Freelancer (RTV en storytelling)

Mijn naam is Yannick La Gordt Dillié (1991). Ik ben student Radio en Televisiejournalistiek en Storytelling in Zwolle, groot fan van de klassiekers uit de 80’s en sinds de zomer van 2010 smoorverliefd op de Serengeti van Afrika. Hierover heb ik het boek 'Op weg naar de Serengeti' geschreven. Ik kijk iedere seconde om me heen, word ergens door geraakt en pak dan direct de pen. Ik schrijf vanuit het hart.

De wonderbaarlijke ontsnapping

George vluchtte op wonderbaarlijke wijze uit zijn thuisland Oeganda... dit is zijn verhaal

George pakt een pen en begint het martelhuis te schetsen. Hij tekent een rechthoek met een klein vierkant ernaast. Vervolgens deelt hij de plek op in vier ruimtes. Eerst een kleine eetruimte in de hoek van het huis, waar de bewakers samen – maar nooit met z’n allen tegelijk – hun maaltijden nuttigden in de pauze.

Ik beslis nog altijd zelf over mijn toekomst, zij niet

Een bezoekje aan mijn opa en zijn medebewoners met dementie

Al denkend en zuchtend stap ik de auto in. Een hoofd vol ‘zorgen’. Nu ben ik al een twijfelaar – weegschaal – en als je dan ook nog eens druk bent het solliciteren naar een geschikte stageplek in de radiojournalistiek en telkens bezig bent met je eigen (onzekere) toekomst, word je al snel wat onrustig. Altijd het juiste moment om even een bezoekje te brengen aan de mensen die allesbehalve dit soort zorgen aan hun hoofd hebben: mijn opa en zijn medebewoners in het verpleeghuis.

Twijfels bij de iPadschool

'uit onderzoek blijkt dat je iets beter onthoudt wanneer het met de pen wordt opgeschreven'

Vrijdagavond gingen Jasper van Dijk, woordvoerder hoger onderwijs, cultuur, defensie en ontwikkelingssamenwerking voor de SP, en opiniepeiler Maurice de Hond in discussie bij Knevel & Van den Brink over de zogenaamde iPadscholen.

Het eerlijke verhaal van AstroTV

AstroTV, vertel het hele verhaal en niet alleen dat wat de kijkers willen horen

Bertha, 54, juf van groep drie. Bertha zag het leven niet meer zitten. Ze verloor haar man drie jaar geleden aan een spannende stewardess en haar veertienjarige kinderen aan de heroïne.

Waarom iedereen eens op safari zou moeten gaan

Afrika, wonderlijk Afrika, wat heb je toch met me gedaan?

Zon. Eindelijk. Wij Nederlanders zijn heel goed in zaniken wanneer het kouder wordt, maar we sprinten ook graag richting het terras wanneer de eerste lentestralen zich bescheiden aandienen. Lekker weer zorgt voor lentekriebels, lentekriebels voor zomerkriebels en zomerkriebels voor hele lastige keuzes. ‘Wat wordt déze zomer mijn bestemming?’ is een levensvraag rond deze tijd. Maar geen zorgen, ik kies dit jaar voor u.

Respect vraag je niet, respect toon je

Ook na één keer

‘Bij voetbalvereniging Irene is verbijsterd gereageerd op het besluit van de KNVB om het treffen tegen OVC’63 van zondag 24 februari niet te schrappen. Eén van de selectiespelers van de vijfdeklasser uit Gemonde kwam vorige week op 19-jarige leeftijd om het leven. Uitstel, ondanks medewerking van OVC’63, werd door de KNVB geweigerd.’

We kunnen Windesheim weer lekker afzeiken

Het is typisch voor ons landje om van een vlag een probleem te maken en er 'lekker' over te lullen. Mét vorm, zónder inhoud

Donderdag ontvingen wij, studenten van de opleiding Journalistiek op Windesheim, de ambassadeur van Israël, Haim Divon. Aan de hand van vijf interviews ging hij in gesprek met studenten over vijf onderwerpen, gerelateerd aan de Palestijns-Israëlische kwestie. Maar helaas ging het die dag op social media heel ergens anders over.

Een ode aan Man Bijt Hond

Het is een verademing voor de Nederlandse televisie

Geen mannen in pak, of deskundigen met een toelichting. Geen Jut en Jul van het Huishoudbeurs-gehalte die samen lollig doen voor de camera. Geen partijafhankelijke politici, of journalisten met parate kritiek. Geen voxpop van ‘de gewone man op straat’, met een mening die de buurvrouw daarvoor ook al verkondigde. Geen presentatoren met ingestuurde of spontane grapjes, geen gasten met tien minuten spreektijd om zich te presenteren. Geen show, geen belazering.

Secondlove.nl: een verbazingwekkende verlokking

Een bezopen website die 'gelukkige' stellen stimuleert om vreemd te gaan

U kent ‘m inmiddels wel, die bloedirritante televisiereclame. “Ben jij ook gelukkig getrouwd? Ik ook. Ga naar secondlove.nl.” Waarom zou ik? Dan ga ik dus nergens heen, want ik ben gelukkig getrouwd.

Draag je medemens letterlijk een warm hart toe

Alstublieft mensen, denk verder dan uw eigen lichaam, uw eigen belang. Teken het donorcodicil

Iedereen wil een doodziek iemand helpen, iedereen. Wanneer ik namelijk aan iemand vraag of diegene een doodziek iemand graag zou willen helpen, is het antwoord volmondig ‘ja’. Wanneer ik echter aan diegene vraag of hij of zij donor is, krijg ik een van de twee volgende antwoorden: ‘Ja, dat ben ik’ of ‘Nee, ik vind het geen fijn idee dat ze in je lichaam bezig zijn’.

Meer zien