Politicoloog en adviseur

Erik van Ophoven is politicoloog en geeft onder andere lezingen, adviezen en workshops over Organiserend Vermogen: hoe kom je van een plan naar uitvoering (motiveren van partijen, enthousiasme maken). Hij heeft jaren gewerkt als adviseur en projectmanager in achterstandswijken. Erik is lid van de PvdA en publiceert daarnaast regelmatig over sociaal-maatschappelijke thema’s.

PvdA, kies Dal niet Dam!

Pas als de discussie over de definitie van zwakkeren afgerond is, zal de PvdA zich weer kunnen onderscheiden

Een rechts kabinet en asociaal harde ingrepen. Dan kan het niet anders of de PvdA gaat groeien, toch? Niets daar van, de partij staat op drie tot vier zetels verlies. Dat komt omdat de PvdA maar geen positie kan kiezen tussen naïef links en realistisch links? Tussen pakweg de zienswijze van Van Dam en die van Dalrymple, dus tussen Dam en Dal.

Paars-plus inspiratie

Opeens zie ik blij lachende politici. Dat had ik al heel lang niet meer gezien!

En opeens besef ik dat we dat misschien wel het meeste gemist hebben. Echte chemie, echt samen willen. Enthousiasme!

Het einde van het ‘kale klagen’

Klagen en kankeren is zooooo 2009. Als de voortekenen niet bedriegen dan betreden we een nieuw tijdperk: dat van vrolijk enthousiasme. Toch?

Klagen. Ach, het heeft natuurlijk zijn functie. ‘Een goede zucht verlicht het hart’, riep mijn oma altijd. Dus prima. Even hart luchten, en dan weer lekker verder. Maar… we schieten door. Klagen, zuchten en steunen lijkt de norm te zijn in Nederland.

Paul Schnabel (SCP) nam de temperatuur op van onze samenleving, en vatte die samen met het gevoelen van de Nederlandse burger: ‘Met mij gaat het goed, met ons gaat het slecht’.

Ook last van uw mensbeeld?

Een mensbeeld is zoiets als bloeddruk: belangrijk, maar we kijken er bijna nooit naar. 

Onterecht, het begrijpen en durven loslaten van ons mensbeeld, kan enorm helpen. Goed voornemen?

Tussen ‘Eigen schuld’ en sociaal naïef

Voor de zwaksten in de samenleving, die het echt niet kunnen helpen, moeten we er als maatschappij zijn.

Zij die een beschadigde hersenfunctie hebben, zoals Swaab aangeeft. Of een aantal van de mensen die Marcel van Dam in De Onrendabelen opvoert. Voor die mensen geldt op geen enkele wijze ‘eigen schuld’, maar laten we vooral niet doorschieten door alle zwakkeren zo te benaderen, want dan worden we sociaal naïef.