Historicus, docent UvA

Pepijn Brandon is historicus en docent aan de Universiteit van Amsterdam. In het verleden was hij bestuurslid van de Internationale Socialisten.

Grafschrift van een moordenaar

Wat er echt op het grafschrift van Sharon zou moeten staan

Er is een sprookje van de grote Jiddische schrijver Anski dat ‘De Dibbuk’ heet. Volgens de traditie is de Dibbuk de ziel van een overledene, die door zijn zonden niet van de wereld kan vertrekken en zich hecht aan een nog levend mens. Pas als al zijn misdaden hier op aarde zijn rechtgezet, kan de kwade ziel de tussenwereld tussen de doden en de levenden verlaten en eindelijk rust krijgen. De ziel van Ariel Sharon, de Israëlische ex-premier en militair die vrijdag na een coma van acht jaar op 85-jarige leeftijd overleed, zal nog lang op zijn rust moeten wachten.

Extreem-rechts en de crisis

 De hoofddreiging komt voor de xenofoben als vanzelfsprekend van buitenaf. Het idee dat de sociale kloof dwars door de natie zelf loopt gaat in tegen de kerngedachte van nationalistische politici 

Toen in 2008 de instorting van de financiële markten het faillissement van het neoliberalisme aantoonde, leek het tijd voor links om te oogsten. Maar vijf jaar later is duidelijk dat in veel landen in Europa extreem-rechtse partijen in staat zijn geweest een slaatje te slaan uit de economische crisis. Met een demonstratie van de PVV tegen het kabinetsbeleid in het verschiet, en met de aankondiging door Wilders van nauwe samenwerking met het Front National en het Vlaams Belang, is het belangrijk te begrijpen hoe deze partijen sociale retoriek misbruiken, en hoe links daarmee om moet gaan.

Wilders’ beloofde kiezersrevolte is leeg

Om weer in het centrum van de aandacht te komen, koos de PVV-leider voor de rol van de underdog in een eenzaam gevecht tegen de elite

‘In Rotterdam begon Fortuyn zijn revolutie. Om Nederland terug te geven aan de Nederlanders.’ Met die woorden opende Wilders de laatste etappe van zijn campagne. Maar de revolte die Wilders belooft is leeg.

VN-interventie Libië is dodelijke omhelzing

Dit soort militaire interventies is nooit 'schoon'. Nog naïever is het om te denken dat ze kunnen plaatsvinden zonder dat de interveniërende machten proberen een stempel te drukken op de verdere politieke ontwikkeling van het land 

Gisteravond laat nam de VN-Veiligheidsraad een resolutie aan die militair ingrijpen in Libië mogelijk maakt. Op verschillende plekken in Libië werd het bericht met gejuich ontvangen. Begrijpelijk, gezien het dreigement van Kadhafi om een bloedbad aan te richten in Benghazi. Maar we zouden ons niet moeten laten meeslepen in dit enthousiasme.