Dichter, essayist en boekverkoper

Joost Baars (1975) is dichter, essayist en boekverkoper. Zijn poëzie verscheen in ondermeer Liter en Tirade, en in zijn chapbook iemand anders dat in 2012 verscheen. Hij schrijft over poëzie voor Poëziekrant en Awater, over film voor deRecensent.nl en maakte een reeks columns over boekverkopen voor hard//hoofd. Hij maakt de poëziepodcast VersSpreken en geeft een reeks no-budget chapbooks uit met Halverwege Chapbooks.

Het grote verschil tussen vrijheid en toekomst

Hoe we het verhaal van de interventie tegen IS aanpassen aan onze wensen

Militair ingrijpen wordt vaak verantwoord met het argument dat onderdrukte mensen recht op vrijheid. Want vrijheid is vrede, hebben we geleerd van WO II. Maar klopt dat wel? Joost Baars over hoe subtiel het verhaal van vrijheid, verzet en vrede wordt aangepast aan de wensen van de tijd.

Verandering kost meer dan 140 tekens

Wat je niet kunt op Twitter is hardop denken. En hardop denken – liefst samen – is wat je nodig hebt om tot nieuwe inzichten te komen en de wereld te veranderen

In 1992 verscheen er een mooie documentaire getiteld “Manufacturing consent”. In de film wordt de linguïst, intellectueel en activist Noam Chomsky gevolgd op zijn tocht door de Amerikaanse media, waar hij probeert zijn verhaal te vertellen. Dat gaat lastig, zo blijkt, want het medialandschap is om allerlei redenen niet toegerust om een verhaal te brengen dat afwijkt van de dominante consensus. Kort samengevat: als je iets uit wilt leggen dat iedereen al snapt, heb je niet veel woorden nodig. Heb je een boodschap die de bestaande consensus uit kan dagen, dan heb je iets uit te leggen dat nog maar weinigen snappen, en heb je dus meer woorden nodig.

De PvdA kan niet voor ons links of sociaal-democratisch zijn

Ramdas was dood, maar werd vlak na zijn dood nog doder gezwegen

Vanavond zal in het Vara-programma De Wereld Draait Door wel weer een leger leeghoofdige analisten klaarstaan om het vertrek van Job Cohen te gaan duiden. Ik kan u alvast voorspellen wat er gezegd gaat worden. Ongeveer hetzelfde als afgelopen vrijdag, toen de crisis bij de Partij van de Arbeid al onder de loep werd genomen door Prem Radikishun, Frénk van der Linden en Jan Mulder. Cohen was een keurige bestuurder, maar niet gemaakt voor de oppositie. Want hij komt daar niet over, zo luidt het oordeel. En Job was natuurlijk véél te integer! En geen straatvechter. En te links. En niet links genoeg.

De Hollandse xenofobie van het gedoogakkoord

Rutte heeft zich door niets te zeggen, uitgesproken: Hij vindt het meldpunt-Polen oké

De druk op Mark Rutte neemt toe. Niet alleen kamerleden en particulieren veroordelen het meldpunt overlast Midden- en Oost-Europeanen van de PVV, ook instituties als VNO/NCW, de Europese Commissie en de ambassades voegen zich bij het koor der kritiek. Sommige stemmen komen uit onverwachte hoek: zelfs de Telegraaf was ongemeen fel in haar veroordeling van het meldpunt. Allemaal stellen ze dat Mark Rutte – zoals Job Cohen in een aardige parafrase stelt: de premier “van iedereen die in Nederland woont” – zich nu eindelijk een keer moet uitspreken over het initiatief van een van de partijen die de Nederlandse regering ondersteunt. Ook journalisten blijven het Rutte vragen: wanneer gaat u zich nou uitspreken?

De blinde vlek van Francisco van Jole en het boekenvak

Zelfs Francisco hecht nog waarde aan 20 procent van zijn boeken. Mensen betalen liever niet voor digitale boeken. En zo zijn er tal van redenen waarom het papieren boek zal blijven bestaan

‘Het einde van het papieren boek is onontkoombaar’ stelde Francisco van Jole onlangs op Joop.nl. En hij is zeker van zijn zaak, zelfs zo zeker dat hij al wie het niet met hem eens is onmiddellijk wantrouwt als het gaat om beslissingskunde in welke andere zaak dan ook: ‘Ik zei dat ik schrok van het betoog van Verhofstadt. Niet vanwege zijn voorliefde voor papier maar omdat ik hem hoog acht als het gaat om Europa en graag luister naar zijn vergezichten over Europese eenwording. Ik twijfel nu plots of hij daarbij niet soortgelijke denkfouten maakt.’

Sprookjesgod

Hoeveel verschilt de markt in onze samenleving van God?

Een van de meer interessante reacties op het afstemmen van het verbod op onverdoofd ritueel slachten door de Eerste Kamer verscheen dinsdag op Geenstijl. “Het onverdoofd slachten van dieren in het kader van een sprookjesgod gaat gewoon door”, schreef Johnny Quid. Een perfecte samenvatting van het motief van de voorstanders van het verbod, maar ook van de blinde vlek waaraan zij lijden.

Zo ziet democratie eruit

De occupy-beweging, Mauro en de eurocrisis. Onze democratie loopt hard tegen de grenzen van haar representatieve mogelijkheden op

Een paar dagen geleden verscheen er een verontrustend filmpje op Youtube dat het politieoptreden bij Occupy Oklahoma liet zien. Scott Olson, marinier en occupy’er, raakte daarbij zwaargewond toen hij werd getroffen door een traangasgranaat. De traangasgranaat was van dichtbij afgeschoten door een politieagent. Het enige provocatieve dat Olson deed was zijn op een plek die kennelijk door de politie moest worden leeggemaakt (een klein strookje tussen twee lijnen dranghekken). Olson ligt in het ziekenhuis en zijn toestand is inmiddels stabiel, maar nog steeds kritiek.

Weg met het wanhoopsbeleid

Wat zijn de omstandigheden waarin mensen kennelijk geneigd raken tot zelfverbranding te komen

Eergisteren stak een asielzoeker zichzelf in brand in een azc in Echt. Ongetwijfeld zal deze verschrikkelijke gebeurtenis, net als de zelfverbranding van Kambiz Roustayi, weer worden geduid als de daad van een verwarde of geestelijk gestoorde man (of vrouw), zonder daarbij de meer lastige en pijnlijke vraag te stellen waardoor de betreffende persoon verward of geestelijk gestoord is geworden. Om nog maar te zwijgen van de vraag waarom deze mensen ervoor kiezen hun wanhoop op zo’n schokkende, zichtbare en pijnlijke manier vorm te geven (met andere woorden: er zijn zoveel minder pijnlijke manieren om zelfmoord te plegen, dus waarom zo?).