85

Hou zelf eens een klimaattop!

Pas toen ik een paar maanden geleden de film The Age of Stupid zag, sloeg de bom echt in. We moeten gewoon iets doen. Punt. Uit.

De afgelopen jaren heb ik mezelf regelmatig streng toegesproken milieubewuster te gaan leven. Vooral als er weer eens een verontrustend bericht in de krant stond over smeltende ijskappen en stijgende zeespiegels. Maar helaas bleef ik elke keer weer hangen in dat ‘ik zou toch echt eens’-stadium. Ik zou toch echt eens wat minder vaak in de auto moeten stappen bijvoorbeeld. Maar als het de volgende dag dan een beetje regende en ik moest even snel een boodschap doen, stapte ik uiteindelijk toch weer in mijn oude benzineslurpende gezinsauto.

Pas toen ik een paar maanden geleden de film The Age of Stupid zag, sloeg de bom echt in. De film – een mix van documentaire en Hollywoodmaterial (14 december is ie bij de VARA op tv) – schetst zo ongeveer het slechtste toekomstscenario als het gaat om de gevolgen van het klimaatprobleem. Omdat het deels fictie is zou je nog kunnen zeggen dat het zo’n vaart vast niet zal lopen. Dat het allemaal bangmakerij is. Dat vinden sommigen ook echt. Maar dat ene deel fictie weegt veel minder zwaar dan de honderden onderzoeken die aantonen dat het wel degelijk de verkeerde kant opgaat. En dat dat voor een groot deel aan ons te danken is. Natuurlijk is er altijd wel weer een onderzoek waaruit je kan opmaken dat het klimaatprobleem helemaal niet onze schuld is, maar ik ben uit het ‘zekere voor het onzekere nemen’ – hout gesneden. Over roken werd twintig jaar geleden immers ook gezegd dat het geen kwaad kon. We moeten gewoon iets doen. Punt. Uit. En als later blijkt dat we ons helemaal niet zo druk hadden hoeven maken over de opwarming van de aarde, dan hebben we in ieder geval met zijn allen vol positieve energie aan een goed project gewerkt en de wereld een beetje zelfbewuster gemaakt. Dat alleen zou al winst zijn.

Na The Age of Stupid waren mijn verwachtingen van de klimaattop hoger dan ooit. Die móest slagen, er móesten harde klimaatdoelstellingen komen en alle landen móesten zich daaraan gaan houden. Maar ook dat strenge stemmetje in mijn hoofd klonk anders. Kopenhagen is belangrijk, maar wat zijn mijn eigen klimaatdoelstellingen eigenlijk? Wat ga ík doen om te zorgen dat die klimaatcrisis er niet komt? Natuurlijk kan een gewone moeder uit een gewoon dorp in een piepklein landje het probleem niet oplossen, maar als ik me door díe gedachte laat ontmoedigen zal er nooit iets gebeuren.
Een wijze wiskundeleraar zei ooit tegen me: “Je kunt een rijdende trein niet van koers laten veranderen door het spoor in één keer om te buigen. Dan ontspoort hij zeker. Maar als je het spoor iedere keer een beetje verlegt, kun je zijn richting wél veranderen.” Daarom begin ik – met de start van de spoorwerkzaamheden in Kopenhagen – met het verleggen van mijn eigen stukje spoor. En daarvoor heb ik mij eigen klimaattop belegd.
Mijn vriend en ik zijn om de tafel gaan zitten en we hebben harde afspraken gemaakt. Het waren pittige onderhandelingen, want we zullen allebei moeten inleveren. Hij houdt van lang en heet douchen, ik ben verslaafd aan mijn elektrische voetenwarmer, om maar een voorbeeld te noemen. Maar er kwamen mooie doelstellingen uit en goede compromissen. En die hangen nu, vetgedrukt en ondertekend aan de koelkast. Vanaf nu doen we het anders. Beter. En volgend jaar om deze tijd beleg ik mijn tweede familie-klimaattop. Dan gaan we evalueren en nieuwe doelen stellen. En hopelijk dat spoor wéér een stukje verleggen.

Geef een reactie

Laatste reacties (85)