in Amerikaanse spotprenten van een aantal decennia geleden hadden. Maar dat is dus toeval. Alles is toeval hier, in ieder geval van november tot december.